၁၂၉၇ (၁၉၅၅) တုန်းကရှိခဲ့တယ်။ အခုခေတ် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းသူတဦး ရှိပါသေးလား။ ကျောင်းသားတဦး ရှိပါသေးလား။ ကျောင်းဆရာတဦး ရှိပါသေးလား။ ကျောင်းဆရာမတဦး ရှိပါသေးလား။ ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
တင်မိုး ၁ ကလေး သူငယ်တို့အဖို့ ရွံ့နှင့် လုပ်သော နွားရုပ်၊ ကျွဲရုပ်တို့သည် သူတို့အလွန် နှစ်သက်သော စကားစရာ ဖြစ်သကဲ့သို့ အက္ခရာနှင့် ဖန်တီးထားသော တေးကဗျာတို့သည်လည်း သူတို့ အလွန် နှစ်သက်သော စကားစရာတမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။ ကလေးတို့၏ ကစားစရာတမျိုးဖြစ်သော တေးကဗျာတို့သည် မြန်မာနိုင်ငံ ရပ်တကာ၊ ရွာတကာတွင် လှည့်လည် ကျက်စားနေသည်မှာ မည်မျှကြာပြီ မှန်းမသိပါ။ သို့ရာတွင် ကျွန်တော်တို့ အဖိုး၊ အဖွားများနှင့် ကျွန်တော်တို့ လက်ထက်အထိ မြန်မာတေးကဗျာတို့သည် ကလေးတို့၏ အဖော်ကောင်း ဖြစ်နေပုံကိုကား ကောင်းကောင်း သိပါပေသည်။ ကလေးငယ်တို့ သီဆိုဖို့ မြန်မာတေးကဗျာ အတိုအထွာ ကလေးများကို ဖန်တီးခဲ့သော စာဆိုတို့မှာ ကလေးများကိုယ်တိုင်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ကလေး ချစ်တတ်သော၊ ကလေး၏ သဘာဝကို သိမူတတ်သော၊ ကလေးတို့ကို အရိပ်ကြည့်နေတတ်သော ရပ်က၊ ရွာက စာဆိုတို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ကလေးသည် အကစား မက်ပါသည်။ အပျော်ကို နှစ်သက်ပါသည်။ စကားရင်း တေးဆိုရပါမှု သူတို့ အလွန် ကျေနပ်ပါသည်။ အများအားဖြင့် ရှေးခေတ်က ကလေးတို့ သိဆိုသော တေးတို့မှာ ကစားရင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် သိဆိုသော တေးများသာ များပါသည်။ မိမိတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က အကြောင...