သီးချိန်တန်တော့ သီးလာကြတယ်။ အရွက်နုလေးတွေ ခူးပေးမှ နောက်ထပ်အညွှန့်တွေ ထွက်သလို ငရုတ်သီးကိုလည်း ဆွတ်ပေးရသတဲ့။ ခါးမနာအောင် အနေတော်ခုံလေးနဲ့။ နေ့လယ်က တဆုံ၊ အစုံထည့် ထောင်းသေးတယ်။ ငရုတ်သီးကို လှော်ပြီး ကြက်သွန်ဖြူ၊ ပုစွန်ခြောက်နဲ့ ဆား။ လေးငါးနပ်တော့ စားရမယ်။ ဆုံ၊ ကျည်ပွေ့နဲ့ လက်ကို သေချာဆေးရတယ်။ အခုတခါ ကတ်ကြေး။ ငရုတ် ငရုပ် ငြုတ် မူကွဲစာလုံးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။၏ အခုခေတ်မှာ "ငရုတ်သီးဆားထောင်း" တဲ့။ ဆားမထည့်ဘဲ ထောင်းတာ နှစ်နေရာမှာ တွေ့ဘူးတယ်။ ၁။ မီဇိုလူမျိုးတွေက ဆားထည့်လေ့မရှိ။ ဆားကို သီးသန့် ပုံစားကြတာများတယ်။ ၂။ တိဘက်တွေရောင်းတဲ့ မိုမို ဆိုင်တွေက မိုမိုနဲ့တွဲစားရတဲ့ အစပ်ထောင်းမှာ နီရဲနေပေမဲ့ ဆားမပါ။ ခေတ်ကတော့ တယောက်ပြောတာလိုက်ပြော၊ တယောက်ရေးတာလိုက်ရေးကြတယ်။ အဲလိုမှလည်း ရောင်းရတယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ငရုတ်သီးထောင်းတိုင်း ဆားပါရတယ်။ အဲဒါကို "ဆားထောင်း" လို့ပြောခြင်းဟာ "ရေနွေးကြမ်း" ကို "လက်ဖက်ခြောက်ရေနွေးကြမ်း" လို့ပြောတာနဲ့တူနေတယ်။ ဒီနှစ်တော့ ငရုတ် မစိုက်ဖြစ်ပါ။ ဒေါက်တာတင့်ဆွေ ၈-၇-၂၀၁၉
(တိုင်းပြည်ထွက်ပြေး နိုင်ငံရေးလုပ်သူတယောက် ဟိုရောက်ဒီရောက်) ရောက်ဖူးတဲ့တိုင်းပြည် စည်ပင်တိုးတက်လှပါ၏။ လည်ဖူးတဲ့နိုင်ငံ ပြိုင်စံရှားပါဘိ။ စီးရတဲ့လေကြောင်း မကောင်းတာမရှိ။ တည်းခိုရတဲ့ဟော်တယ် ခနော်ခနဲ့ နတ္ထိ။ ဓါတ်ပုံနောက်ခံ မြင်သူတွေ အမှန်ရောက်ချင်စေမိ။ သူများဆီသွား အဝတ်အစား ဘရင်းနိမ်းနဲ့ တံဆိပ်ခွါထားရ၏။ ခရီးသည်ကျွန်ုပ်သည်ကား မြန်မာပြည်က အညာသား၊ စွပ်ကျယ်နှင့် စာရေးသားနေပါ၏။ မှတ်ချက် ကဗျာ မဟုတ်ပါ။ စာ။ ဒေါက်တာတင့်ဆွေ ၈-၇-၂၀၁၉