AI ကမေးတော့ ဖြေပါတယ်။
မြန်မာ့ရိုးရာ အစားအစာလောကတွင် "တပင်တိုင်" ဆိုသည်မှာ အများအားဖြင့် "မုန့်ဟင်းခါး ချက်နည်း/ရောင်းနည်း" တမျိုးကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
၁။ အဓိပ္ပာယ်နှင့် အမည်ရင်းမြစ်
"တပင်တိုင်" ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းမှာ တဦးတည်း သီးသန့်ပြုလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် တနေရာတည်းတွင်သာ ရရှိနိုင်သော အရသာမျိုးကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့၊ အချို့ကလည်း ဆိုင်ခွဲမရှိဘဲ မိသားစုအမွေအနှစ်အဖြစ် တစိုက်မတ်မတ် ချက်လုပ်သည့် နည်းစနစ်ကို အစွဲပြု၍ ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
၂။ မုန့်ဟင်းခါး၏ ထူးခြားချက်
တပင်တိုင် မုန့်ဟင်းခါး (အထူးသဖြင့် ရန်ကုန်မြို့တွင် နာမည်ကြီးသော တပင်တိုင် မုန့်ဟင်းခါး) ၏ ဝိသေသများမှာ -
ငါးအသားများခြင်း: ငါးခူ၊ ငါးကျည်း သို့မဟုတ် ငါးကြင်း အသားများကို သန့်စင်စွာ နွှင်၍ အသားများများဖြင့် ချက်ထားသဖြင့် ဟင်းရည်မှာ ပျစ်နှစ်ပြီး ချိုမြိန်ပါသည်။
အနံ့အရသာ: ငရုတ်ကောင်းနှင့် ဂျင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူ အချိုးအစားကို စနစ်တကျ သုံးစွဲသဖြင့် ငါးညှီနံ့ လုံးဝမရှိဘဲ မွှေးကြိုင်နေတတ်ပါသည်။
အဆာပလာ: မုန့်ဟင်းခါးထဲတွင် ပါဝင်သော ငှက်ပျောအူမှာ နုနယ်ပြီး ဟင်းရည်ဝင်နေကာ၊ ဘဲဥကိုလည်း အနေတော် ပြုတ်၍ ထည့်သွင်းလေ့ရှိပါသည်။
၃။ လူသိများသော နေရာများ
မြန်မာနိုင်ငံတွင် "တပင်တိုင်" အမည်ဖြင့် နာမည်ကြီးသော မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်များ ရှိပါသည်။ ဥပမာ -
ရန်ကုန်: အလုံမြို့နယ်ရှိ "တပင်တိုင်" မုန့်ဟင်းခါးမှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ နာမည်ကြီးခဲ့ပြီး၊ အိမ်ချက်အရသာအတိုင်း စနစ်တကျ ချက်ပြုတ်သဖြင့် လူကြိုက်များလှပါသည်။
အရသာစံနှုန်း: ၎င်းတို့သည် အချိုမှုန့်ထက် ငါးအသား၏ သဘာဝအချိုကို အလေးထားပြီး၊ သတ်ပုံစံနှုန်းများအတိုင်း "တ" သတ်ပုံကိုသာ အသုံးပြု၍ ရှေးမူမပျက် ရောင်းချလေ့ရှိကြပါသည်။
ကျွန်တော့ကိုယ်တွေ့
ကျွန်တော်သိတာက အရည်နဲ့ တခါတည်းစားသောက်ရတာကို တပင်တိုင်မုံ့ဟင်းခါးလို့ ခေါ်တယ်။ အသုပ်က တမျိုး။ မုန့်ဖတ်က နန်းသေး။ နန်းလတ်နဲ့ နန်းကြီးက မုန့်တီ။
ကျွန်တော်က အညာက တောမှာမွေးတယ်။ မုံရွာနဲ့ မန္တလေးမှာ အနေများခဲ့တယ်။
ငယ်စဉ်က မွေးဇာတိရွာကို တောသည်တွေက မုံ့ဟင်းခါးလာရောင်းတယ်။ အဲဒီခေတ်မှာ စားစရာတွေကို မုံ့လို့သာ ရေးပါတယ်။
တောသည်က သစ်စေးသုတ်ခံတောင်းနဲ့လာတယ်။
တောမှာက အသားရောင်းတဲ့ဆိုင်ရယ်လို့ မရှိ တခါတခါမှသာ အမဲသားရတယ်။ ဝက်သား ရှားတယ်။ ငါးကလည်း အင်းအိုင်ထဲဖမ်းမှ။ ရွာမှာတံငါသည် မရှိ။
အဲတော့ တောမုံံ့ဟင်းခါး အမဲသားနဲ့။
စောစောကမြို့ တပင်တိုင်ပုံထဲကလို ဝါဝင်းမနေပါ။ နနွင်းမှုန့်တော့ရှိပေမဲ့ သိပ်မထည့်။ ငန်ပြာရည်ကတော့ ခပ်မည်းမည်း။ စားကောင်းတာဘဲ။ ရွေးစရာ မရှိ။
ဆီဆိုတာကတော့ ပဲဆီ၊ နှမ်းဆီ အိမ်မှာတင် နွားလှည့်ဆုံကြီးမှာ ကြိတ်တယ်။
မြို့ရောက်တော့လည်း အဲဒီခေတ်က စားကောင်းတာပါဘဲ။
နောက်တော့ မုံ့က မုန့် ဖြစ်လာ။ မလေးရှားဆီတွေသုံး။ အရောင်တင်မှုန့်က မစစ်။ အသားငါးတွေ ပေါပါရဲ့။
ငါးပေါလှတဲ့ အောက်အရပ်မှာ မနေဘူး။ အစားအသောက်ဆိုတာ ကောင်းတာတွေ လွန်ကဲတိုင်းတော့ မကောင်းပါ။
အခုတော့ တပင်တိုင်လို့ရေးရင် မှားသတဲ့။ အမိန့်ဆိုတာတိုင်းကလည်း မှန်တာ မဟုတ်။
ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
Comments
Post a Comment