မောမြေ မောမြေ ကလောအခြေ အရောက်သွားလို့တထောက်နားစို့ ကိုယ်မှာခရီးသည် တရွေ့ရွေ့ရစ်ကာ ထွေးထွေးသစ်လာ ချစ်စရာရထားလေးနဲ့ခင်မင်စရာကွယ် ဟိုတကွေ့ဒီတကွေ့မမေ့နိုင်စရာတကယ် ဖူးငုံသစ်စ ပွင့်အလှ ချယ်ရီတွေနဲ့ရယ် တောင်တန်းလေးတွေစီသွယ် အမှောင်လမ်းလေးတွေဆီဝယ် ပြည်ညောင်တထောက်နားမှ ရွှေညောင်အရောက်သွားမယ် သွားမယ် ခရီးသည် ခရီးသည်။ အစဉ်ချိုပြုံး ပင်ကိုယ်လုံးမှပွင့်ကြတယ် ချယ်ရီပန်းကလေးများ နမ်းထွေးစရာ စမ်းတွေးရာ ပျော်မယ်ကြံဆဲမှာလည်းကွယ် သပြေညောင်ထောက်စဉ်ကွယ် ရွှေညောင်ရောက်ရင်တကယ် မောဧကရီ ကေသီ ဒေဝီတင့်တယ် လွယ်ပလိုင်းနဲ့တကယ်မရိုင်းတဲ့ နယ်ကျမိုင်းတို့ပြည်ကကွယ် စလွယ်သိုင်းနဲ့ညီညာလှပါတယ်။ ကလောအလွန်တဘူတာဝယ်တွေ့ခဲ့ကြရတယ် မောအမွန်သူဇာနွယ် မမေ့တဲ့ဘ၀၀ယ် ကလောအလွန်တဘူတာဝယ်တွေ့ခဲ့ကြရတယ် မောအမွန်သူဇာနွယ် မမေ့တဲ့ဘ၀၀ယ် ရုတ်တရက်ထွက်ခွါ နှုတ်ဆက်လျက်သာ လက်ကလေးဝေ့ကာရမ်းကာ ကလောအလွန်စခန်းကခွါလေတယ်။ မောမြေ မောမြေ ကလောအခြေ အရောက်သွားလို့တထောက်နားစို့ ကိုယ်မှာခရီးသည် တရွေ့ရွေ့ရစ်ကာ ထွေးထွေးသစ်လာ ချစ်စရာရထားလေးနဲ့ခင်မင်စရာကွယ် ဟိုတကွေ့ဒီတကွေ့မမေ့နိုင်စရာတကယ် ဖူးငုံသစ်စ ပွင့်အလှ ချယ်ရီတွေနဲ့ရယ် တောင်တန်းလေးတွေစီသွယ် အမှောင်လမ်းလေးတွေဆီဝယ...
အဆွေ၌မှာ၊ သက်တရာလျှင် မနာ မဖျား၊ မြင်လိုငြား၍ လေးပါးဆုတွင်၊ ရှေးဦးတင်၍ အကြင်ဆုကို၊ ငါယူလိုသည် ငြင်ငြို မရှိ ပေးဘွယ်တည်း။ ။ (ပိုဒ်-၁၁၇) တရံရောခါ၊ တနေ့မှာလျှင် ရှာကာတောင့်တ၊ တယောက်မျှကို မရသောအား၊ ပြန်လာငြားသော် လူသားဘယ်မှာ၊ ချက်စရာဟု ဆီးကာမေးမှ၊ ရသက ကို ဤသို့ဆို၏၊ ထိုသည်လူသား ရငြားလိမ့်မည်၊ အိုးသာတည်ဟု မရှည် ခုပင်၊ ရမည်ပင်တည့် ဆိုလျှင် ခဏ၊ ရသက လည်း ကြောက်လှတုန်လျက်၊ ငါ့အသက်လည်း ထွက်ရတော့အံ့၊ ကြာ မငံ့ဟု ကြောက်ရွံ့ရွံ့စိုး၊ မျက်နှာညှိုးနှင့် အပိုးခံလျက်၊ သားထိုးလက်တွင် ဝက်၏ အသွင်၊ တုန်တုန်ယင်ဖြင့် ပြင်ဆင် မအား၊ ကိုယ့်အသားကို သူစားစရာ၊ ကိုယ်သာ မီးထိုး၊ ကိုယ်တည်အိုးဖြင့် ကျိုးကျိုး နွံနွံ၊ မြောက်မြီးခံသို့ လုပ်ကြံစေမှ၊ ရသက ကို ခဏတွင်ဖျက်၊ ကိုင်ငင်ချက်သည် စားရက် မထောက် မညှာတည်း။ ။ (ပိုဒ်-၃၄) (ဦးရွှန်း) ဒေါက်တာတင့်ဆွေ