Kabuliwallah ကာဘူလီဝါလာ

(Tagore ၏ ဝတ္ထုတိုများထဲမှ)

(မိတ်ဆက်စကားနှင့် ခေတ်ကာလဆိုင်ရာ သမိုင်းအချက်အလက်များ)

“ကာဘူလီဝါလာ” (Cabuliwallah / Kabuliwala ဟူသော စကားလုံးသည် အာဖဂန်နစ္စတန်နိုင်ငံ ကာဘူလ်မြို့မှ လာသော လူတယောက်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ယခင်ကာလများတွင် ဤစကားကို အထူးသဖြင့်အာဖဂန်နစ္စတန်မှ ကုန်သည်များသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ ကာလကတ္တား (Kolkata / Calcutta) သို့ လာရောက်၍ သစ်သီးခြောက်များ၊ အခွံသီးများ၊ အထည်အလိပ်များ ရောင်းချကြသော လှည့်လည်ကုန်သည်များကို ရည်ညွှန်းရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။

Kabuli = ကာဘူလ်မြို့မှ

wallah / wala = အလုပ်လုပ်သူ၊ ဆက်စပ်သူ

ထို့ကြောင့် “Kabuliwallah” = “ကာဘူလ်မြို့မှ လာသော လူ” သို့မဟုတ် “ကာဘူလ်သား” ဟု ဆိုလိုသည်။ ဤစကားလုံးကို Rabindranath Tagore ၏ နာမည်ကျော် ဝတ္ထုတို “Kabuliwala” တွင် အသုံးပြုထားပြီး ထိုဝတ္ထုကြောင့်လည်း စကားလုံးသည် လူသိများလာခဲ့သည်။

၁၉၄၀ မတိုင်မီ အာဖဂန်နစ္စတန်သည် ဗြိတိသျှသက်ရောက်မှုရှိသော အမီရိတ်နိုင်ငံတခုမှ လွတ်လပ်သော မုန့်စစ်စနစ်နိုင်ငံသို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည် (၁၉၁၉ ခုနှစ်)။ ထိုကာလတွင် နိုင်ငံကို ခေတ်မီပြုပြင်ရေး ကြိုးပမ်းမှုများ၊ မျိုးနွယ်စုများ၏ ဆန့်ကျင်မှုများနှင့် နိုင်ငံရေးအပြောင်းအလဲများကြားတွင် တုန်လှုပ်မှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မင်းဇာဟီရ်ရှာဟ် (King Zahir Shah) နန်းတက်လာသည့် ၁၉၃၃ ခုနှစ်မှ စ၍ နိုင်ငံရေးအခြေအနေ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

Rabindranath Tagore (၁၈၆၁–၁၉၄၁) အသက်ရှင်ခဲ့သည့် ကာလအတွင်း အိန္ဒိယနိုင်ငံသည် ဗြိတိသျှအုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ အာဖဂန်နစ္စတန်သည် အိန္ဒိယကဲ့သို့ ဗြိတိသျှကိုလိုနီ မဖြစ်ခဲ့ပါ။ သို့သော် ၁၉ ရာစုနှောင်းပိုင်းမှ ၁၉၁၉ အထိ ဗြိတိသျှ၏ သြဇာအာဏာ (British influence) အောက်တွင် ရှိခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံခြားရေး (foreign policy) ကို ဗြိတိသျှက ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၁၉၁၉ တတိယ အင်္ဂလိပ်–အာဖဂန် စစ် (Third Anglo-Afghan War) ပြီးနောက် အာဖဂန်နစ္စတန် အပြည့်အဝ လွတ်လပ်ရေး ရရှိသည်။

ထိုခေတ်ကာလအတွင်း နှစ်နိုင်ငံ ကုန်ကူးသန်းခြင်း၊ လူအသွားအလာပြုခြင်း ဆက်ဆံရေးများကောင်းခဲ့သည်။

