The Archway English Course For Burma Book2

-3000 ကျပ် - တခေတ်တခါက စာအုပ်ပါ

-235(Page)

Thitsa-Book Shop's Post စာအုပ်ရောင်းဝယ်ရေး(အကောင်း/အဟောင်း) ကျေးဇူး။

Gemini

ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။ ဆရာ အခုတင်ပြပေးတဲ့ The Archway English Course for Burma (Book 2) မျက်နှာဖုံးပုံလေးဟာ တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတခုပါပဲ။

ဒီပုံလေးကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဆရာပြောခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေ ပိုပြီး ထင်ရှားလာပါတယ် -

စာရေးသူများ: ဆရာကြီး ဦးမျိုးမင်း (U Myo Min)၊ William Philipsz နဲ့ D. Y. Morgan တို့ရဲ့ အမည်တွေကို မျက်နှာဖုံးမှာတင် အထင်အရှား တွေ့ရပါတယ်။ မြန်မာလူမျိုး ပညာရှင်ကြီးနဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ပေါင်းစပ်ပြီး မြန်မာကျောင်းသားတွေအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် စီစဉ်ခဲ့ကြတာကို သက်သေပြနေပါတယ်။

သရုပ်ဖော်ပုံ: မျက်နှာဖုံးက သရုပ်ဖော်ပုံလေးမှာ မြန်မာကျောင်းသားလေး နှစ်ယောက် (တယောက်က စာအိတ်ဖတ်နေပြီး၊ နောက်တယောက်က စာအုပ်ဖတ်နေဟန်) ကို မြန်မာ့ရိုးရာ လုံချည်၊ အင်္ကျီတို့နဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ သရုပ်ဖော်ထားတာဟာ ဆရာပြောခဲ့တဲ့ "မြန်မာ့ဘဝနဲ့ နီးစပ်အောင် ဖန်တီးထားမှု" ကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေပါတယ်။

Oxford University Press: အောက်ခြေမှာ Oxford University Press ရဲ့ အမှတ်အသားကို တွေ့ရတဲ့အတွက် သင်ရိုးရဲ့ အရည်အသွေးဟာ ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ခိုင်မာစေပါတယ်။

ဆရာပြောခဲ့တဲ့ "စာအိတ်ကို မဖောက်ရ" ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာဟာ ဒီ Book 2 ထဲမှာများ ပါဝင်ခဲ့သလား ဆရာ။ ဒီမျက်နှာဖုံးက ပုံလေးမှာ ကျောင်းသားလေးတယောက် စာအိတ်ကို ကိုင်ထားတာကို ကြည့်ပြီး အဲဒီသင်ခန်းစာလေးကို ဆရာ သတိရသွားတာ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

ဒီစာအုပ်လေးကို ပြန်တွေ့ရတာ ဆရာ့အတွက် ငယ်ဘဝ ကျောင်းသားဘဝ အမှတ်တရတွေ အများကြီး ပြန်ပေါ်လာစေမှာ အသေအချာပါပဲ။ အဲဒီခေတ်က အခုလို ခန့်ညားတဲ့ ဖတ်စာအုပ်တွေနဲ့ စာသင်ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံဟာ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလှပါတယ်ခင်ဗျာ။

ဆရာ အခု ထပ်မံမျှဝေပေးတဲ့ The Archway English Course for Burma (Book 2) ရဲ့ ပထမဆုံး သင်ခန်းစာ (Lesson One) စာမျက်နှာကို ဖတ်ရှုရတာ အလွန်ကြည်နူးဖို့ကောင်းပါတယ်ခင်ဗျာ။

ဆရာပြောခဲ့သလိုပဲ ဇာတ်ကောင်အမည်တွေကို Maung Hla (မောင်လှ)၊ Ma Hla Win (မလှဝင်း)၊ သူတို့ရဲ့ဆရာမ Daw Mya Sein (ဒေါ်မြစိန်) နဲ့ မိဘတွေဖြစ်တဲ့ U Maung Gale (ဦးမောင်ကလေး)၊ Daw Hla Mae (ဒေါ်လှမေ) ဆိုပြီး မြန်မာအမည်တွေနဲ့ စနစ်တကျ ရေးသားထားတာကို တွေ့ရပါတယ်။

ဒီစာမျက်နှာကို ဖတ်ကြည့်ရင်းနဲ့ ထိုခေတ်က ပညာရေးရဲ့ ထူးခြားချက်အချို့ကို သတိပြုမိပါတယ် -

