ကြေးမုံသတင်းစာ၊ ၁၉၅၆ ဒီဇင်ဘာလ။
ဖန်သပိတ်အတွင်းမှ ရွှေငါးသည် မူးနောက်နေအောင် ပတ်ချာ လှည့်ပြီး၍ ကျဉ်းမြောင်းသော မိမိ၏ဘဝကို စိတ်ပျက်နေလေပြီ။ ကျယ်ပျံ့သော ပြင်ပလောကကြီးကို ဖန်ပေါင်းချောင်အတွင်းမှ မြင် ရုံသာမြင်ရပြီး မကြင်ရမောင့်ကိုယ် ဖြစ်နေသည်မှာ စိတ်ပျက်ဘွယ် ကောင်းလေစွ။
ပုဏ္ဏားနှင့်တူသောကြောင့် ပုဏ္ဏားကလေး မောင်စံဟု ရောင်းရင်း ဘက်များက သမုတ်လိုက်သော၊ သူဌေးတဦးထံ၌ အလုပ်လုပ်သော မောင်စံသည် လခ တရာ့နှစ်ဆယ်ရ၍ သူ၏ တနေ့သုံးနိုင်သည့်ငွေမှာ တနေ့လေးကျပ်မျှသာ ဖြစ်သတည်း။
သို့တမူ ရဲစားကလေး ရှားရှားပါးပါး တယောက်ရရှိသောအခါ စနေတပတ်လျှင် ဘတ်စကားစီး၍ ဆူးလေတဝိုက်တွင် ကောင်းပေ့ ဟူသော ရုပ်ရှင်ရုံတရုံ၌ နှစ်ကျပ်တန်လက်မှတ် နှစ်စောင်ဖြင့် ဖျော်ဖြေလာရသောအခါ အပြန်တွင် မဂိုလမ်းမှ ဒန်ပေါက်ထမင်း ကျွေးရသောအခါ ဝင်ငွေနှင့်ထွက်ငွေ့တို့သည် ဝီခေါ်အောင် မညီ မညွတ် ဖြစ်ကုန်လေတော့သည်။ သူ၏ချစ်လှစွာသော “လူစီ” သူ့ အခေါ် “လူလူ”ဆိုသည့် မိန်းကလေးသည် များစွာ အမြော်အမြင်ရှိ၏။
“ကိုကြီးစံ....ဘာပြုလို့ မတိုးတက်သလဲ၊ မျက်လုံးကိုဖွင့်ပြီး ကိုယ် တိုးတက်မဲ့ အခွင့်အလမ်းကို မျက်ခြည်မပြတ် ကြည့်မှပေါ့”
သူသည် အမြဲတမ်းငိုက်မျဉ်းနေသော မျက်စိတို့ကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ရင်း အခွင့်အရေးတို့ကို မျှော်ရှုစပြုလာ၏။
ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း ရန်ကုန်မြို့ပေါ်၌ ကြီးပွားနေသော ဗိုလ် အင်တုံကို မျက်မှောက်ထင်ထင် တွေ့မြင်လေ၏။
ဗိုလ်အင်တုံသည် သူ့ချစ်သူကို နှစ်ကျပ်တန်းမှ ရုပ်ရှင်ပြလေ့ မရှိပါ။ သူ့ချစ်သူကို ပလက်တီနန်ကလပ်သို့ ညစဉ် ပက်လက်ကား ကြီးနှင့် ခေါ်လေ့ရှိသည်။ သူကတော့ ရန်ကုန်မြို့ပေါ် မြေအောက် လောက၏ ထိပ်သီးဖြစ်ပေသကိုး။