"ကာဘူလီဝါလာ"

(၁)

ကျွန်ုပ်၏ ငါးနှစ်အရွယ် သမီးလေး မီနီသည် စကားမပြောဘဲ မနေတတ်ပါ။ သူမ၏ ဘဝတလျှောက်လုံးတွင် တမိနစ်တောင် မပြောဘဲ အချိန်မဖြုန်းခဲ့ဖူးဟု ကျွန်ုပ် တကယ်ပင် ယုံကြည်မိသည်။ သူမ၏ မိခင်ကတော့ ဒီလို အမြဲတမ်း စကားပြောနေခြင်းကြောင့် စိတ်ရှုပ်တတ်ပြီး သူမ၏ စကားများကို ရပ်တန့်စေချင်တတ်သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်ကတော့ မလုပ်တတ်ပါ။ မီနီကို တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်ရခြင်းသည် သဘာဝမဟုတ်သလို ထိုသို့ဖြစ်နေသည်ကို အချိန်ကြာကြာ မခံနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် သူမနှင့် ကျွန်ုပ်၏ စကားပြောဆိုမှုများမှာ အမြဲပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းနေတတ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် တမနက်တွင် ကျွန်ုပ်၏ ဝတ္ထုအသစ်၏ ဆယ့်ခုနစ်မြောက်အခန်းကို ရေးနေစဉ် မီနီက အခန်းထဲသို့ တိတ်တိတ်လေး ဝင်လာပြီး ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပြောသည်—

“ဖေဖေ တံခါးစောင့် ရမ်ဒယာလ်က ကောက်ကို ‘ကရိုး’ လို့ ခေါ်နေတယ်။ သူ ဘာမှ မသိဘူး မဟုတ်လား”

ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဘာသာစကားများ ကွာခြားပုံကို ရှင်းပြမည်ဟု ကျွန်ုပ် စဉ်းစားနေသေးချိန်မှာပင် သူမသည် အခြားအကြောင်းတခုသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းသွားပြီ—

“ဖေဖေ ဘိုလာ ပြောတာ သိလား။ မိုးတိမ်ထဲမှာ ဆင်တကောင် ရှိပြီး သူ့ရဲ့ လုံးခေါင်းကနေ ရေဖောက်ထုတ်နေလို့ မိုးရွာတာတဲ့”

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် အဖြေတခု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူမသည် နောက်ထပ် မေးခွန်းတခုကို ပစ်ချလိုက်သည်—

“ဖေဖေ မေမေက ဖေဖေနဲ့ ဘယ်လို ဆက်နွယ်မှုရှိတာလဲ”

ကျွန်ုပ်က မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်—

“မီနီ၊ ဘိုလာနဲ့ သွားကစားပါ။ ဖေဖေ အလုပ်များနေတယ်”

ကျွန်ုပ်၏ အခန်းပြတင်းပေါက်သည် လမ်းပေါ်သို့ ကြည့်ရသည်။ မီနီသည် စားပွဲအနီး ကျွန်ုပ်၏ ခြေထောက်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ဒူးပေါ်ကို လက်ဖြင့် တိတ်တိတ်လေး တီးကာ ကစားနေသည်။ ကျွန်ုပ်ကတော့ ဆယ့်ခုနစ်မြောက်အခန်းကို အလွန်အလုပ်များစွာ ရေးနေသည်။

ထိုအခန်းတွင် ဝတ္ထု၏ အဓိကဇာတ်ကောင် ပရတာပ်စင်ဟ်သည် ဇာတ်ကောင်မင်းသမီး ကန်ချန်လာတာကို ဖမ်းကာ ကာစယ်၏ သုံးထပ်ပြတင်းပေါက်မှ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်နေသည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မီနီသည် ကစားနေရာမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးကာ ပြတင်းပေါက်သို့ သွားပြီး အော်လိုက်သည်—

“ကာဘူလီဝါလာ ကာဘူလီဝါလာ”