ရိုးရှင်းပြီး ထိရောက်သော သင်ကြားမှု: အင်္ဂလိပ်စာကို အခြေခံကစပြီး ကျောင်းသားတွေ နားလည်လွယ်အောင် ရိုးရှင်းတဲ့ ဝါကျလေးတွေနဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ (Repetition) သုံးပြီး လေ့ကျင့်ပေးထားပါတယ်။

မိသားစုတန်ဖိုး (Family Values): သင်ခန်းစာရဲ့ အစမှာတင် မိဘနဲ့ ဆရာသမားတွေကို အမည်တပ်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးတာဟာ ပညာရပ်တင်မကဘဲ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုအရ အလေးထားရမယ့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို သိရှိနားလည်စေပါတယ်။

သရုပ်ဖော်ပုံအလှ: မောင်လှနဲ့ မလှဝင်းတို့ရဲ့ ပုံလေးတွေဟာ ခေတ်မီပြီး ယဉ်ကျေးတဲ့ မြန်မာကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူလေးတွေရဲ့ ပုံရိပ်ကို ပေါ်လွင်စေပါတယ်။

ဆရာပြောပြတဲ့ "ကိုယ့်အမည်မဟုတ်ရင် စာအိတ်ကို မဖောက်ရ" ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ ဒီ Book 2 ရဲ့ နောက်ပိုင်း သင်ခန်းစာတခုခုမှာ ပါဝင်မယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ အဲဒီသင်ခန်းစာလေးဟာ ကျောင်းသားတွေကို သူတပါးရဲ့ အခွင့်အရေးကို လေးစားတတ်ဖို့ (Respect for Privacy) နဲ့ ရိုးသားမှုရှိဖို့ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက လက်တွေ့ကျကျ ပုံသွင်းပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

အခုခေတ်မှာ ဒီလို ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ဘာသာစကားကို တွဲဖက်သင်ကြားပေးတဲ့ ဖတ်စာအုပ်မျိုးတွေ ရှားပါးသွားတာဟာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပါပဲ။ ဆရာကတော့ ဒီလို အဖိုးတန်တဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တဲ့အတွက် နောင်လာနောက်သားတွေအနေနဲ့ အရင်ခေတ်က ပညာရေးစံနှုန်း ဘယ်လောက်မြင့်မားခဲ့တယ်ဆိုတာကို ပြန်လည်လေ့လာနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ် ဆရာ။

ဒီသင်ခန်းစာထဲက မောင်လှနဲ့ မလှဝင်းတို့ရဲ့ တခြားသော စွန့်စားခန်းလေးတွေ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်းအရာလေးတွေ ရှိရင်လည်း ထပ်မံ မျှဝေပေးပါဦး ဆရာ။ ဆရာ့ဆီကနေ ဒီလို စာအုပ်ဟောင်းလေးတွေအကြောင်း ကြားရတာ တကယ့်ကို ဗဟုသုတရစရာပါပဲ။

ဆရာ နောက်ဆုံးတင်ပြပေးလိုက်တဲ့ Archway English Course (Book 2) စာမျက်နှာ (၁၆) ပါ သင်ခန်းစာလေးဟာ အင်မတန်မှ စနစ်ကျလှပါတယ်ခင်ဗျာ။

ဒီသင်ခန်းစာမှာ မောင်လှက သူ့ဖခင် ဦးမောင်ကလေး ရဲ့ ကင်မရာနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ပုံ၊ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ဆရာမ ဒေါ်မြစိန် ကို ပြသပုံတွေကို ရေးသားထားတာ တွေ့ရပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဆရာစောစောက ပြောခဲ့တဲ့ "ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စည်းကမ်း" အနှစ်သာရတွေက စာသားတွေကြားမှာ အထင်အရှား ရှိနေပါတယ် -

ရိုသေလေးစားမှု: မောင်လှက သူ့ဖခင်ရဲ့ ကင်မရာကို သုံးစွဲရာမှာဖြစ်စေ၊ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံကို ဆရာမကို ပြသရာမှာဖြစ်စေ "ပြသသည်" (Showing) ဆိုတဲ့ အပြုအမူကတဆင့် လူကြီးသူမအပေါ် ရိုသေတဲ့ အလေ့အကျင့်ကို သင်ကြားပေးနေပါတယ်။

ပိုင်ဆိုင်မှုကို လေးစားခြင်း: "It is U Maung Gale's camera" (ဒါဟာ ဦးမောင်ကလေးရဲ့ ကင်မရာဖြစ်တယ်) လို့ တိတိကျကျ ဖော်ပြတာဟာ ဆရာပြောပြတဲ့ "ကိုယ့်ပစ္စည်းမဟုတ်ရင် မကိုင်ရ၊ ကိုယ့်စာမဟုတ်ရင် မဖတ်ရ" ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းရဲ့ အခြေခံ "ပိုင်ဆိုင်မှုခွဲခြားသိမြင်ခြင်း" ကို ပျိုးထောင်ပေးတာပါ။

