တာဝန်ရှိသူတဦးကို ရေဒီယိုတခုက အင်တာဗျူးလုပ်ပါတယ်။
“အမတို့က အဲတာကို ဘယ်လိုသဘောထားပါသလည်းရှင့်”
ဖြေတဲ့ ဒုညွှန်ချုပ်ကလည်း
“အမတို့က ဘယ်လိုက ဘယ်လို”
ဖြေပါတယ်။ ပြောကြတာက ဌာနဆိုင်ရာအကြောင်း။ နားထောင်ရတာ တမျိုးလို့ထင်တယ်။ ပညာပေးဆွေးနွေးခန်းမဟုတ်ဘဲ ညီအမနှစ်ယောက်ထိုင်ပြီး စကားပြောနေကြတာနဲ့တူနေတယ်။
အဲလိုအပြောအဆိုတွေ ခဏခဏကြားနေရတယ်။ ဆိုင်တခုခုမှာ ထိုင်ပြီး စကားပြောနေကြတာနဲ့ တူနေတယ်။
အမျိုးစပ်ပြီး ခေါ်ကြပြောကြတာ ယဉ်ကျေးသလိုတော့ရှိပေမဲ့ နေရာတိုင်းမှာတော့ မသင့်ပါ။
(၂)
ကော်ဖီကို ဘယ်လိုဖျော်ပြီးသောက်ရတာ နှစ်သက်ပါသလဲ ဆရာ။
ဘယ်လိုဖြေရမလဲ အတော်စဉ်းစားရတယ်။
အန်တီဖျော်ပေးတာလို့ မုသားမပါဖြေလိုက်ရင် ရယ်စရာလိုလိုဖြစ်မယ်။
တခါတလေ ကိုယ်တယောက်တည်းရှိရင်တော့ ရယ်ဒီမိတ်ပဲ သောက်ရတယ်။
အခုနေရတဲ့တိုင်းပြည်မှာတော့ စက်ကနေ ခလုတ်နှိပ်ပြီး ကိုယ်လိုတာထည့်နည်းတော့ တတ်လာပြီ။ သူတို့ဆိုင်တွေက တယ်မကောင်းလှပါ။ ကောဖီအမည်တွေက အမျိုးစုံတယ်။ ကြိုက်တာ အရှာရခက်တာနဲ့ နောက်တော့ မသောက်တော့ပါ။
စတားဘာခ် အအေးပုလင်းကိုသာ ရွေးတော့တယ်။
ကိုယ့်အလှည့် ထိုင်စောင့်ရင်းသောက်ရတဲ့ ဆေးရုံကြီးလိုနေရာမှာထားတဲ့ ကော်ဖီစက်လေးတွေက ပိုအဆင်ပြေတယ်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး။ ဆန်းတိုင်း မကြိုက်ပါ။
(၃)
စာပေနဲ့ အနုပညာနယ်ပယ်မှာ ပြင်သစ်ကော်ဖီဆိုင်တွေက နာမည်ကြီးတယ်။ မထိုင်ဘူး မသောက်ဘူးသေးပါ။
အဖေါ်လည်း သင့်မှန်မှ။ လူမဟုတ် စာအုပ်။
ကော်ဖီဆိုတာ အစပ်အဟပ်မတည့်ရင် အတော်မကောင်းပါ။
"Cafe", Paris (2021) Oil painting by Aleksandr Neliubin
ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
Comments
Post a Comment