Foundation အုတ်မြစ်

ကွန်မင့်တခု = (စ)ကျွန်တော်တို့မြို့က မြန်မာစာဆရာ စာလုံးပေါင်းအတော်မှန်အောင်ရေးနိုင်တာ သိရပါတယ်။ သို့သော် မြန်မာစကားပြေကိုရေးတတ်အောင် ကလေးတွေကို မသင်တတ်တာတွေ့ရပါတယ်။ မြန်မာကဗျာ၊ မြန်မာစကားပြေ၊ ရေသည်ပြဇာတ်တို့ကိုကိုယ့်အတွေးအခေါ်နဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဟန်နဲ့ရေးတတ်အောင် ကလေးတွေကို သင်မပေးနိုင်ပါ။ သူများရေးထားတဲ့စာတွေကိုသာကလေးတွေကိုအလွတ်ကျက်ခိုင်းတာတွေ့ရပါတယ်။ စာစီစာကုံးရေးနည်း တွေးနည်းတွေကိုလည်းမသင်တတ်ပါဘူး။ စာတော်တဲ့ကလေးတွေ နစ်နာကြပါတယ်။ သူတို့ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းကတော့အောင်ရုံသက်သက်ပါဘဲဗျာ။ (ဆုံး)

ဟုတ်။ 

ဆယ်တန်းအထိကတော့ ပညာယူရတဲ့အဆင့်လောက်သာ သင်ကြားလေ့ရှိပါတယ်။ စာစီစာကုံးသာ ရေးစေတယ်။ ကောလိပ်ရောက်တော့မှသာ ရသသဘောပါတာကို ရေးခိုင်းတယ်။

အဲဒါမှာလည်း မြန်မာစာကို အထူးပြုလေ့လာတဲ့ ဥပမာ စိတ်ကြိုက်မြန်မာစာဆိုရင်တော့ တခြားဘာသာယူ ကျောင်းသားတွေထက် မြန်မာစာကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်သင်ပေးပြီး ရေးစေတယ်။

ကျောင်းသားတွေမှာလည်း စိတ်ပါဝင်စားမှု မတူကြပါ။ အပြစ် မဟုတ်ပါ။

မူလတန်း၊ အလယ်တန်းနဲ့ ဆယ်တန်းအထိကတော့ မြန်မာစာရဲ့ အုတ်မြစ်တွေဖြစ်ကြတဲ့ စာလုံးပေါင်းသတ်ပုံ၊ ဝါကျဖွဲ့နည်း၊ သဒ္ဒါ စတာတွေကို မှန်စေအောင် သင်ပါတယ်။ ကဗျာ့သဘောကိုလည်း သင်ပါတယ်။

ဘယ်အရာမဆို အုတ်မြစ်ခိုင်ခန့်မှသာ အထက်တက်လို့လည်းရတယ်။ တာရှည်လည်း ခိုင်တယ်။

အခုခေတ်မှာ စိတ်ကူးတွေယဉ်၊ အကြံသစ်တွေ တွေးဆပြီး ကဗျာတွေ ရေးကြတယ်။

ကဗျာဆိုတာ ကာရန်၊ နဘေ၊ လင်္ကာနဲ့ ရေးရတယ်။ နောက်တော့ ၄-၃-၂ ရေးနည်းကနေ ဆန်းပြီး ရေးလာတာလည်း ဖြစ်တည်လာတယ်။ ကောင်းပါတယ်။

ခေတ်သဘောအရ “ကာရန်မဲ့ကဗျာ” ဖြစ်ထွန်းလာတယ်။ ကောင်းတဲ့ဟာတွေ ကောင်းပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သတ်ပုံတွေမမှန်တော့ “စာလုံးပေါင်းသတ်ပုံမဲ့ကဗျာ” ဖြစ်သွားရော။

၁၉၈၆ ခုနှစ်နောက်ကနေ စတင်တဲ့ သတ်ပုံပျက်ခေတ်ကတည်းက ကျောင်းသုံးစာအုပ်ထဲမှာ ဂန္ထဝင်ကဗျာလင်္ကာတွေထဲက မူရင်း စာလုံးပေါင်းသတ်ပုံတွေကို တမင်တကာ မှားအောင်ပြင်သင်တယ်။ ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုရှိပြီ။ 

မြန်မာစာအုတ်မြစ် ခြစားသွားပြီ။

ကွန်မင့်ထဲက မြန်မာစာဆရာကိုလည်း စာလုံးပေါင်းသတ်ပုံမှန်အောင် သင်ပေးနိုင်စွမ်းရှိလို့ ချီးကျူးပါတယ်။ မြန်မာစာကို စိတ်ပါဝင်စားသူတိုင်းကို အားပေးတယ်။ 

Photo from Google images

ဒေါက်တာတင့်ဆွေ