ရူပကလျာဘွဲ့ ပိုဒ်စုံရတု

တင့်လှပေဟန်၊        ဖက်မရန်တည့်

ခြောက်တန်နတ်ရွာ၊ ဘုံကလာသို့

ပြာပြာလတ်လတ်၊   မွတ်မွတ် (ညက်ညက်

ရွှန်းရွှန်းစက်မျှ၊        ဝင်းလက်ရောင်ရွှေ

အခေါင်ပေတည့်၊     တောင်နေနတ်ဟန်

မြတ်သစ်ကြန်နှင့်၊     ပန်းမာလ်) ရေးချေ

ထုံးနေမကျော၊         ပတ်လျှောဆံကြာ

ကျတိုင်းသာလျှင်၊     ရွှေဝါပိတ်ရှင်း

ထည်ချင်းစံပယ်၊       နံ့ကြွယ်လှိုင်ကြူ

မဉ္ဇူမျက်မည်း၊         ပေါ်ထပ်စည်းနှင့်

မရည်းမထင်၊            ဖြုတ်ချည်းမြင်က

နတ်ပင်ယိုးမှား၊         ဝိုးဝါးတွေးချွတ်

စိတ်လုံးညွှတ်သည်၊

ဘုံထွတ်နန်းတောင် နေတို့သော။ ။

ရင့်မြရွှေကျန်၊        ရွက်မပွန်တည့်

ဝါကြန်နီမောင်း၊      ပင်တိုင်းပြောင်းက

သက်ပေါင်းထင်ယုံ၊ လှနိတုံလည်း

ပန်းစုံရောယှက်၊      ထုံးမြရွက်နှင့်

လိုက်ဖက်တင့်မှတ်၊ ကိုယ်ဝတ်တော်မှာ

မလ္လာ ရနံ့၊               မွှေးပျံ့ ကြိုင်ရွှင်း

ပယင်းရွှေရည်၊        ပွတ်လဲ့ကြည်သို့

မြရည်ကြောစိမ်း၊     လဲ့လဲ့ရှိမ်းမျှ

ခပ်သိမ်းကလျာ၊       ရှုဖွယ်သာလျှင်

သိင်္ဂါရောင်တောက်၊  လက်ကောက်လက်ကျပ်

ရည်လျှပ်ဆံကျင်၊     မျှမဆင်လည်း

တိုင်းပင်တင့်မှတ်၊     လှခေါင်ထွတ်သည်

ကြာနတ်တန်ဆောင်း ပေတို့လော။ ။

ဆင့်ချစွေသွန်၊          ရက်မချန်သား

ယုဂန်အလုံး၊            မြရည်ဖုံးသား

လှဆုံးတင့်နေ၊          ထုံသရေလည်း

ထွေထွေကြည့်တိုင်း၊ ပြစ်မျိုးရိုင်းသည်

စံခိုင်းလှော်သစ်၊        ရွှေနယ် နစ်မျှ

တင်ပြစ်မစက်၊          လဲ့လဲ့ညက်ကို

ထက်နတ်ဘုံနေ၊        ခုသာကြွေသို့

တင်ချေရှုမြော်၊ 

အကျော်ပျံ့မွှန်း၊        ဝင်းငြိမ့်ရွှမ်းကို

တောင်နန်းနေလော၊  နတ်ပေလောဟု

တွေးတောချေမိ၊       တပ်မသိခဲ့

ထင်မိဖြုတ်ခြည်း၊      မြော်ကတည်းက

အူသည်းစုညွတ်၊       သက်လုံးပြတ်သည်

လျှံပတ်ထွန်းရောင် ဝေတို့လော။ ။

(နတ်သျှင်နောင်)

ပ-ပိုဒ် လက်သဲကွင်းရှိစာများ စာမူအများ၌ မပါပါ။

ဇင်းမယ် (ချင်းမိုင်)ဘုရင့် နှမတော် ရာဇဓာတုကလျာကို တောင်ငူဘုရင် နတ်သျှင်နောင် မြင်ရာတွင် ဤရတုကို ဆိုသည်ဟု ဆရာကြီး သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းက ကဗျာသာရတ္ထသဂြိုဟ်တွင် ဆိုသည်။

#ရှေးစာကဗျာများ

ဒေါက်တာတင့်ဆွေ