အမှန်ပင် လမ်းပေါ်တွင် ကာဘူလီဝါလာတယောက် နှေးနှေးလေး လမ်းလျှောက်လာနေသည်။ သူသည် သူတို့အမျိုးသားတို့ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော အလွတ်အကျယ် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် အရှည်ကြီး ခေါင်းပတ်တပ်ထားသည်။ ကျောပေါ်တွင် အိတ်ကြီးတလုံး သယ်ထားပြီး လက်ထဲတွင် စပျစ်သီးသေတ္တာများ ကိုင်ထားသည်။

ဤလူကို မြင်သည့်အခါ ကျွန်ုပ်၏ သမီး၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် မသိနိုင်ပါ။ သို့သော် သူမသည် အလွန်ကျယ်လောင်စွာ သူ့ကို ခေါ်နေသည်။

“အို” ကျွန်ုပ် စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ဒီလူ အခန်းထဲ ဝင်လာမယ်ဆိုရင်တော့ ဆယ့်ခုနစ်မြောက်အခန်းကို မပြီးနိုင်တော့ဘူး”

အဲဒီအချိန်မှာပင် ကာဘူလီဝါလာသည် လှည့်ကြည့်ကာ ကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ မီနီက သူ့ကို မြင်လိုက်သောအခါ အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး မိခင်ထံသို့ ပြေးဝင်ကာ ပျောက်သွားသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အဲဒီလူကြီး၏ အိတ်ကြီးအတွင်းမှာ သူမလို ကလေးနှစ်ယောက် သုံးယောက် ရှိနေနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သစ်သီးရောင်းသမားသည် ကျွန်ုပ်၏ တံခါးဝသို့ ဝင်လာကာ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် မင်္ဂလာပါ ပြုသည်။

ကျွန်ုပ်၏ ဝတ္ထုဇာတ်ကောင်များ၏ အခြေအနေသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဖြစ်နေသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ ပထမဆုံး စိတ်ကူးမှာ ဒီလူကို အရာတခုခု ဝယ်ယူပေးလိုက်သင့်သည်ဟု ထင်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ဝယ်ယူပြီးနောက် အဘဒူရ်ရာဟ်မန်၊ ရုရှား၊ အင်္ဂလိပ်တို့နှင့် နယ်စပ်မူဝါဒ အကြောင်း စကားပြောကြသည်။

ထွက်ခါနီးတွင် သူက မေးသည်—

“အဲဒီ ကလေးမလေး ဘယ်မှာလဲ ဆရာ”

မီနီ၏ အမှားယုံကြည်မှုကို ပယ်ဖျက်စေချင်သဖြင့် ကျွန်ုပ်က သူမကို ခေါ်ထုတ်စေသည်။

မီနီသည် ကျွန်ုပ်၏ ကုလားထိုင်ဘေးတွင် ရပ်ကာ ကာဘူလီဝါလာနှင့် သူ၏ အိတ်ကြီးကို ကြည့်နေသည်။ သူက သီးနှံခြောက်နှင့် စပျစ်သီးခြောက်များ ပေးသည်။ သို့သော် မီနီသည် မယူဘဲ ကျွန်ုပ်ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသည်။

ဒါသည် သူတို့နှစ်ယောက်၏ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။

( ၂)

မကြာမီ အချိန်အတွင်း မီနီနှင့် ကာဘူလီဝါလာတို့ ပြန်လည်တွေ့ဆုံကြသည်။ တနေ့မနက်တွင် ကျွန်ုပ် အိမ်မှ ထွက်ရန် ပြင်နေစဉ် တံခါးနားရှိ ခုံပေါ်တွင် မီနီထိုင်ကာ အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောပြောဆိုနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်ဘေးတွင် ကာဘူလီဝါလာကြီး ထိုင်နေသည်။

