(ဒေါင်းနွယ်ဆွေ) လက်ကိုဖြန့်၍ တန်းဆန့်ဖြေးညှင်း၊ တေးသီချင်းဖြင့် လ,မင်းထွက်ချိန် စောင့်ခဲ့၏။ သားချော့တေးကား၊ ရှည်လျားလှသည် မျက်ရည်ပြည့်ဝိုင်း၊ လွမ်းမုန်တိုင်းဝယ် တေးလှိုင်းလွှင့်ပြန့် မဆုံးထင့်။ ပုခက်တွင်းမှ၊ ရုန်းယင်းလွန့်ကြွ ခေါင်းထောင်ထ၍၊ ချစ်စွရင်သွေး အိပ်ရေးသူခက်၊ ဘယ်အတွက်ကြောင့် ညဉ့်နက်သန်းခေါင် တိုင်ပင်ပါလိမ့်။ “အို…အိုးရဲ့၊ အေအေ… မင်းဖေဖေ ဘယ်ကိုသွား၊ တောင်နံရံ ပင်လယ်ခြား ရွှေငါးကလေး ဘမ်းရအောင် သွားလေတယ်မောင်။ တောရိုင်းကြောင် မျက်ဆန်ပြူး မင်းမကြေဘက် ဘူးလား… ”အိမ်ပါတော့သေား…”ဟု မုသားသုံး၍၊ ယူကျုံးမရ လွမ်းသေသာကဖြင့်၊ ဖခင်အကြောင်း လိမ်ညာပေါင်းကား၊ များခဲ့ပါပြီ။ ပလီနှုတ်ဖျား၊ သည်စကားကို မေသားတယောက်၊ လူလားမြောက်မှ ကွယ်ပျောက်ဖခင်၊ ဇာတ်စုံလင်ကို တွေးထင် တတ်သိ ပေတော့မည်။ ပုခက်လွှဲယင်း၊ မျက်တောင်စင်း၍ ရင်တွင်းဆူညံ၊ မုန်တိုင်းသံကို တေးသံအလား၊ တင်စားဆိုရ တခဏတော့၊ ချမ်းမြသာကြည် ရွှင်လန်းသည်တည့်၊ မျက်ရည်ဝိုဝါး၊ ဆံဖားလျားဖြင့်၊ မေ့သားအိပ်မှ သက်ပြင်းချစဉ်၊ လောကလူ့ဘုံ မှောင်ဝတ်ရုံကို၊ လွှမ်းခြုံဖယ်ရှား နေရသားပင်… ကြွားကြွားထွက်ပေါ်ခဲ့ပြီတ...
တို့စာ တို့စကား တို့တိုင်းပြည်
မြန်မာနိုင်ငံသားတွေ ဘယ်မှာနေနေ မြန်မာစာမှန်အောင်ရေးတတ်စေရမည်။