အစဉ်အလာအရ အကျင့်စာရိတ္တကို အခြေခံသည့် တိရစ္ဆာန်ပုံပြင်ရာပေါင်းများစွာကို အေးဆော့ပ်နှင့် ဆက်စပ်ထားကြသော်လည်း အေးဆော့ပ်သည် စာရေးဆရာ မဟုတ်ဘဲ ပါးစပ်ဖြင့် ပုံပြင်ပြောသူ ဖြစ်ပါသည်။
ထိုပုံပြင်များကို နောက်ပိုင်းလူများက ရာစုနှစ်များစွာအတွင်း စုဆောင်းကာ စာဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
အေးဆော့ပ်သည် မည်သူနည်း
ရှေးခေတ် အရင်းအမြစ်များအရ အေးဆော့ပ်သည် ဂရိနိုင်ငံ ဆာမော့စ်ဒေသတွင် နေထိုင်ခဲ့သော ကျွန်တဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ဉာဏ်ပြောင်မြောက်မှု၊ အမြင်ထက်မြက်မှုကြောင့် လူသိများခဲ့ပါသည်။
စာရေးသူအဖြစ် သက်သေအထောက်အထား
အေးဆော့ပ်ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော မူရင်းစာအုပ် သို့မဟုတ် စာတမ်းများ ယနေ့အထိ မကျန်ရှိပါ။ ဤပုံပြင်များသည် ပါးစပ်မှ ပါးစပ်သို့ ဆက်လက် ပြောဆိုလာသော ပုံပြင် အကျင့်အလာ၏ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ပါသည်။
သမိုင်းမှတ်တမ်းအရ ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၄ ရာစုတွင် ဒီမီထရီယပ်စ် ဖာလာရီးယပ်စ်က ပဌမဆုံး စုစည်းရေးသားခဲ့သည်ဟု သိရပါသည်။
အရေးပါသော နောက်ပိုင်း ပံ့ပိုးသူများ
နောက်ပိုင်းကာလများတွင် ခရစ်တော်ပေါ်ပြီးနောက် ၁ ရာစုရှိ ဖေးဒရပ်စ်၊ ပြင်သစ်စာရေးဆရာ ဂျန် ဒီ လာ ဖွန်တိန်း တို့ကဲ့သို့သော စာရေးသူများသည် ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိနေသည့် အေးဆော့ပ်ပုံပြင်များ၏ ပုံစံကို အရေးပါစွာ ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့ကြပါသည်။
အမွေအနှစ်နှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှု
ဤပုံပြင်များတွင် လူကဲ့သို့ ပြုမူပြောဆိုစေသော တိရစ္ဆာန်များ (ဥပမာ— လိပ်နှင့် ယုန်) ကို အသုံးပြုကာ လူ့ဘဝအတွက် လိုအပ်သော အကျင့်စာရိတ္တ သင်ခန်းစာများကို ပေးစွမ်းရန် ရည်ရွယ်ထားပါသည်။
တိရစ္ဆာန်များကို လူကဲ့သို့ ပြုမူစေကာ အကျင့်စာရိတ္တ၊ လူ့အပြုအမူနှင့် ဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာများကို ဖော်ပြသည့် တိုတိုလေး ပုံပြင်ရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်သည့် စုစည်းမှုတရပ် ဖြစ်ပါသည်။
ဤပုံပြင်များကို ခရစ်တော်မပေါ်မီ ခန့်မှန်းအားဖြင့် ၆၂၀ မှ ၅၆၄ ခုနှစ်အတွင်း နေထိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည့် ဂရိလူမျိုး ကျွန်တဦးဖြစ်သော အေးဆော့ပ် အားအစဉ်အလာအရ သက်ဆိုင်ကြောင်း ထားရှိကြပါသည်။
ဤပုံပြင်များသည် စာရေးသားထားသော အစပြုမှု မဟုတ်ဘဲ ပါးစပ်မှ ပါးစပ်သို့ ဆက်လက် လွှမ်းမိုးလာသော ပုံပြင်အကျင့်အလာမှ ပေါ်ထွန်းလာခြင်း ဖြစ်ပြီး လူ့အကျင့်စာရိတ္တ၊ သဘောထားနှင့် ဉာဏ်ပညာကို ထင်ဟပ်ပြသပေးပါသည်။
မြေခွေးနှင့် စပျစ်သီးများ
(The Fox & the Grapes)
တနေ့နေ့တွင် မြေခွေးတကောင်သည်
သစ်ကိုင်းများအလယ်တွင် တံတားပုံစံဖြင့် လမ်းကြောင်းချထားသော စပျစ်ပင်တပင်ပေါ်တွင်
ရင့်မှည့်နေသော စပျစ်သီးအစု တစုကို တွေ့မြင်လိုက်ရပါသည်။
စပျစ်သီးများမှာ အရည်ပြည့်ပြည့်ဖြင့်
အချိုရည် ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား ရှိနေသဖြင့်
မြေခွေး၏ ပါးစပ်ရည်သည်ပင် စီးကျလာခဲ့ပါသည်။
သူသည် ထိုစပျစ်သီးများကို လိုလားစွာ ကြည့်နေမိပါသည်။
သို့ရာတွင် စပျစ်သီးအစုမှာ အမြင့်သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသောကြောင့်
မြေခွေးသည် ခုန်ရပါသည်။
ပထမအကြိမ် ခုန်ရာတွင်
အလွန်ဝေးဝေး လွတ်သွားခဲ့ပါသည်။
ထို့ကြောင့် နည်းနည်း နောက်ဆုတ်ပြီး
အပြေးယူကာ ခုန်လိုက်သော်လည်း
တခါထပ် မမီပြန်ပါ။
ထိုသို့ပင် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း
အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မြေခွေးသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး
စပျစ်သီးများကို မနှစ်သက်သလို အမြင်ဖြင့် ကြည့်ပါသည်။
“ငါ အရမ်း မိုက်တာပဲ” ဟု သူက ပြောလိုက်ပါသည်။
“တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အချဉ်စပျစ်သီး တစုအတွက်
ငါ့ကိုယ်ငါ ပင်ပန်းအောင် လုပ်နေခဲ့တာပဲ” ဟု ဆိုပါသည်။
ထို့နောက် မြေခွေးသည်
အလွန်အမင်း မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာဖြင့်
လှည့်ထွက်သွားပါသည်။
သင်ခန်းစာ
မိမိ မရနိုင်သော အရာကို
မထီမဲ့မြင်ပြုကာ လျှော့ချပြောဆိုသူများ
လောက၌ မနည်းရှိကြပါသည်။ ။
ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
Comments
Post a Comment