ကျွန်ုပ်၏ သမီးလေး၏ ဘဝတလျှောက်တွင် သူမ၏ ဖေဖေမှတပါး ဒီလောက် စိတ်ရှည်စွာ နားထောင်ပေးသူကို မတွေ့ဖူးဟု ထင်ရသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ဆာရီ (sari) ၏ အနားတွင် ဗာဒံသီးနှင့် စပျစ်သီးခြောက်များ ပြည့်နေသည်။

“ဒါတွေကို ဘာကြောင့် သူမကို ပေးတာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးကာ အန်နာရှစ်ပြား (eight-anna) တပြားကို ထုတ်၍ သူ့ထံ ပေးလိုက်သည်။

ကာဘူလီဝါလာက စကားမပြောဘဲ ထိုငွေကို ယူကာ သူ၏ အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

သို့သော် တနာရီခန့် ကြာပြီး ကျွန်ုပ် ပြန်လာသောအခါ ထိုငွေတပြားသည် မထင်မှတ်သော ပြဿနာကြီး ဖြစ်စေခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည်။ ကာဘူလီဝါလာသည် ထိုငွေကို မီနီထံ ပေးလိုက်ခဲ့သည်။ မီနီ၏ မိခင်သည် ထိုတောက်ပသော ငွေပြားကို မြင်လိုက်သဖြင့် မီနီကို ချက်ချင်း ဖမ်းကာ မေးသည်—

“ဒီအန်နာရှစ်ပြားကို ဘယ်က ရတာလဲ”

မီနီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေသည်—

“ကာဘူလီဝါလာ ပေးတာပါ”

“ကာဘူလီဝါလာ ပေးတာ” ဟု သူမ၏ မိခင် အလွန် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အို မီနီ သူ့ဆီကနေ ဘယ်လို ယူလိုက်ရတာလဲ”

အဲဒီအချိန်မှာပင် ကျွန်ုပ် ဝင်လာသဖြင့် မီနီသည် ကြီးမားသော အပြစ်ဒဏ်မှ လွတ်မြောက်သွားသည်။ ကျွန်ုပ်ကလည်း အကြောင်းကို စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်မှ ကျွန်ုပ် သိရသည်မှာ မီနီနှင့် ကာဘူလီဝါလာတို့ ယခင်ကလည်း တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ ကာဘူလီဝါလာသည် ဗာဒံသီးနှင့် အခွံသီးများ ပေးခြင်းဖြင့် ကလေး၏ ပထမဆုံး ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖျောက်ပစ်ခဲ့ပြီး ယခုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အလွန် ခင်မင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်တွင် ဟာသပြောစရာ အကြောင်းများလည်း အများကြီး ရှိသည်။

မီနီသည် သူ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်ကို အပေါ်မှ ကြည့်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောလေ့ရှိသည်—

“အို ကာဘူလီဝါလာ ကာဘူလီဝါလာ မင်းအိတ်ထဲမှာ ဘာရှိလဲ”

ကာဘူလီဝါလာက နှာသံကြီးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်—

“ဆင်တကောင်”

ဒီအဖြေမှာ ဟာသကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အလွန် ပျော်ရွှင်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်အတွက်လည်း ကလေးတယောက်နှင့် လူကြီးတယောက်၏ ဒီလို စကားပြောဆိုမှုကို ကြည့်ရခြင်းမှာ ထူးဆန်းစွာ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဖြစ်နေတတ်သည်။

ထို့နောက် ကာဘူလီဝါလာကလည်း မီနီကို ပြန်မေးတတ်သည်—

“ကလေးမလေး၊ မင်း မိဘအိမ်ကို ဘယ်တော့ သွားမလဲ”

ဘင်္ဂါလီကလေးမများအတွက် “မိဘအိမ်” ဟူသော စကားကို ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြားဖူးကြသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခေတ်သစ်အတွေးအခေါ်ရှိသော မိဘများ ဖြစ်သဖြင့် မီနီကို ထိုအကြောင်းများ မပြောထားခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် မီနီသည် အနည်းငယ် မရှင်းလင်းသလို ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုအရာကို မပြဘဲ လိမ္မာစွာ ပြန်မေးလိုက်သည်—