မောင်စံသည် ဗိုလ်အင်တုံကို မမြင်ဘူးရှာပေ။ သို့သော် မေးပါများ အရိုက်ခံရဟူသော မောင်ပေါက်ကျိုင်းထုံး နှလုံးမူပြီးလျှင် ရွှေသွား မစိုက်ဘဲ စိန်သွားစိုက်သော သတ္တဝါတဦးကို သတင်းအရ ချဉ်းကပ် လေရာ ထိုသတ္တဝါက အနှီသတ္တဝါတဦးသို့ ညွှန်၍ အနှီသတ္တဝါက အ ပေါင်းမှားမည့် လူတစုထံ ပို့ပေးသောကြောင့် အပေါင်းမှားမည့်လူတစု က ဆောင်ကြဉ်းလေသဖြင့် ဗိုလ်အင်တုံ ရှေ့တော်မှောက်ကို ရောက်ရ လေ၏။
“ထိုင် လကွာ... ပြောစရာရှိတာပြောဟေ့”ဟု ကေသရာဇာ ဟောက်သလို ဟောက်လိုက်သောကြောင့် မောင်စံမှာ တုန်ကနဲပင် ဖြစ်သွးရှာ၏။
“ကျွန်တော်သူဌေးက အင်းလျားလမ်းမှာ နေပါတယ်။ သူ့မီးခံ သေတ္တာထဲမှာ စိန်တွေအများကြီးဘဲခင်ဗျ”
“ဘယ်အခန်းမှာ ထားသလဲ”
“အဲဒါတော့ ကျွန်တော်မသိဘူး”
“နေပေ့စေလကွာ ဒို့ဖါသာရှာယူမယ်။ နေစမ်း ငါစဉ်းစားအုံးမယ်။ တေမိဖိုးသာက ကားမောင်းနိုင်တယ်။ ရုပ်ချောလှမောင်က လူကြီး လူကောင်းလုပ်ပြီး မိတ်ဆက်ရင် စားပွဲထိုးက အိမ်မှာမွှေနိုင်မယ်”
“သူ့မှာ စားပွဲထိုး တယောက်ရှိတယ်၊ ခင်ဗျားခိုင်းလို့တော့ ရမှာမှုတ်ဖူး”
“မင်းက လူသစ်ဆိုတော့ အကင်းမပါးဘူး။ စားပွဲထိုးကို ဆော်ထဲ့ လိုက်ပြီး ဒို့လူကို အစားသွင်းတာပေါ့ကွ၊ ကြာသပတေးနေ့ဆိုရင် အံကိုက်ဘဲ၊ သံမဏိ အောင်မင်းကို စားပွဲထိုးလုပ်ခိုင်းရမယ်။ အေး.... မင်းရှယ်ယာကို ရချင်ရင် ငါ့ဆီ နောက်မလာနဲ့တော့၊ မင့်မျက်နှာ မြင် ရတာ ငါစိတ်ပျက်တယ်”
ထိုည၌ မောင်စံသည် လူလူကို ကြာသပတေးနေ့ညတွင် အလုပ် ကြီးအကိုင်ကြီးရှိ၍ မတွေ့နိုင်ကြောင်း ပြောပြ၏။
“အဲဒါဟန်ကျရင် ကိုယ်တို့ဇိမ်ဘဲ”
“အိုး-ကိုကြီးစံ ဒီလိုမှပေါ့၊ လူလူက ဒီလို ကြံရည်ဖန်ရည်ရှိမှ ချစ်တာ”
ဗိုလ်အင်တုံသည် အပြောသမား မဟုတ်ချေ။ ရုပ်ချောလှမောင်ကို မိုင်းလွတ်စော်ဘွားကြီး ဖြစ်စေ၍ မောင်စံ၏သူဌေးနှင့် မိတ်ဖွဲ့စေ၏။ ကြာသပတေးနေ့ညတွင် သူဋ္ဌေးမင်းထံ၌ ညစာကြွရောက် စား သောက်ရမည့်အခြေသို့ ဖန်တီးလိုက်၏။ စားပွဲထိုး အိမ်အပြန် နောက်မှ တီးထဲ့လိုက်၍ သူ့လူ သံမဏိအောင်မင်းကို လူစားထိုး၏။
