ယုန်မင်းဝတ္ထု

 

(ဦးပုည)

သဗ္ဗညု မြတ်စွာဘုရား* သည် သာဝတ္ထိပြည်၌ တယောက်သောသူကြွယ်အား ဒါနအနုမောဒနာ* ပြုတော်မူရာ၌-

ဇ္ဈတ္တိ ဒါနံနာမ ပေါရာဏကပဏ္ဍိတာနံ ဝံသော။

ပေါရာဏက ပဏ္ဍိတာ ဟိ သဗ္ဗတ္တယာစကာနံ

ဇီဝိတံ ပရိစ္စဇိတွာ အတ္တနော မံသံ အဒံသူ။*

ဟူသော ဒေသနာ* တော်ကို ဟောတော်မူသည်။ ထိုဒေသနာတော်နှင့် လျော်ညီစွာ သံသရာ* စွဲနစ် အဏ္ဏဝါထဲမြစ်* ဝယ် နစ်တုံပေါ်တုံ တဗုံဗွားဗွား* ရဟတ်ဗျားကဲ့သို့ မျောပါးကျင်လည် သံယောဇဉ် ဖွဲ့ချည်၍ အတည်မကျ ဒုက္ခိတသတ္တဝါ* ဘုံသုံးဆုံတဖြာ* တွင် မြဲရည်ကြာခေါက်ပြန် မျောက်လှန်ထွေပြား လားကြရကုန်သော သူတို့အား ကိုယ်ပွား* တော်နှစ်ခြိုက်မြတ်လေးသည့် ရင်သွေးတော်စစ်ကဲ့သို့ ချစ်ခင် မေတ္တာကရုဏာရှေ့ထား၍ သနားတော်မူလှသောကြောင့် ဒီပင်္ကရာ* ထွတ်ချာမှန်ကင်း* သုံးလူမင်း* ၏ ခြေရင်းတော်မှ နိယတဗျာဒိတ် ရွှေတံဆိပ်* ကို ထိပ်ထက်ကြည်လင် ပန်ဆင်တော်မူခဲ့၍ လေးသင်္ချေ သိန်းနေစွန်းမိုး* ဆယ်ပါးသော ပါရမီ* ဖြင့် စာဂီပဗ္ဗ* စရိယသုံးဆင့်* ဆည်းပူးကျင်လျက် ရွှေယုန်မင်းအဖြစ်၌ ကိုယ်ခန္ဓာ* အသက်ကို မြက်တပင်မျှ ပမာဏမပြု* သဗ္ဗညုပညာ ရတနာနှစ် ပုလဲစစ်* ကို ချစ်ချစ်ခင်ခင် လိုချင်လှသောကြောင့် ဇီဝိတ* ရုပ်* နံ* ကို အလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်တို့အား ဆံဖျားမဟွန့် ပေးစွန့် လှူဒါန်းဘုရားကြောင်း ထုံးဟောင်း* အတိတ်* ကိုပြု၍ ဟတ္တပဒုမ္မ လောမဟံသန* ကြက်သီးစိတ်ပါ သဒ္ဓါဇောဝင် ရွှင်စေခြင်းငှာ သာဓက* ဥဒါဟရုဏ်* ဖြင့် ကဏ္ဍာလမြေ* အနန္တ ကျောက်မြတ်ကို နဝရတ်* ခြယ်စီလျက် သိင်္ဂီ* နိက္ခ* သာတကံ* ဂီဝါ* မေဃရုဏ် ရတနာကို သင့်ရာက ဆင်ပြီးလျှင် မျက်ရစ်ကြီး သတ်သတ်သိ နိပါတ်တော်* စကားဖြင့် နား၏တန်ဆာဆင်လတ္တံ့။ ရတုဟောင်း အလင်္ကာ