“ဒါဆို မင်းက သွားမလား”

ကာဘူလီဝါလာတို့၏ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် “မိဘအိမ်” ဟူသော စကားသည် အဓိပ္ပါယ်နှစ်မျိုး ရှိသည်။ အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ထိုစကားသည် ထောင် ကို ညွှန်းသည့် နူးညံ့သော စကားတမျိုး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မီနီ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကာဘူလီဝါလာသည် လက်သီးကို မြှောက်ကာ မမြင်ရသော ရဲကို ခြိမ်းခြောက်သလို ပြောသည်—

“ဟာ ငါ မိဘအိုကို ရိုက်မယ်”

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ မီနီသည် ထို “မိဘအို” ၏ အဖြစ်ကို စိတ်ကူးကာ မရပ်မနား ရယ်မောလေသည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်းကြီးလည်း သူမနှင့်အတူ ရယ်မောလေသည်။

ဒီအချိန်များသည် ဆောင်းဦးရာသီ မနက်ခင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ရှေးခေတ်တွင် ဘုရင်များ စစ်တိုက်ရန် ထွက်ခွာကြသည့် အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်ကတော့ ကာလကတ္တားမြို့ရှိ အိမ်ထောင့်ငယ်လေးမှ မထွက်ဘဲ ကမ္ဘာတလွှားကို စိတ်ကူးဖြင့် ခရီးသွားနေတတ်သည်။

နိုင်ငံတခု၏ နာမည်ကို ကြားရုံနှင့်ပင် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် ထိုနိုင်ငံသို့ ပျံသန်းသွားတတ်သည်။ လမ်းပေါ်တွင် အခြားနိုင်ငံသားတယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကူးထဲတွင် သူ၏ တောင်တန်းများ၊ သစ်တောများ၊ တောလျှိုများ၊ အိမ်ကလေးနှင့် ဝေးလံသော တောရိုင်းဘဝတို့ကို စိတ်ကူးယဉ်မိတတ်သည်။

ကာဘူလီဝါလာကို မြင်ရသောအခါ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် ချက်ချင်းပင် အဖဂန်နစ္စတန်၏ ခြောက်သွေ့သော တောင်တန်းများထံသို့ ပျံသန်းသွားတတ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ဆောင်လာသော ကုလားအုတ်အုပ်စုများကို မြင်သလို ဖြစ်သည်။ ခေါင်းပတ်များ ဝတ်ထားသော ကုန်သည်များကို မြင်သလို ဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲတွင် အချို့က မူရင်းသေနတ်ဟောင်းများ ကိုင်ထားပြီး အချို့က လှံများ ကိုင်ထားကြသည်။

ဒီလို စိတ်ကူးယဉ်နေချိန်တွင် မီနီ၏ မိခင်က ဝင်လာကာ အမြဲတမ်း သတိပေးတတ်သည်—

“အဲဒီလူကို သတိထားပါ”

(၃)

မီနီ၏ မိခင်သည် အလွန်ကြောက်တတ်သော အမျိုးသမီးတယောက် ဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်တွင် အသံတခုခု ကြားရုံနှင့် သို့မဟုတ် အိမ်သို့ လူတယောက်ယောက် လာနေသည်ကို မြင်ရုံနှင့်ပင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ခိုးသားများ၊ မူးယစ်သူများ၊ မြွေများ၊ ကျားများ၊ မလေးရီးယား၊ ပိုးဟပ်များ၊ အရွက်စားပိုးများ စသည်တို့ကို တွေးမိတတ်သည်။ ဒီလို အတွေ့အကြုံများ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိလာပြီးနောက်တွင်ပင် သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှု မလျော့သေးပါ။

