လယ်တီဆရာတော်ကြီး၏ သံဝေဂလေးချိုးကြီး

၁။ မိုက်မလင်းနိုင်လို့  မြိုက်ခင်းညာဆီမှာ

ခါတော်မီ သီမဝေ့နိုင်ဘု

ဒီကွေ့တွင် နေ့ကုန်မျောပြန်ရ

အတောဘယ်မသတ်နိုင်တဲ့  ရဟတ်ဗွေ။

၂။ ငါးရပ်ကယ် စုံညီ ဒုလ္လဘီငယ် ကြုံမီ ခုခေတ်

မြန်ခင်းဇမ္ဗူမှန်ကင်းငယ် ထူ

လူ့ထက်လူ ဖြစ်ပါလျက် အနှစ်ကယ် မနွယ်

အကာတောမှာ ဗျာမောကျယ်လို့

အကယ်ယောင်ယောင်  အမြင်မဖြောင့်

အဉာဉ်ထောင့်  မှောင့်ထက် မှောင်

သန်းကောင်လမိုက်  မိုးတိမ်မြှေးတဲ့

မီးသွေးတိုက်မှာ အလိုက်ကယ်ဘာသာ

အမြင်မငွေ့ အထင်ရွေ့နှင့်သာ

အလေ့ရှာလျက် အခါ နာရီ ရွေ့ရွေ့ငယ်ချီ

တိထီ ဆန်း,ဆုတ် ရတု အစဉ် လုလု ငယ်နှင့်

အတွင်ချုပ်လို့ သုတ်သုတ်ကယ် ရက်ရေ

ဇရာလက်မှာ အသက်သာ ကြွေတော့တယ်

အသေသတ် လက်မရွံ့ကို

အသက်ခွန် ပဏ္ဏာသွင်းရန်ဖို့

ထမင်း အစာစုံနှင့် ခန္ဓာရုံမြုံပြတီးဆီက

အငြီးဖြေကာ စောင့်ရှာကြ

စိုးနှောင့် သင်္ချေ။ ။

၃။ သို့ပါမူလဲ

ပူနွယ် ဆွေးနွယ် အရေးကျယ်တွေကို

အေးဖွယ်ထင်မှတ်၊ 

အစမမြင် ဘဝလျဉ် အစဉ်ငတ်ဟာမို့

မသတ်ကယ် အာသာ၊

အာရုံဓမ္မ ပြာပုံမွမှာ  ရသရှာလျက်

ငါ တလူလူ ပမာမူ ရွာသူတို့ ဝက်

အစာများထူ အသားလူ

ဆူလေလေ ခက်ပါလျက် ရမက်ကယ် မာန်ဝင်

သူ့အသင်းမှာ သူမင်းပဲ ထင်လိုက်လို့

ရွှင်နိုင်သမျှ ဝက်သဏ္ဌာန်လို

အချက်မှန် ပေါ်မလင်းစေဖို့

ဖေါ်သင်းရွှေ မိတ်သင် ယှက်သည့်ပြင်

ခင်မက်ဖွယ် အရံဆုံပ၊(အရန်)

မာန်တဂုဏ် ဟန်ပုံနှင့် ဖုံးရှာကြ

ရှုံးပလေ ထုံးမြေပြာစု မိတ်တွေမို့။

၄။ ငါ တလုံးနယ် အနှုံးငယ် ကျယ်သည်

သုံးသွယ်မြုံသိုက် ဘုံတလှိုက်မှာ

တုန်ရိုက်ကယ် ဆူညံ

မြူမချန် ပူလျှံတောက်ညီး

အမြဲတစေ မစဲခြွေ အသေမီးတဲ့

အပြီးငယ်ကုန်စင် ဘုံတခွင်ကို

အတွင်လောင်မြိုက် အပြောင်တိုက်လို့

အမိုက်ကယ် ဝဋ်နွယ်

အဖြစ်မစဲ သစ်သစ်လဲ သဲသဲကြွယ်လည်း

အကယ်မလောက် သူကသာမောက်တော့

နောက်နောက်ကမ္ဘာ ဖန်ဖန်လာလဲ

အစာသူ့တွင် တခုသာဝင်ကြရ

သင်္ခတ ရုပ်နာမ်ငယ်

အဟုတ်ဉာဏ် မတင်စီးနိုင်ရ

သည်မီးတာ ဘယ်တကိန်းမှာမှ

ငြိမ်းပါ့မယ်လို့။။

ဒေါက်တာတင့်ဆွေ