ရှေးအတိတ်အခါ ဗာရာဏသီပြည်မြတ်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်းမူစဉ် ငါတို့ဘုရားအလောင်းသည် တောအတွင်း ချုံလျှို ယုန်မျိုးအစစ် ဖြစ်တော်မူသတတ်။ ထိုယုန်မင်းနှင့် သီတင်းသုံးဖော် သူတော်လေး* သိမ်မွေ့ကျင်ကြံ ဖျံ၊ မြေခွေး၊ မျောက် လေးယောက်ပေါင်းစုံ မိတ်ဆွေပြု၍ တခုသောတောင်ခြေတွင် ရေတဖက် ရွာတဖက် တောနက်တရပ် စပ်လျက်တည်သော ဝေးပစ်* ရပ်* ဂနိုင်* ချုံ၌ ပေါင်းဆုံပျော်ကြသတည်း။

တနေ့သ၌ ယုန်သူတော် ပဏ္ဍိတသည် ညလေးချက်တီး* ကျော်ဝယ် မိုးပေါ်သို့ ကြည့်ရာတွင် လဝန်း၏သဏ္ဌာန်* ဖြင့် နက်ဖြန်ခါသည် လပြည့်နေ့ဖြစ်မည်ကို အတည်ကျ သီလဝတ်၍ ခင်ပွန်း* မြတ်သုံးဦးတို့ကို ခေါ်ပြီးလျှင် အဆွေတော်တို့ နေ့နက်ဖြန်ခါ ပန္နရသီ တိထီ* ထွန်းသည့် စက်ဝန်း* လည့် လပြည့် ဥပုသ်ကြုံလိမ့်မည်။ ဘုရား ပစ္စေကဗုဒ္ဓါ* ရဟန္တာ* တို့ မဟာသမယ* သင်္ကေတ* ဖြင့် ဥဒ္ဒေသပါတိမောက်* ဥပုသ်* ပဝါရဏာ* ကမ္မဝါတတ် သင်္ဃတ်ပတ် ရက်မြတ်ခေါ် သမိုက်ပေးသည်။ (နက်ဖြန် မိုးလင်း တရက်တွင်း၌ အချင်းချင်းတို့ ကိုယ်ဖို့သံသရာ ကံကျွေး* ပါအောင် ရှစ်ဖြာဥပုသ်* အားထုတ်ဖြည့်စွမ်း ကျင့်ကြိုးပမ်း၍ မဂ်လမ်း* ရှာဖွေကြရမည်။ ဖုန်းတောင်း* ယာစကာ* လှူခံလာလည်း စားရဖို့က တချို့တဝက် သဒ္ဓါတက်လျှင် သက်သက်မခြွင်း* မစန္ဒာ* ကင်း၍ လှူခြင်း ရက်ရောကြရမည်။ သီလဝိသုဒ္ဓိ* ကိုယ်၌ရှိမှ ပရိတ်ထ* ဒါန* ကျိုးဆက် ဖြိုးဖြိုးတက်၍ ဖိုလ်မဂ် ဉာဏ်* ကြီး ပွင့်ကြမည်။) ငါပြဆိုဒါ ပေးသမျှကို မဓုမေသွ မဓေဓမရာ* လိုက်နာ မှတ်သား၍ တရားလက်ရှိ ပြုကြကုန်-ဟူ၍ ရွှေယုန်သူမွန် တမလွန်ရေး* သြဝါဒပေးသည်ကို သွေးသောကံ* တစုတို့လည်း ဂရုဂရု* အာမဝန္တ* ခံယူကြပြီးလျှင် နံနက် ကြီးစောစော ဂေါစရဂံ* ရှာကြံရာ ဖျံမူကား ငါး ကြင်း ခုနစ်စိး မြေခွေးမူကား အမကင် ပုတ်တင် နို့မမ်း* အိုး၊ မျောက်မူကား သရက်သီးမှည့်တို့ကိုရ၍ စားရန်လှူရန်အလို့ငှာ သင့်ရာ၌ထားပြီးသော် မိမိတို့စောင့်သုံးသော သီလ* ကို ဆင်ခြင်အောက်မေ့လျက် ကိုယ်စီကိုယ်စီနေကြကုန်၏။