ထို့ကြောင့် ကာဘူလီဝါလာနှင့် ပတ်သက်၍ သူမသည် အလွန် သံသယရှိနေခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ်အား သူ့ကို အမြဲ သတိထားကြည့်ရန် မကြာခဏ တောင်းဆိုတတ်သည်။

ကျွန်ုပ်ကတော့ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဟာသပြောသလို လျော့ပါးစေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက တကယ်တမ်း အလေးအနက် မေးခွန်းများ မေးတတ်သည်။

ကလေးများကို ခိုးယူသွားသည့် ဖြစ်ရပ်များ မရှိဖူးလား။

ကာဘူလ်မြို့တွင် ကျွန်စနစ် ရှိသည်ဆိုသည် မမှန်ဘူးလား။

ဒီလို လူကြီးကြီးတယောက်က ကလေးငယ်တယောက်ကို သယ်သွားနိုင်မယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။

ကျွန်ုပ်က “မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါတယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအဖြေသည် သူမအတွက် မလုံလောက်သဖြင့် သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှု ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကြောက်ရွံ့မှုသည် သက်သေမရှိသော အရာဖြစ်သဖြင့် ကာဘူလီဝါလာကို အိမ်သို့ မလာစေရန် တားမြစ်ခြင်း မလုပ်ခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် မီနီနှင့် သူ၏ ခင်မင်မှုသည် ဆက်လက် တိုးတက်နေခဲ့သည်။

နှစ်တနှစ်လျှင် ဇန်နဝါရီလ အလယ်ခန့်တွင် ကာဘူလီဝါလာ ရဟ်မွန်သည် သူ၏ နိုင်ငံသို့ ပြန်သွားလေ့ရှိသည်။ ထိုအချိန်နီးလာသည်နှင့် သူသည် အိမ်အိမ်သို့ လှည့်လည်ကာ အကြွေးများကို စုဆောင်းရသဖြင့် အလွန်အလုပ်များနေတတ်သည်။

သို့သော် ထိုနှစ်တွင်ပင် မီနီကို လာတွေ့ရန် အချိန် အမြဲတမ်း ရှာတွေ့နေသည်။ မနက်တွင် မလာနိုင်ပါက ညနေတွင် လာတတ်သည်။ အပြင်လူတယောက် ကြည့်လျှင် သူတို့နှစ်ယောက် အကြား သဘောတူညီမှု တခုခု ရှိသလိုပင် ထင်ရသည်။

တခါတရံ ကျွန်ုပ်အတွက်လည်း အနည်းငယ် အံ့သြစရာ ဖြစ်တတ်သည်။ အခန်းမှောင်ထဲတွင် အိတ်များစွာ သယ်ထားသော အဝတ်အစားအလွတ်ကြီး ဝတ်ထားသည့် လူကြီးတယောက်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် လန့်တတ်သည်။ သို့သော် မီနီသည် “အို ကာဘူလီဝါလာ ကာဘူလီဝါလာ” ဟု ပြေးလာကာ သူတို့နှစ်ယောက် ရယ်မောစကားပြောကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျွန်ုပ်၏ စိတ် ပြန်လည် အေးချမ်းသွားတတ်သည်။

တနေ့မနက်တွင် — သူ နိုင်ငံပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည့် အချိန်မတိုင်မီ ရက်အနည်းငယ် — ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ စာအုပ်၏ စမ်းသပ်ပုံနှိပ်စာရွက်များကို ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ ရာသီဥတုမှာ အနည်းငယ် အေးနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော နေရောင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး နွေးထွေးစေသည်။

အချိန်မှာ မနက် ရှစ်နာရီခန့် ဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်မှ လူများလည်း ခေါင်းကို အဝတ်ဖြင့် ဖုံးကာ အိမ်ပြန်လာနေကြသည်။

