ဒီနေ့ ဆွမ်းချိုင့်အလှည့်ကျသည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်း ရောက်ကြသည်။ ၂၀၁၃-၂၀၁၄ ခုနှစ်တုန်းက နယူးဒေလီမြို့ကနေ ဗောဓိညောင်ပင်ပျိုကို မရ ရအောင် နှစ်ကြိမ်တိုင် သယ်ယူလာခဲ့ရသည်။ ဗုဒ္ဓဂါယာမှာ စာလာသင်နေတဲ့ မြန်မာပြည်သား ဘုန်းတော်ကြီးတပါးက ပို့ပေးပါသည်။ ကျွန်တော့ရုံးအဖွဲ့သားတွေက ကိုင်းတွေဖြတ်၊ ဗူးထဲလုံအောင်ထည့်ပေးကြသည်။ မြေးအကြီးဆုံးနဲ့ တကြိမ်၊ ကိုယ်တိုင်တကြိမ် သယ်ယူခဲ့ပါသည်။ ဒီရောက်တော့ အကောက်ခွန်အရာရှိတွေ မျက်စိရှန်ကြသည်။ ကံတရားလည်း ပါမည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ လှူထားပါသည်။ ညောင်ပင်ဆိုတာ ပူတဲ့ရာသီသဘာဝကိုသာ ကြိုက်သည်။ အေးလာချိန်မှာ ကျောင်းအတွင်း သွင်းထားရသည်။ အခုကာလမှာတော့ သိမ်တော်အနီးမှာ ထားလို့ရသည်။ ဗောဓိညောင်ပင် အခုထိတော့ အသက်ရှင်နေသည်။ ဘုရားလက်ထက်က မဟာဗောဓိညောင်ပင်လည်း လူလုပ်ဘေး၊ သဘာဝဘေးတွေ တွေ့ခဲ့ရပါသည်။ စာဖတ်ရသူတွေ ဘေးအမျိုးမျိုး ကင်းကြပါစေသတည်း။ ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
ယနေ့ တမဲတိတိရရှိ။ နေမကောင်းတာ တူးရက် ဆေး ဝမ်းပြား သောက်ထားသည် သမီးအသက် တွမ်တီး မက်ဆေ့ချ်တခု = ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာရှင့် ။ မြန်မာဂဏန်းကိုပဲ အသုံးပြုရန် ကြိုးစားပါမယ်ရှင် ပြန်စာ 1-2-3-4 နဲ့သာ စာရေးကြသူတွေကို မေးကြည့်တော့ သူတို့ ကီးဘုတ်မှာ ၁-၂-၃-၄ မပါဘူးတဲ့။ မင်္ဂလာ လို့ ရိုက်မရဘူးတဲ့။ ယောက်ျား ရေးရင် တခါတခါ ဖုန်းကနေ အလိုလို မှားအောင်ပြင်ပေးနေသည်။ ယောင်ကျားတွေ များတဲ့ခေတ်။ ဋ္ဌ လို့လည်း မရဘူးတဲ့။ နည်းတွေပေးတယ်။ မြေရှားသတ္တု ရှာရတာမှ လွယ်ဦးမယ်။ ဟုတ် မဟုတ်တော့ မသိပါ။ ဖုန်းအညံ့စား = မြန်မာစာအညံ့စား လူပါညံ့သလား။ ခေတ်ကတော့ ညံ့တာသေချာသည်။ ဒေါက်တာတင့်ဆွေ