ဗောဓိသတ္တ* နိပက္ကပါရမီ* ဝသီ* နှိုင်းရင်း ရွှေယုန်မင်းကား သီတင်းအမြဲ ဆောက်တည်ဆုံးတွင် လွန်ကဲလှသော သဒ္ဓါကြောင့် ကြံခဲလှသောအကြံကို ကြံသို့ကြံမိလေ၏။ သြော်၊ ငါနှင့်သူတပါး အစားချင်းမတူ။ လူမစုံမက် မနှစ်သက်သော မြက်နေစာပင်* မုန်ညင်းပင်* တို့ကိုသာ ဝမ်းစာနေ့ည စားသုံးရချေသည်။ ဒါကုသိုလ် ငါပြုမည်ဆိုသော်လည်း ဝတ္ထု ကိုယ်မကောင်း၍ တောင်းသူမနှစ်သက်က အကျိုးဆက်မကြီးရာ။ ငါ့အသက်ကို ရက်ရက်မညှာ* အသေချွတ် ငါ့ထံရောက်လာ ယာစကာတို့အား ငါ့အသားကို စားသောက်စေရသော် ဇီဝိတအလှူ လူမနုဿတ်မတ် သဗ္ဗညုရွှေဉာဏ်ကို ကေန်ရပေတော့မည်တကား-ဟု အားပြည့်အင်ရွဲ* ကြံဆဲဆဲတွင် လွန်ကဲလှသော ပီတိ* အရှိန်ဖြင့် ကာယဒွါရ* အလုံးစုံ ရုကား၊ ဘယ်နှံအခါ* ငါ၏အသားကို စားလိုသူ ရွှေရှုလှည့်ရည် လာလိမ့်မည်ဟု ကြံစည်မျှော်လျက် နေတော်မူလေ၏။

ထိုအခါ သိကြားမင်း၏ ပဏ္ဍုကမ္ဗလာ* ကမ္ပန်းမာပုလောင် သဖြင့် လူ့တောင်* သို့ ကြည့်ရှုသည်တွင် ယုန်သုမိန်၏ မနိစ္ဆေ* ကို သိသည်ဖြစ်၍ ဤယုန်ငယ်သည် ကြံရွယ်သည့်အတိုင်း မဆိုင်းမဆုတ် အဟုတ်သဘော ရက်ရောမည် မရက်ရောမည် အရည်ထောက်လှမ်း စုံစမ်းလိုသောကြောင့် သူအိုပုဏ္ဏားအယောင်ဖြင့် တောချောင်သို့လာ၍ သတ္တဝါလေးဦးတို့အထံသို့ ရောက်သတည်း။

ရှေးဦးစွာ ဖျံသူတော်ကောင်း ပျော်အောင်စောအရပ်ကို ချဉ်းကပ်ပြီးလျှင် - အို အချင်းဖျံ။ အလှူခံဆရာ ပုဏ္ဏားငါသည် တနပ်စာဆွမ်း ထမင်းကြမ်း* ကိုမျှ ထွင်းထုယမ်း၍မရပါ။ ဝမ်းစာလောက်င စားပါရလျှင် အဋ္ဌင်္ဂဥပုသ်* ကို အားထုတ်ဆောက်တည်လိုပါသည်။ သင်ဖျံမင်း၌ ကျန်ကြွင်းသော အစာ ရှိသေးပါမူ မင်းဆရာဗြာဟ္မဏ* အား ဝေငှလှူဒါန်းပါလော့ - ဟု၍ ဆို၏။ သူတော်ကောင်းဖျံသည် အလှူခံပုဏ္ဏားနှင့် စကားပြောဆို လှူဒါန်းလို၍-

သတ္တာ မေ ရောဟိတာ မစ္ဆာ၊

ဥဒကာ ထလမုဗ္ဘတာ။

ဣဒံ ဗြာဟ္မဏ မေ အတ္ထိ၊

တေ ဘုတွာ ဝနေ ဝသ။ ။* (သသပဏ္ဍိတဇာတ် ၃၁၆။ ၄-၂-၆)

