၁။ အခြေခံ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုချက်
ဒီစကားပုံရဲ့ တိုက်ရိုက်အဓိပ္ပာယ်ကတော့ “လူတယောက် လိမ္မာယဉ်ကျေးဖို့၊ အမှားအမှန် ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်ဖို့နဲ့ အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းဖို့အတွက် လမ်းညွှန်ချက်တွေဟာ စာပေထဲမှာ တည်ရှိနေတယ်” လို့ ဆိုလိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အလိမ္မာ ဆိုတာ နေရာတကျ ပြောဆိုတတ်ခြင်း၊ ပြုမူတတ်ခြင်း၊ လူမှုရေး နယ်ပယ်မှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ခြင်းနဲ့ ဘဝရဲ့ အဆိုးအကောင်းကို ခွဲခြားသိမြင်တဲ့ စိတ်ပညာ (Wisdom) ကို ရည်ညွှန်းပါတယ်။
စာမှာရှိ ဆိုတာကတော့ ထိုအလိမ္မာတရားတွေကို ရှေးလူကြီးသူမြတ်တွေ၊ ပညာရှိတွေက ၎င်းတို့ရဲ့ ဘဝအတွေ့အကြုံ၊ သင်ခန်းစာတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး စာပေအဖြစ် မှတ်တမ်းတင် မျိုးဆက်ပေးခဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုတာပါ။
၂။ ဘာကြောင့် စာမှာ ရှိရတာလဲ (စာပေ၏ တန်ဖိုး)
လူတယောက်ရဲ့ သက်တမ်းဟာ နှစ်အပိုင်းအခြားတခုပဲ ရှိလို့ ဘဝအတွေ့အကြုံ အားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ သင်ယူဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စာဖတ်ခြင်းအားဖြင့်—
ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက ပညာရှိတို့၏ ဦးနှောက်ကို အခမဲ့ ရရှိခြင်း - လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ရာထောင်ချီက ပညာရှိတွေ၊ ဘုရားရဟန္တာတွေ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ အမှန်တရား၊ နီတိတရားနဲ့ လောကဓာတ်ပညာတွေကို စာအုပ်တအုပ် ဖတ်လိုက်ရုံနဲ့ အချိန်တိုတိုအတွင်း ဆည်းပူးနိုင်ပါတယ်။
အတုယူ အမှားပြင်နိုင်ခြင်း - ရာဇဝင်သမိုင်းတွေ၊ ဝတ္ထုပုံပြင်တွေကို ဖတ်ရှုခြင်းဖြင့် ဘယ်လိုလူတွေ ကြီးပွားသလဲ၊ ဘယ်လိုလူတွေ ပျက်စီးသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းအကျိုးကို ကြိုတင်မြင်ရပြီး မိမိဘဝကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပဲ့ကိုင်နိုင်စေပါတယ်။
၃။ စာပေအနုပညာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ချက်
မြန်မာစာပေလောကမှာလည်း ဆရာကြီး ဇော်ဂျီ၊ ဆရာကြီး မင်းသုဝန်း စတဲ့ ၂၀ ရာစု ကဗျာဆရာ၊ စာဆိုကြီးတွေက လူငယ်တွေကို စာဖတ်ဖို့ ကဗျာလေးတွေနဲ့ အမြဲ တိုက်တွန်းခဲ့ကြပါတယ်။ ဥပမာ- ဆရာကြီး မင်းသုဝန်းရဲ့ “စာဖတ်ပါ စာဖတ်ပါ၊ စာဖတ်တဲ့သူ အသိထူး၊ စာမဖတ်တဲ့သူ လူအနူး...” ဆိုတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေဟာလည်း ဒီစကားပုံကို အခြေခံထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ခြွင်းချက်အနေဖြင့် တွေးဆဖွယ်ရာ
သို့သော်လည်း ခေတ်ပညာရှိများက “အလိမ္မာ စာမှာရှိ” ဆိုသော်ငြား စာဖတ်ရုံသက်သက်ဖြင့် မပြီးဘဲ “ဖတ်မိတဲ့စာကို လက်တွေ့ဘဝမှာ ကျင့်ကြံဆင်ခြင်မှသာ စစ်မှန်တဲ့ အလိမ္မာကို ရနိုင်မယ်” လို့ ထပ်ဆင့် ဖွင့်ဆိုကြပါတယ်။ စာဘတ်သော်လည်း အကျင့်ပျက်ရင် “စာတတ်သော်လည်း မလိမ္မာသူ” သာ ဖြစ်လာနိုင်လို့ပါ။
လေးနက်တဲ့ဖွင့်ဆိုချက်အပြင် လက်တွေ နေစဉ်တွေ့နေရတာကို တင်ပြချင်ပါတယ်။
(၂)
မြန်မာစာနဲ့ သုတစာတွေအောက်နေ ကွန်မင့်ရေးသူတချို့ကို ဘလော့ရတယ်။
အကြောင်းရင်းက -
စာရေးတာရိုင်းကြတယ်။ အခြေအမြစ်မရှိကြပါ။
တယောက်က လက်တို့လို့ နောက်အဲလိုလူမျိုးတွေက လာပြန်တယ်။ သူတို့လည်း အဆင့်အတန်းအတော်နိမ့်တဲ့ အရေးအသားတွေ။
စာကောင်းကောင်းမတတ်သူတွေက ရိုင်းပျကြတယ်။
ဒါ့ပြင် တတ်ထားတဲ့ပညာက အဆင့်မမီကြလို့ဖြစ်ပါတယ်။
အဆင့်သာမက သတ်ပုံ မမှန်လို့လည်း ဖြစ်မယ်။
စာဖတ်တဲံသူဆိုပြန်ရင်လည်း သတ်ပုံမှားအောင်ပြင်ထုတ်တဲံစာအုပ်လောက်ကိုသာ ဖတ်ရသူတွေ။
(၃)
ကောက်ချက်
အလိမ္မာစစ်မှန်တဲ့ပညာမှာရှိ။
ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
Comments
Post a Comment