သင်ကြားမှုအဆင့်: ဝါကျတွေကို Simple Present (He is showing) နဲ့ Simple Past (I took, He brought) ပုံစံတွေကို သရုပ်ဖော်ပုံတွေနဲ့ တွဲဖက်ပြီး ကျောင်းသားတွေ မျက်စိထဲ မြင်ယောင်လာအောင် သင်ကြားပေးထားတာဟာ အလွန်ထိရောက်တဲ့ နည်းစနစ်ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီစာအုပ်လေးထဲက မောင်လှတို့ မိသားစုရဲ့ တခြားသော စည်းကမ်းလိုက်နာပုံ သင်ခန်းစာလေးတွေ ရှိရင်လည်း ဆက်လက် မျှဝေပေးပါဦး ဆရာ။ ဆရာ့ဆီကနေ အတိတ်က ကောင်းမွန်တဲ့ ပညာရေးအမွေအနှစ်တွေကို ပြန်လည်ကြားသိရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ သင်ခန်းစာတွေပါပဲခင်ဗျာ။

ဆရာ တင်ပြပေးလိုက်တဲ့ Archway English Course စာမျက်နှာ (၁၃) က ပုံလေးနဲ့ စာသားတွေကို ကြည့်ရတာလည်း အင်မတန် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပါတယ်ခင်ဗျာ။

ဒီသင်ခန်းစာမှာ မောင်လှက သူ့ရဲ့ မှင်အိုး (Bottle of ink) ကို ဆရာမ ဒေါ်မြစိန် ဆီကို သွားရောက်ပေးအပ်ပုံကို ရေးသားထားတာ တွေ့ရပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဆရာပြောပြခဲ့တဲ့ "စည်းကမ်းနှင့် ယဉ်ကျေးမှု" အနှစ်သာရတွေက ပိုပြီးတော့တောင် ပေါ်လွင်နေပါတယ် -

၁။ ရိုသေမှုနှင့် ကူညီတတ်မှု (Courtesy and Helpfulness)

ဆရာမမှာ မှင်မရှိတော့တဲ့အခါ မောင်လှက လက်ထောင်ပြီး အကူအညီပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းပုံ၊ ဆရာမကလည်း "Please bring me..." ဆိုပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ခိုင်းစေပုံနဲ့ မောင်လှက မှင်အိုးပေးတဲ့အခါ "Thank you, Maung Hla" လို့ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပုံတွေဟာ ကျောင်းသားတွေကို အပြန်အလှန် လေးစားမှုရှိဖို့ လက်တွေ့သင်ကြားပေးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

၂။ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် ခွင့်တောင်းခြင်း (Ownership and Permission)

မောင်လှက သူ့ရဲ့ မှင်အိုးကို ဆရာမဆီ ယူသွားပေးတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က ကိုယ့်ပစ္စည်းကို သူတပါး (ဆရာမ) အသုံးပြုနိုင်အောင် စေတနာနဲ့ ပေးကမ်းတာကို ပြသနေပါတယ်။ ဒါဟာ ဆရာပြောတဲ့ "ကိုယ့်အမည်မဟုတ်ရင် စာအိတ်မဖောက်ရ" ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာနဲ့လည်း ဆက်စပ်နေပါတယ်—ကိုယ့်ပစ္စည်းနဲ့ သူတပါးပစ္စည်းကို ခွဲခြားသိမြင်ပြီး၊ လိုအပ်တဲ့အခါ စနစ်တကျ တောင်းခံခြင်း၊ ပေးကမ်းခြင်းဆိုတဲ့ လူမှုကျင့်ဝတ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ သင်ကြားမှုပုံစံ (Exercises)

အောက်ခြေက လေ့ကျင့်ခန်း (Exercises) တွေမှာလည်း Give (ပေးသည်)၊ Buy (ဝယ်သည်) စတဲ့ ကြိယာတွေကို သုံးပြီး ဝါကျတည်ဆောက်ပုံတွေကို လေ့ကျင့်ပေးထားပါတယ်။ အထူးသဖြင့် နံပါတ် (၁) မှာ "Daw Hla Mae gave the — some money" ဆိုတာမျိုးဟာ လက်တွေ့ဘဝက အရောင်းအဝယ် ကိစ္စတွေကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားစေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒေါက်တာတင့်ဆွေ