ဟူသော ဂါထာ* ကို ရွတ်၏။ ထိုဂါထာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကား- ဗြာဟ္မဏ ခတ္တိယ ဗိသျှ သုဒ္ဓါ ဝံသလေးရပ်* ပုဏ္ဏားမျိုးတွင် ဗိသည္နွယ်* ကိုးသွယ်ရစ်ဆင် လွယ်တံဆင်* သည် ဗေဒင်* ယတြာ* မုခါရုဇ္ဇီ ဂြဟိပါပ* မည်ထိုက်လှသော ဗြာဟ္မဏ* အဝင် သန့်စင်သိက္ခာ* မင်းဆရာ။ အကျွန်ုပ်လက်တွင်း၌ ငါးကြင်းခုနစ်စီး အပြီးယခုရှိပါသည်။ တောပတ်ဗဟူ ဝက်ဆူမမှီ အဆီအဆုဝေဝေ ဤငါးကြင်းကို မင်းဆရာအကြိုက် မြိုက်မြိုက်မြုံမြုံ ကင်လှော်ကာ စားချင်သမျှ စားတော်ခေါ်။ ဆရာကောာ်ဖို့ တချို့ယူလိုယူ။ လူ့ပါ၏ ပေးပါ၏။) ဝမ်းရေးတော်ပြည့်စုံမှ ဤတောချုံအရိပ်မှာ စက်အိပ်နေရာ စတြံသွား၍ ရှစ်ပါးသောဥပုသ်ကို အားထုတ်တော်မူပါ-ဟူ၍ ဂါထာ အဓိပ္ပာယ်ရသတည်း။

ထိုသို့ဖျံဆိုလျှင် ထိုပုဏ္ဏားလည်း သာဓုသာဓု* သပုရိသ*။ ကောင်းလှပြီ သြ*။ စောလည်ေးစာသေး၏။ လိုသောအခါ ငါယူလှည့်မည်-ဟု ဆို၍ ထိုအရပ်နှင့်မနီးမဝေး မြေခွေးသူတော်ထံ ရပ်ခံတောင်းပြန်လေသော် ခွေးသူတော်ကြီး နှုတ်သီးရှုရှု အာစရိုက်ရှင်* လှူချင်သော စေတနာ* နှင့် ခြင်း* စွာပြောလို၍-

ဒုဿ သမ မေ ခေတ္တပါလဿ၊

ရတ္တိဘတ္တံ အပါဘတံ။

မံသသူလာ စ ဒွေ ဂေါဓာ၊

ဧကဉ္စ ဒဓိထာရကံ။

ဣဒံ ဗြာဟ္မဏ မေ အတ္ထိ၊

တေ ဘုတွာ ဝနေ ဝသ။ ။* (သသပဏ္ဍိတဇာတ် ၃၁၆။ ၄-၂-၆)

ဟူသော ဂါထာကိုရွတ်၏။ ထိုဂါထာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကား - ဆရာပဏ္ဍိတ် ပုရောဟိတ်*။ အကျွန်ုပ်၌ လယ်လုပ် ယောက်ျား မေ့ရစ်၍ထားခဲ့သော အမဲသားကျပ်တင် ဖုတ်ကင်နှင့် နို့ခမ်းအိုး ကောင်းနိုးသောစာ ပြည့်စုံပါ၏။ မင်းဆရာပုဏ္ဏား စားလိုစား သုံးလိုသုံး။ အလုံးမကြွင်း အပ်နှင်းလူဆက်ပါ၏။ နှစ်သက်စွာ ဖုန်းပေး၍ ဇေငြိမ်းသော ဤဒေသ၌ သီလကို ဖြည့်စွမ်းလျက် နတ်လမ်းထွဋ်* တော်မူပါ-ဟူလိုသတည်း။ စက်ပတ်ဒွါ

ပုဏ္ဏားကြီးလည်း ရှေးနည်းဖြင့် မြေခွေးအား ချီးမြှောက်၍ မျောက်သူတော်ထံ ရပ်ခံတောင်းယမ်းပြန်လေသော် ဝါနရိန္ဒ* အာစာရအရိယ* သတ္တဝါမျောက်မင်းသည် ဆန္ဒရင်း နာရီက လူလိုသည့်စေတနာ အားကြီးစွာသောကြောင့် ပျုငှာရွှန်းရွှန်း* နှုတ်ခွန်းချိုမော စကားပြောလို၍ -

