ဖူးငုံလျက် ပွင့်သောပန်းကလေးငဲ့။
ထူးထူးခြားခြား
ဆူးကြားထဲက ပွင့်လာသည်။
မောအောင်သွားရ
တောခေါင်ဖျားက ပွင့်လာသည်။
အရောက်ခက်စွ
ကျောက်ထက်ပေါ်က ပွင့်လာသည်။
ခူးသူပန်သူ၊ မြတ်နိုးသူဟု
“သူ”တွေရှိမရှိ၊ `သူမသိ
ပကတိပွင့်လျက်နေလေသည်။
သူ့ အလှကို၊ ချီးမွမ်းဆို၍
ပန်လိုသူများ၊ ပန်လို့သွားစေ-
ဆိတ်ဆွဒဏ်ပြင်း၊ ထင်တိုင်းညှဉ်း၍
နင်းလိုသူများ၊ နင်းလို့သွားစေ
သူကားအသင့်၊ ပွင့်မြဲပွင့်ပါသည်။
ပန်နိုးနိုးနှင့်
အကျိုးမမျှော်တတ်။
ခြေပြင်းပြင်းနှင့်
နင်းလိမ့်တကား
လားလားမကြောက်တတ်။
သူ့ အလိုအလျောက်သာ
ရောက်ရာအရပ်၊ တတ်ရာပညာ
စေတနာဖြင့်
သူ့ ခါရောက်တိုင်း ပွင့်မြဲတည်း။ (တင်မိုး)
ဒဂုန်မဂ္ဂဇင်း၊ ၁၉၈၅ ဧပြီ။
Listener's Heaven Audiobooks
ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
Comments
Post a Comment