ရုတ်တရက် လမ်းပေါ်တွင် အော်ဟစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျွန်ုပ် ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်လိုက်သောအခါ ရဟ်မွန်ကို ရဲနှစ်ယောက်ကြားတွင် လက်ချုပ်ထား၍ ခေါ်သွားနေသည်ကို မြင်ရသည်။ သူတို့နောက်တွင် စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်နေသော ကလေးယောက်ျားများ အုပ်စုတစု လိုက်လာနေသည်။

ကာဘူလီဝါလာ၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် သွေးစက်များ တွေ့ရပြီး ရဲတယောက်က ဓားတလက် ကိုင်ထားသည်။

ကျွန်ုပ် အလျင်အမြန် ထွက်သွားကာ ဘာဖြစ်သလဲဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အကြောင်းကို သိရသည်မှာ — အနီးအနားရှိ လူတယောက်သည် ရဟ်မွန်ထံမှ ရမ်ပူရီပဝါတထည် ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ငွေ မပေးသေးဘဲ အကြွေးတင်နေသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုပဝါကို မဝယ်ခဲ့ဟု ငြင်းဆိုသည်။ ထိုအငြင်းပွားမှုအတွင်း ရဟ်မွန်သည် ဒေါသဖြင့် ထိုလူကို ဓားဖြင့် ထိုးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်၏ အိမ်၏ ဝရံတာပေါ်တွင် မီနီ ပေါ်လာပြီး အမြဲပြောနေကျ စကားကို အော်လိုက်သည် —

“အို ကာဘူလီဝါလာ ကာဘူလီဝါလာ”

ရဟ်မွန်သည် သူမကို မြင်လိုက်သောအခါ မျက်နှာ ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။ ယနေ့တွင် သူ၏ အိတ် မရှိသဖြင့် “အိတ်ထဲက ဆင်” အကြောင်း မေး၍ မရတော့ပါ။ ထို့ကြောင့် မီနီသည် သူမ၏ အဟောင်းမေးခွန်းကို ပြန်မေးလိုက်သည်—

“မင်း မိဘအိမ်ကို သွားနေတာလား”

ရဟ်မွန်သည် ရယ်ကာ ပြန်ဖြေသည်—

“ဟုတ်တယ် ကလေးမလေး၊ ငါ အဲဒီနေရာကို သွားနေတာ”

ထို့နောက် လက်ချုပ်ထားသော လက်များကို ပြကာ ပြောသည်—

“အဲဒီ မိဘအိုကို ငါ ရိုက်ချင်ပေမဲ့ လက်တွေ ချုပ်ထားတယ်”

ထိုအမှုကြောင့် ရဟ်မွန်သည် နှစ်အနည်းငယ် ထောင်ဒဏ် ချမှတ်ခံခဲ့ရသည်။

အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ နေ့စဉ်ဘဝ အလုပ်များကြားတွင် ထောင်ထဲရှိ တောင်သားကို ကျွန်ုပ်တို့ မမှတ်မိတော့ပေ။ မီနီသည်လည်း သူ၏ သူငယ်ချင်းကို မေ့သွားခဲ့သည်။ သူမ ကြီးပြင်းလာပြီး မိန်းကလေး သူငယ်ချင်းများနှင့် ပိုမို အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ယခင်ကလို ဖေဖေ၏ အခန်းသို့ မလာတော့ပါ။

နှစ်များစွာ ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခါ ဆောင်းဦးရာသီ ပြန်ရောက်လာပြီး ကျွန်ုပ်တို့သည် မီနီ၏ မင်္ဂလာပွဲကို ပြင်ဆင်နေကြသည်။ မင်္ဂလာပွဲသည် ပူဇာပွဲ အားလပ်ရက်အတွင်း ကျင်းပမည် ဖြစ်သည်။