အမ္ဗပက္ကံ ဒကံ သီတံ၊

သီတစ္ဆာယာ မနောရမာ။

ဣဒံ ဗြာဟ္မဏ မေ အတ္ထိ၊

တေ ဘုတွာ ဝနေ ဝသ။ ။* (သသပဏ္ဍိတဇာတ် ၃၁၆။ ၄-၂-၆)

ဟူသော ဂါထာကိုရွတ်၏။ အဓိပ္ပာယ်ကား - ဝတ်ဖြူ စလွယ်ဆင်တင့်တယ်သော အန္တသ်ဗြဟ္မာ မင်းဆရာ။ ကျွန်တော်တယောက် တောသားမျောက်မူ ညှီထောက်သားငါး စားဖွယ်မရှိ။ ကပိသခင် ရင်ဟူးရေးဖြူး* ယူတော်မူလျှင် ကြူကြူမွှေးကြိုင် အဆိုင်နှင့်တကွ အမှုန်ရရိုးရိုးရဲရဲ* ပင်ပေါ်မှည့်သရက်သီး လုံးကြီး ရေဝါ အရသာမျှ ဇေရုရ်ျ ထားသောကြောင့် ကျွန်ုပ်အားရရှိပါ၏။ ဆရာပုဏ္ဏား စားပါ သုံးပါ။ သဲသာသည့် ဆိပ်ကမ်းက စမ်းရေကလေး အေးအေး ချိုချို တည်းခိုဖွယ် အရိပ်လည်းကျယ်ပါသည်တကား။ သပ္ပုရိသ်* ချမ်းမြေ့ သရည်နေ့ကို မွေ့မွေ့သာသာ သရည်နေရာတွင် သိက္ခာအတွက် သီလရင်းနှီး စိပ်ပုတီးနှင့် အငြီးဖြေ၍ နားနေတော်မူပါ ဆိုသတည်း။

ပုဏ္ဏားလည်း ရှေးနည်းအမှတ် စကားဆက်ဖြတ်ပြီးလျှင် ဗောဓိသတ်* ဗုဒ္ဓ* သယမ္ဘူမံရင့်* မကြာမီ ပွင့်အံ့သော ရွှေယုန်မင်းနေရာသို့ ချဉ်းကပ်ဆိုက်ရောက်၍ စားသောက်ရန်အစာ ရလိုပါကြောင်းနှင့် သာယာညံ့ပြောင်း ခွင့်တောင်းရပ်ခံပြန်လေသော် ယုန်သူတော်ကောင်း ဘုရားလောင်းလည်း လျောင်းစက်ရာက ရုတ်ခြည်း* ထပြီးလျှင်-

မမ မန္တောရထော မတ္တကံ ပတ္တော*။

ဟု အမျောအမော* အလောသုံးဆယ်* ကိုယ်ယံနှံ့ပြား ပီတိဟုန်ပွားသောကြောင့် ယောက်ျားဟဲ့ငါ သည်တခါမူ ဒကာလဲလိုရာထွတ်ချောက် ငါ့အကြံမြောက်ကပြီ။ ဗောဓိ* အောက် အောင်မြေ ဝိဇယပလ္လင်ဗွေတွင် ဝတ်ရေးသင်းကြိုင်* ရှုမငြီး ပန်းခိုင်* ကို ပိုင်ပိုင်မချွတ် ငါဆွတ်တော့မည်တကားဟု မြွက်ဝါးခြိမ်းမျှ ဇီဝိတကို ပမာဏမမူ။ ကိုယ့်အသားကို ပုဏ္ဏားအားလှူပြီးလျှင် ကြည်ဖြူနှုတ်ချို ပြောဟောလို၍ -

န သသဿ တိလာ အတ္ထိ၊

န မုဂ္ဂါ နပိ တဏ္ဍုလာ။

ဣမိနာ အဂ္ဂိနာ ပက္ကံ၊

မမံ ဘုတွာ ဝနေ ဝသ။ ။* (သသပဏ္ဍိတဇာတ် ၃၁၆။ ၄-၂-၆)