ကြာသပတေးနေ့ညတွင် ဗိုလ်အင်တုံသည် တယ်လီဖုံး သုံးခု အတွင်းသို့ "စကြတော့ဟေ့”ဟု ခွေးဟောင်သလို ဟောင်လိုက်ရာ၊ သူတို့၏ ယန္တရားကြီး စတင်လည်လေတော့သည်။
တေမိဖိုးသာသည် ဂျစ်စုတ်တစင်းကို သူဌေးကြီးအိမ် နောက်ဖေး လမ်းတွင် ပျက်စေ၍ ပြင်နေဆဲ၊ ရုပ်ချောလှမောင်သည် မိုင်းလွတ် စော်ဘွားကြီးအဖြစ် အိမ်ရှေ့မှ တက္ကစီတစင်းနှင့် ရောက်လာပြီး တက္ကစီကို ပြန်လွှတ်ကာ တိုက်ပေါ်သို့ တက်သွား၏။
သံမဏိအောင်မင်းက တံခါးဖွင့်ပေး၏။ သူဋ္ဌေးမင်းနှင့် စော်ဘွား ကြီးတို့ ထမင်းမစားခင် ရေကြည်တော်ဆက်ရာ၌ အောင်မင်း၏ လက်မှ ဆေးလုံးကလေးများသည် သူဋ္ဌေးမင်း၏ အရက်အတွင်း၌ အရည်ပျော်သွားကြ၏။ မကြာမြင့်မီ သူဋ္ဌေးမင်း အိပ်ပျော်သွား၏။ သံမဏိအောင်မင်းသည် မီးခံသေတ္တာကို မီးခြစ်ဘူးခွာသလိုပင် ခွာချ၏။ ၎င်းနောက် တေမိဖိုးသာ၏ကားနှင့် ပြန်လာခဲ့ကြလေတော့ သည်။ ရုပ်ချောလှမောင်က-
“ဘာတခုမှ အစီအစဉ် မပျက်ပါဘူးဆရာ”ဟု စိန်တွေကို သွန်ချရင်းပြောလိုက်ရာ၊ ဗိုလ်အင်တုံက မှန်တီလူးနှင့်ကြည့်ရင်း
“ဒါတွေကို ချက်ခြင်းထုခွဲဘို့ ခဲယဉ်းလိမ့်မကွ၊ အဲဒီတော့ မင်းငွေ ၅၀၀ိ-ယူကွာ”ဟုဆိုကာ လှမောင်ကိုပြန်လွှတ်၏။ ရုပ်ချောလှမောင် က-
“ရော့-မောင်ရင့်ဝေစု” ဟု သံမဏိအောင်မင်းကို ငွေနှစ်ရာပေး၏။ သံမဏိအောင်မင်းက-
“ရော့ မောင်ရင်က ကားမောင်းရုံဘဲ”ဟု တေမိဖိုးသာကို ငွေ ရှစ်ဆယ်ပေး၏။ တေမိဖိုးသာက မောင်စံထံသို့ ရောက်လာပြီးလျှင်...
“ခင်ဗျားက ဘာမှလုပ်ရတာမှ မဟုတ်ဘဲ၊ ဒီမှာ သက်သက်သာသာ နဲ့ရတဲ့ငွေ´´ ဟု ဆယ့်ငါးကျပ်ကို ပစ်ပေးကာ ထွက်သွားလေ၏။
ထိုညနေ...
လူလူက ဘယ်အတန်းက ရုပ်ရှင်ကြည့်မလဲဟု မောင်စံကို မေးသည်။
“အကြွေးဆပ်ရလို့ ငွေနှစ်ကျပ်ထဲ ကျန်တော့ တကျပ်တန်းက ဝင် တိုးကြပါစို့ကွာ….”
မေတ္တာရှင်
ကြေးမုံသတင်းစာ၊ ၁၉၅၆ ဒီဇင်ဘာလ။
LH အသံစာအုပ် ကျေးဇူး။
၁၉၅၆ ခုနှစ်မှာ မြန်မာစာကို သတ်ပုံမှန်နဲ့သာ ရေးသားကြပါတယ်။
ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
Comments
Post a Comment