မေတ္တာဆမ်း၊ ဝမ်းပန်းရွှင် မေမေ့သား၊ ယဉ်ယဉ်၊ စာသင်ပါလို့၊ အပြန်လမ်း မေမေဆီးတဲ့နမ်း။ မျက်ရည်ဆမ်း၊ ဝမ်းပန်းငယ် သူဖုန်းစား၊ လူမမယ်၊ တနေကွယ် တမိုးသောက် လမ်းပေါ်လှည့်လည် လျှောက်။ မိုးဆန်းပန်း၊ လန်းဝေဝေ မြညှာ စိမ်းပြေပြေ၊ ညှင်းလေသုန်သုန် မြိုင်အနှံ့ ကြိုင်လှိုင်မွှေးထုံပျံ့။ နေသင့်ပန်း၊ နွမ်းခွေခွေ ဧည့်သည် လိပ်ပြာတွေ၊ တနေညိုတော့ ညှာကိုစွန့် မြေမှာတလွန့်လွန့်။ ပန်းတိုင်းဆန်း၊ လန်းပါစေ မေသား ဆုပန်ချွေ၊ မိုးရေကြည်ကြည် ဆမ်းစေတော် လိပ်ပြာနားပါလော့။ မောင်ကြော့ဦး မှတ်ရန် တိုင်းရင်းမေခေတ်က မြန်မာစာကို သတ်ပုံမှန်အောင်ရေးကြတယ်။ အခုတော့ … တနေကွယ် မဟုတ်ရတဲ့။ တမိုးသောက် မဟုတ်ရတဲ့။ တနေညိုတော့ မဟုတ်ရတဲ့။ ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
ကွန်မင့်တခု = စာအုပ်တွေအများကြီးဘဲနော် အရင်တုန်းကဝတ္ထုတွေ ပိုကြိုက်တယ်။ ကျမ တတိယတန်း တက်ကတည်းက တိုင်းရင်းမေစာအုပ် စဖတ်တတ်နေပြီ အခုတော့ မဖတ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ဟုတ်။ တိုင်းရင်းမေကဗျာတပုဒ် တင်ပြမယ်။ တခါတုန်းမှာ... ဆည်းဆာရိပ်ဆွယ်၊၊ ငွေမှင်သွယ်ကြဲ ရစ်နွှဲစီးဖြာ၊ ယဉ်သီတာမြ ကမ်းစတခု၊ သဲသောင်နုဝယ် တွေးမှုရွှင်ကြည်၊ ကဗျာသီမိ။ ။ စိတ်ကူးယဉ်ပွင့်၊ အတွေးလွင့်စဉ် ရှေ့နှင့်လှမ်းလှမ်း၊ ကမ်းအစဝယ် ပန်းလှရွှေညို၊ သူကိုက်ချိ၍ တေးသီဆင့်ချေ၊ မေ့ကိုဖြေသညါ ငှက်ဆွေ ဥကြသလေးပါလား။ ။ 'ရွှေရှည်လည်းဆန်း၊ ပန်းနံ့လည်းကြိုင် လှတခိုင်ကို၊ ပန်းချစ်လိုလို့ ငှက်ပျိုလေးရယ်၊ ပေးခဲ့ကွယ်..." ။ ။ 'အို-အို-မလေး၊ ပွင့်ကြူမွှေးကို ကျွန်ပေးဘို့ရာ၊ ခွင့်မသာ...။ ပွင့်ညှာမြေသက်၊ လှအခက်မှာ သက်လှယ်တုံ့တင်၊ ကဗျာရှင်က စေလျင်ပို့ဆက်၊ သူ့ချစ်သက်သို့ ချစ်လက်ဆောင်မွန်၊ ပေးချေကရန်..."။ ။ ငှက်မွန်သူက၊ ခွန်းဆိုသသော် မယ်ကတွေဝေ၊ ငေးမိပေသည် ရွှေဝါခက်က၊ ပိုင်သူနှင့်။ ။ မှတ်ရန် တိုင်းရင်းမေခေတ်က မြန်မာစာကို သတ်ပုံမှန်အောင်ရေးကြတယ်။ အခုတော့ … တခါတုန်းမှာ မဟုတ်ရတဲ့။ ကမ်းစတခု မဟုတ်ရတဲ့။...