ဟူသောဂါထာကိုရွတ်၏။ ထိုဂါထာ၏ အဓိပ္ပာယ်သော်ကား အို ပုဏ္ဏား။ ယုန်မျိုးသတ္တဝါ ငါတို့မှာကား ဟင်းလျာလှူရန် ဆန်ပဲနောက် နှမ်း တခြမ်းတလုံးမျှ စုရုံး၍ထား စားလေသည်မဟုတ်ပါ။ နေရာဆင့်* ပန်တော်ဦး* မုန့်ညင်း မြက်ခင်းကို ထမင်းလုပ်၍ ကျွန်ုပ်တို့အား စားသုံးရချေသည်။ အကျွန်ုပ်အဓိဋ္ဌာန်* မှာ အာဂန္တု* သူတောင်းစား ရောက်လာခိုက်ငြား ဘိမူ ငါ့အသားကို ပေးလှူမည်အကြံနှင့် အလှူခံမျှော်လျက် အဆင်သင့်နေပါသည်။ အကျွန်ုပ်ဝတ္ထုစာကို မင်းဆရာတယောက်မျှကား ဝလောက်ရာ ရှိတန်ပါ၏။ ငါ၏ကိုယ်ကို အလိုရှိတိုင်း ဖြတ်ပိုင်းလှီးခုတ် အရေးကိုဆုတ်ပြီးလျှင် တုတ်တုတ်ပေါက်လူ မီးဖို၍ဖုတ်ကင်ပါ။ အားနာတော်မမူနှင့်။ ထောက်ကူဘိ၍ ပါရမီအကျွန့်မြောက်အောင် စားသောက်တော်မူပါဟု အခါခါနှုတ်မြွက် အသက်ကိုအလှူပေးသည်တွင် သိကြားမင်းလည်း မိမိတန်ခိုးဖြင့် ကြီးစွာသောမီးပုံကို ဖန်ဆင်း၍ အသံရွှေယုန်။ ဤမီးပုံသို့ဆင်းလော့။ သင်၏အသားကျက်သကာလ ငါစားအံ့ဟု ဆိုသော် ယုန်သူတော်လည်း ဤသို့အကြံဖြစ်၏။ သြော်၊ ငါ၏အမွေး၌ အသေးအမွှား* အများရှိချေသည်။ ငါ့ကိုမှီ၍ ဤပိုးမွှား ဆုံးပါးအသက် မပျောက်ကောင်းပေရာဟု ကရုဏာ* သမ္ပဇဉ်* ယှဉ်သောနှလုံးဖြင့် သုံးကြိမ်စင်ကြယ်စွာ ကိုယ်တော်ကိုခါပြီးလျှင် ရေကြာအိုင် အတွင်းသို့ ရေသာဝင်ကျင်း* လို၍ သက်ဆင်းသောရွှေဟင်္သာ ကဲ့သို့ မျက်နှာတော်မညှိုး မီးဖိုနှင့်ကိုယ်တော်မြတ်ကို ဖတ်လုအောင်ချိန်ပြီးလျှင် တရှိန်တည်းခုန်ဆင်း၍ မီးတွင်းသို့ သက်တော်မူလေ၏။ အဟိတသယ ရတ္ထိဘဂဝါတိ

