လူတို့သည် စဉ်းစားမှု နည်းလာလေ၊ ပြောဆိုမှု များလာလေ ဖြစ်တတ်သည် ဟု မောင့်တက်စကီယူက ဆိုလိုသည်။
စကားများစွာ ပြောနေခြင်းသည် အချို့အခါတွင် အတွေးအခေါ် နက်ရှိုင်းမှု မရှိခြင်းကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်တတ်သည်။ စဉ်းစားတွေးခေါ်သူများသည် မိမိပြောမည့်စကားကို သေချာသုံးသပ်ပြီးမှ ပြောကြသောကြောင့် ပြောဆိုမှုတွင် ထိန်းသိမ်းမှု ရှိတတ်သည်။ မသိမှုနှင့် မစဉ်းစားမှုများသောသူများမှာမူ စကားများစွာ ပြောတတ်ကြသည်။
စဉ်းစားတွေးခေါ်ခြင်းသည် အားထုတ်မှုနှင့် တိတ်ဆိတ်မှု လိုအပ်သော်လည်း ပြောဆိုခြင်းမှာ ထိုနှစ်ခု မလိုအပ်ပေ။ အရာတခု၏ အရှုပ်အထွေးနှင့် အနက်ကို နားလည်သူများသည် စကားပြောရာတွင် သတိနှင့် သေချာမှု ရှိကြသည်။ တခါတရံ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ယုံကြည်မှုကြီးစွာ ပြောဆိုနေခြင်းသည် အတွေးအခေါ်ဗလာ ဖြစ်နေခြင်းကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဤစကားသည် စကားပြောရာတွင် စဉ်းစားမှုနှင့် သတိထားမှု လိုအပ်ကြောင်း သတိပေးသည်။ စကားများသည် အလေးချိန်ရှိသောကြောင့် ပညာရှိသူများသည် စကားကို တိကျစွာ သုံးကြသည်။ စကားနည်းပြီး စဉ်းစားမှု များလာသည့်အခါ အတွေးအခေါ် နက်ရှိုင်းလာသည်။ စဉ်းစားမှုအပေါ် အခြေခံထားသော စကားပြောဆိုမှုသာ အဓိပ္ပါယ်ရှိသော ဆွေးနွေးမှု ဖြစ်စေသည်။
တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် အားနည်းမှု မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သော စည်းကမ်းတခု ဖြစ်သည်။
Charles Louis de Secondat, Baron de La Brède et de Montesquieu ကို အများအားဖြင့် Montesquieu ဟုသာ ခေါ်ကြသည်။ သူသည် ပြင်သစ်နိုင်ငံသား တရားသူကြီး၊ ပညာရှင်၊ သမိုင်းပညာရှင် နှင့် နိုင်ငံရေးဒဿနပညာရှင် ဖြစ်သည်။
သူသည် အာဏာခွဲဝေမှု သီအိုရီ (separation of powers) ၏ အဓိက အရင်းအမြစ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသူ ဖြစ်ပြီး ထိုအယူအဆကို ယနေ့ကမ္ဘာတဝန်း နိုင်ငံများ၏ ဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ်ပုံအခြေခံဥပဒေများ အများအပြားတွင် လက်တွေ့အသုံးချထားကြသည်။
ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
Comments
Post a Comment