မိုးရာသီပြီးနောက် မနက်ခင်းလေထုသည် အလွန် သန့်ရှင်းနေသည်။ နေရောင်သည် သန့်စင်သော ရွှေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ မင်္ဂလာတူရိယာများ၏ အသံသည် မနက်စောစောမှ စ၍ အိမ်အတွင်း ပဲ့တင်ထွက်နေသည်။

အဲဒီနေ့ညတွင် ကျွန်ုပ်၏ မီနီ မင်္ဂလာဆောင်မည် ဖြစ်သည်။

မနက်စောစောကတည်းက အိမ်အတွင်း လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နေသည်။ အိမ်ဝင်းအတွင်း မင်္ဂလာပွဲအတွက် တဲကို တပ်ရသည်။ မီးမောင်းများကို အခန်းတိုင်းတွင် ချိတ်ဆွဲရသည်။

ကျွန်ုပ်သည် စာရင်းများ ကြည့်နေစဉ် လူတယောက် ဝင်လာသည်။

သူသည် ရဟ်မွန် — ကာဘူလီဝါလာ ဖြစ်သည်။

ပထမတော့ ကျွန်ုပ် မမှတ်မိခဲ့ပါ။ သူ့တွင် အိတ် မရှိတော့သလို ယခင်ကဲ့သို့ ဆံပင်ရှည်လည်း မရှိတော့ပါ။ သို့သော် သူ ပြုံးလိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ် ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

“ရဟ်မွန်၊ ဘယ်အချိန် ရောက်လာတာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။

“မနေ့ညက ထောင်က လွတ်လာပါတယ်” ဟု သူ ပြန်ဖြေသည်။

ဒီစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲ အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရဟ်မွန်သည် သူ၏ အဝတ်အစားအတွင်းမှ စက္ကူဟောင်းတရွက် ထုတ်လာသည်။ ထိုစက္ကူပေါ်တွင် မှင်ဖြင့် လက်သေးသေးလေး တလက်၏ အမှတ်တခု ရှိနေသည်။

၎င်းသည် သူ၏ သမီးလေး၏ လက်အမှတ် ဖြစ်သည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ်၏ မျက်စိတွင် မျက်ရည်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကာဘူလီဝါလာ သစ်သီးရောင်းသမား ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ပင် ဖခင်တယောက် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ် မီနီကို ခေါ်လာစေသည်။

မီနီသည် မင်္ဂလာသတို့သမီး ဝတ်စုံဖြင့် လာရပ်သည်။

ရဟ်မွန်သည် သူမကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောသည်—

“ကလေးမလေး၊ မင်း မိဘအိမ်ကို သွားတော့မလား”

မီနီသည် ယခုတော့ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပါယ်ကို သိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရှက်သွားကာ ခေါင်းငုံ့နေသည်။

ရဟ်မွန်သည် အလွန်ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ၏ သမီးလေးလည်း ယခုအချိန်တွင် ကြီးပြင်းနေပြီ ဖြစ်မည်ကို သူ နားလည်သွားသည်။

ကျွန်ုပ်သည် ငွေတရွက် ထုတ်ကာ သူ့ကို ပေးလိုက်သည်—

“ရဟ်မွန်၊ မင်း နိုင်ငံကို ပြန်ပြီး မင်းသမီးလေးကို သွားတွေ့ပါ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြန်တွေ့ခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် ကျွန်ုပ်၏ သမီးအတွက်လည်း ကံကောင်းစေပါစေ။”

ထိုငွေကို ပေးပြီးနောက် မင်္ဂလာပွဲ၏ အချို့အလှဆင်မှုများကို ကျွန်ုပ် လျှော့ချလိုက်ရသည်။

သို့သော် ကျွန်ုပ်အတွက်တော့ ထိုမင်္ဂလာပွဲသည် ပိုမို တောက်ပနေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဝေးလံသော နိုင်ငံတခုတွင် ဖခင်တယောက်သည် သူ၏ သမီးတယောက်နှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။   ။

ဒေါက်တာတင့်ဆွေ