သိကြားမင်းငြိမ်းသော ငရဲမီးပမာ ပူလှသောမီးစုသည် သုမိန်ရွှေယုန်၏ ကျေးဇူးရုက်ပါရမီကြောင့် ဂေါသီသ* စန္ဒကူးကဲ့သို့ အထူးသဖြင့် ချမ်းအေး၍ ကိုယ်မွှေးတော် တပင်မျှ မီးဝင်၍မလောင် ပကတိဖြစ်တော်မူစဉ်တွင် အလှူခံပုဏ္ဏားအား စကား ဤသို့ဆိုပြန်၏။ အို-ပုဏ္ဏား။ သင်ပုဏ္ဏား စားရုန်း လောကကြီးနှင့် မီးကိုမပူနိုင်။ ဗျာလိုင်ချွတ်လွဲ သင်ပြသော မီးခဲသည် မရဲမပြောင် လောင်မည်ကား ဝေးစွ။ ကိုယ်မွေးကိုမျှ မမြိုက်။ အသစ် မီးစုံ ရဲဝုဂု ကြိမ်မျိုးဦးလောဟု ဆို၏။ သိကြားမင်းလည်း ကြီးစွာသောအံ့ဖွယ်သရဲ* ကိုမြင်၍ ကိုယ်ထင်ပြပြီးသော် သခင်ယုန်မင်း။ ငါတမူကား ပုဏ္ဏားမဟုတ်။ အယုဇ္ဈပြည်ကြီးသခင် မိုးခွင်သိကြားဖြစ်ပေသည်။ ပါရမီနိုးရင်း ဆည်းပူးခြင်း၌ ယုန်မင်းသတ္တိ ရှိမရှိ ငါသိလို၍ မီးဖိုဖန်ဆင်း သင်ယုန်မင်းကို အခြင်းအရည် စမ်းပေသည်။ (လောကသုံးခွင် ဘုံအပြင်ဝယ် သင့်နှင့်ရည်တူ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လှူမည့်သူ။ နတ်တွင် တယောက်မပေါက်စဖူး။ သင်တဦးသာ လူထူး လူမြတ်* ဖြစ်ပေသည်။) သဗ္ဗညုတ ဉာဏရတနာ ဂုဏ်မြတ်စွကို လွယ်ကာထုတ်ချောက် လက်ရောက်ယူတော်မူအံ့သောငှာ စွန့်ခဲ့လှသော အသက်ကို စွန့်ကြဲ၍ လွန်ကဲသော ပါရမီထူးကို ဆည်းပူးတော်မူပေသည်ဟု အထွေထွေ ချီးမွမ်းပြီးလျှင် တယောက်တည်းသောသားကို ပိုက်ဖြားပြုပြင်သော မိခင်အလား၊ သိကြားနတ်မင်းသည် ယုန်သူတော်ကောင်း ဗောဓိလောင်း* အား ပျောင်းပျောင်းညံ့သက် မိမိလက်ဖြင့် ပိုက်ဖက်ပွေ့ချီ ချော့မြူမြေဖျော်လျက် နေတော်မူရင့် မြက်ခင်းကမ္ဗလာ* သဲမွှေ့ရာထက် အသာတင်ထားခဲ့ပြီးမှ ဖျံ မြေခွေး မျောက် သုံးယောက်သော သူတော်စင်တို့အားလည်း တရားမပျက် အသက်ထက်ဆုံး* ကျင့်သုံးနိဿယံ* သက်ဆာမေတ္တာ ကြင်စွါကျွမ်းဝင် ချစ်ခင်ကြမည့်အကြောင်း ကောင်းသောဥပဒေ* ဖြင့် ဆုံးမပေးပြီးသော် သိကြားမင်းသည် နောက်တရံ၌ အကြံဤသို့ဖြစ်၏။ ဤရွှေယုန်၏ ဂုဏ်ကြိယာ* လက္ခဏာသရုပ်* မဖြစ်ဖူးမြဲ အံ့အံ့ဖွယ်မူ ယခုဖြစ်ပုံ မကြုံစဖူးတင်း ဤပွဲကောင်းကို အပေါင်းသတ္တဝါ မြင်စိမ့်ငှာဟု ပြည်ရွာနံ့ပြားအောင် သွား၍လည်း မပြောနိုင်ရာ။ လာ၍ကြည့်ခြင်းငှာလည်းအာပံ။ ဘဒ္ဒကပ်* (ဤကမ္ဘာ*တွင် မင်္ဂလာသမိုက်*

