ဆရာရှင့် ပုံထဲကစာသားအတိုင်း post တခုတင်ပါတယ်။ ပြောချင်တဲ့အဓိပ္ပါယ်က ဂျုံတွေဖိတ်လို့ လူစားဖို့ရောကျန်သေးလား ပြောချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဂျုံတွေဖိတ်လို့ဆိုတာကို ထည့်မရေးမိပဲ ပုံထဲကစာအတိုင်း'' တကယ်မသိလို့ မေးတာနော် အဲ့မုန့်က လူရောစားရရဲ့လား” ဆိုပြီး စ နောက်တဲ့သဘောနဲ့ ရေးလိုက်မိပါတယ်။ စာကိုဖြတ်တောက်ထားတာမျိုးမရှိပဲ ဆက်ရေးထားတာပါ။ အဲ့စာရဲ့အဓိပ္ပါယ်က မုန့်ရဲ့အရသာက လူစားလို့မရနိုင်လောက်အောင်ဆိုးလို့ပြောတဲ့သဘော ရောက်ပါသလား။ မြန်မာစာမှာ အဖြတ်အတောက်ပေါ်မူတည်ပြီး အဓိပ္ပါယ်ကွဲသွားတယ်လို့လည်းသိထားပါတယ်ရှင့်။ အငြင်းပွားစရာဖြစ်နေလို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ဖြေပေးပါရှင့်။ စာလုံးပေါင်းမှားနေရင်လဲ ပြင်ပေးပါဆရာရှင့်။ ပြန်စာ ခဏနေ ပြန်ပါမယ်။ ပုံကို ဖေ့စ်ဘွတ်က အလိုလို ဟိုဒ် လုပ်ပေးထားတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အဲလိုပုံတွေကို သဘောမတွေ့ပါ။ ပြန်ပြီး ဟိုဒ် လိုက်မယ်။ - ဂျုံတွေ ဖိတ်ကုန်လို့ လူစားဖို့ရော ကျန်သေးလား။ - ဂျုံတွေ ဖိတ်ကုန်လို့ လူစားဖို့ရာ ကျန်သေးလား။ - ဂျုံတွေ ဖိတ်ကုန်လို့ လူစားစရာ ကျန်သေးလား။ - ဂျုံတွေ ဖိတ်ကုန်လို့ လူစားဖို့ကော ကျန်သေးလား။ - အဲဒီမုန့်က လူစားရရဲ့လား။ - အဲဒီမုန့်ကကော လူစားရရဲ့လား။ - အဲဒီမုန့်က လူစားက...
မဆလ ခေါ် မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်ခေတ်မှာ အစစအရာရာရှားပါးတယ်။ လူသုံးကုန်၊ ဆေးနဲ့ ဆေး ပစ္စည်း ရှားတယ်။ ဝတ်စရာ ပိတ်စ ရှားတယ်။ ပိတ်စကို လျှောက်လွှာတင်ကြရတယ်။ လက်ဖြစ် မာလကျင်စသာ ဝတ်ကြရတယ်။ ပေါ်ပလင်စလည်း လူကြီးသားသမီးတွေသာ ဝတ်နိုင်ကြတယ်။ လုပ်သားပြည်သူ့နေ့စဉ် သတင်းစာနဲ့ မြန်မာ့ရုပ်မြင်သံကြားမှာတော့ မဆလ ငါးနှစ်စီမံကိန်း နေ့စဉ် အောင်မြင်နေပါသတဲ့။ သမိုင်းမှန် ဖြစ်ပါတယ်။ နဝတ တက်လာပြန်တော့ နောက်ကြောင်း မလှန်နဲ့တဲ့။ သမိုင်းဘာသာရပ် သင်ချင်သူရှား။ သမိုင်းစာအုပ် မှန်တာရှား။ တတိယအကြိမ် စစ်အာဏာသိမ်းချိန်မှာ သမိုင်သိသူအတော်ကို ရှားသွားပြီ။ တွေ့ကရာ အဟုတ်မှတ်၊ ရေးသမျှ အဟုတ်ထင်သူတွေ ၉၆ နိုင်ငံအထိ ရောက်နေကြပြီ။ ရှေးကဟာတွေ လာမပြောနဲ့တဲ့။ သမိုင်းမှန်သိသူ အလွန့်အလွန်ရှား။ စာကို မှန်အောင်ရေး ရှေးတဲ့။ အမှန်တွေပြောရင် အမှားလို့သာ ထင်ကြသူတွေက ၉၆ နိုင်ငံမှာ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ မြန်မာစာနဲ့ မြန်မာစကားကိုတောင် အမှန်တွေ နားမလည်သူ များများလာနေသည်။ မျက်စိမှိတ်၊ ဦးနှောက်ပိတ်တွေသာ များပါသည်။ ပိတ်စ လျှောက်ကြစေသတည်း။ ဒေါက်တာတင့်ဆွေ