တဝိုက်လုံးကြက်သရေ* မကျေမဆီ တသိမ့်တရက် မကုန်မဆုံး ကပ်လုံးမပျောက် တည်စေလတ်သော အထောက်အကြောင်း ထိုးဟောင်းစံမြတ်ဖြစ်ပေသည်။) သပြေတည်ထွန်း တကျွန်းလုံး*မ က လေးဒီပမျက်နှာ စက္ကဝါ*ဝန်းကျင် လူခပ်သိမ်းမြင်သဖြင့် ဤသခင်ယုန်မင်း၏ အကြောင်းရင်းထုံးစံ နည်းချ၍ ကျင့်ကြစေ-ဟု ရွှေယုန်မင်းဇာတ် အတ္ထုပ္ပတ်ကို လောကဓာတ်* လူ့ ဘောင်တွင် မှတ်စောင်မဟာဝင်* ကမ္ဘာလုံးထံရစ်အောင် တောင်ဆီမင်*ဆေးစုံဖြင့် ငွေစက္ကူ* လဗိမာန်၌ ယုန်ရုပ်ဟန် ရေးခြယ်၍ တင့်တယ်စွာ ထားခဲ့သောကြောင့် ထင်ရှားဆပိုင်ဖြစ်ချေသည်။

အနုရုဒ္ဓါအလောင်းဖြစ်သော သိကြားမင်း အာနန္ဒာအလောင်း ဖြစ်သော ဖျံမင်း မောဂ္ဂလန် အလောင်း ဖြစ်သော မြေခွေးမင်း သာရိပုတ္တရာ အလောင်း ဖြစ်သော မျောက်မင်း ဘုရားအလောင်းဖြစ်သောယုန်မင်း ဤပုဂ္ဂိုလ်တို့၏ ကြည်ညိုမြတ်နိုးစွာ ဒါနပြုံပုံ သီတင်းသုံးပုံ လုံးစုံကျင့်ကြံ ထုံးစံသမာ က နိပါတ်ပြကို နိဿယ* တစောင်ပြု၍ ယခုကာလ မြန်မာပြည်ရွာတွင် ဒါယကာ ဒါယိကာမ အပေါင်းတို့သည်လည်း ကောင်းမြတ်သော နှလုံးသွင်းဖြင့် ပေးလှူခြင်း ဒါနပါရမီ စာဂီပမသေ ဗျူရဇ်ရှေ့ကဲ့သို့ ကိလေသာ မရုန်းမရသော သီလပါရမီတို့ကို ဝသိဖြစ်ပွားအောင် ကြိုးစားဆည်းပူးသင့်ပေသည်။ လေးဦးသောသတ္တဝါ ကျင့်ကြရှာသည်မှာ သာသနာတွင်းမှ မဟုတ်သေး။ တွေးဆမ်းယောင်၍ ကြံဆောာင်ကျင့်သုံးရှာကြသည်။ ယခုမှာမူ လူလည်းဖြစ်လာ သာသနာလည်းထွန်းခိုက် အမြိုက်တရား* ဟောကြားမည့်သူ လူလည်းမရှား။ သို့ပါလျက်သားနှင့်မှ တရားသို့မလိုက် အမှားကြိုက်ကြလျှင် အမှိုက်တကာ့ဗိုလ်မင်း အဖျင်းတကာ့ဗိုလ်ချုပ် အပယ် ရေလေးလီ မြစ်နဒီ* တွင် ဗလုံစီဒုပ်ကြလျက် လူယုတ်ကြီးတွေ ဖြစ်ချေဦးမည်။) တိရစ္ဆာန် သူတော်တို့ ရမ်းရော်၍ ကျင့်ချက်ကြောင့် အထက်နတ်ရွာ ဗြဟ္မာတို့ဘုံ ရောက်ရုံမက သဗ္ဗညုတလောက ထွတ်ထား ဘုရားရဟန္တာ ဖြစ်ကြသော အရာကို ပညာဖြင့်ချင့်လိမ့်၍ လောကီ* လောကုတ္တရာ* ဝိမုတ္တိအမြိုက်* ခံစားထိုက်အောင် နှစ်ခြိုက်ကြည်ညိုစွာ ဒါနသီလ အဋ္ဌင်္ဂဥပုသ် တို့ကို အားထုတ်ကြိုးစားကြရမည်။

(၁၉၆၄-၆၅ ဆယ်တန်းမှာ သင်ယူရပါသည်။ တအုပ်လုံး သတ်ပုံတွေမှန်သည်။ ယခုခေတ် ပေါ်လစီသတ်ပုံတွေကို မှန်တယ်လို့ မထင်ပါ။)

ဒေါက်တာတင့်ဆွေ