နေ့ခင်းအိပ်မက်သစ်

၂၀၁၅ ခုနှစ်လောက်က အိပ်မက်တခုစာလေ ရေးခဲ့ပါတယ်။ မိုဘိုင်း အွန်လိုင်း အိပ်မက်။

မြန်မာပြည်ကိုပြန်၊ ကားကြီးတစီးရှာ၊ ဆေးကုစရာတွေ အစုံအလက်တင်ပြီး ရပ်တကာနယ်တကာ လှည့်မယ်။ ခွဲစိတ်ကုသ ပေးမယ်။ အာထွာဆောင်းစက်သစ်လည်း ကားပေါ်မှာပါမယ် စသည် စသည်။

အဲဒီအိပ်မက် မဖြစ်ပြောက်ခဲ့ပါ။

အခုအိပ်မက်သစ်တခု ရေးပါဦးမယ်။

သမား အိုုမှာ မဟုတ်တော့ပြီ။

ဘာသာရပ်ပြောင်းမည်။ ဒေသန္တရသုတေတွေကို စိတ်ဝင်စားသည်။

ပြည်တွင်းမှာ ၄၂ နှစ်သာနေခဲ့ရပြီး နေခဲ့ရတာကလည်း စစ်ကိုင်းတိုင်းနဲ့ မန္တလေးတိုင်းသာ များသည်။ ၂၄ နာရီဆေးကုခဲ့ရလို့ တခြားသုတ မရသလောက်နည်းခဲ့ပါသည်။

သိချင်တာတွေ များပါသည်။

သူများနိုင်ငံတွေကိုတော့ အတော်အသင့်ရောက်ခဲ့သည်။ ကိုယ့်တိုင်းပြည်အကြောင်းသိတာ နည်းလွန်းသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အကုန်မသိ။ အမည်အခေါ်တွေ အကုန်မသိ။ ချက်ပြုတ် စားသောက်နည်းတွေ နည်းနည်းလေးသာသိသည်။

လူတွေရဲ့ ဓလေ့စရိုက်၊ ယဉ်ကျေးမှုတွေပါ သိချင်မိသည်။

ဒေသသုံးဝေါဟာရတွေကို စူးစမ်းချင်လာသည်။

တောတောင်ရေမြေ သဘာဝဝန်ကျင်ကိုလည်း ခံစားနားလည်ချင်သည်။

စာအုပ်ဟောင်းတွေ ဖတ်ချင်သည်။ ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့လူကို မေးချင်သည်။

ဝါးကွပ်ပျစ်မှာ ထိုင်ချင်သည်။

တရပ်တရွာမှာ တလတန်သည် နေရင်တော့ အတန်အသင့်သိနိုင်သည်။

အခမဲ့မယူချင်။ ဖျားတာနာတာလောက်တော့ ကုသပေးန်ိုင်မည်။

လူခံ အိမ်ရှင်တွေက ထမင်းကွေးျကြမှာ သေချာသည်။

နေ့ခင်းအိပ်မက်ဆိုတာ အသိကြည်ကြည်လင်လင်နဲ့ တွေးတောခြင်းဖြစ်ပါသည်။

သို့သော် ဆိုရိုးစကားတခုနဲ့ အလားတူနေကြာင်းလည်း သိပါသည်။

“မစားရ ဝခမန်း”

အမှန်တကယ် လက်တွေ့တွင်မူ စားလည်း မစားရသေးဘဲ (ဝါ) ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရရှိသေးဘဲနှင့်၊ အပြောကောင်းလွန်းလှသဖြင့် သို့မဟုတ် စိတ်ကူးယဉ် အာရုံခံစားမှု ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ဝလုနီးပါး သို့မဟုတ် ဝသကဲ့သို့ ခံစားရသည် ဟူသော အနက် ဖြစ်ပါတယ်။

အခြေအနေတခုခု သို့မဟုတ် ပစ္စည်းတခုခုကို ရရှိတော့မည့်အလား၊ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ပြည့်စုံတော့မည့်အလား ချဲ့ထွင်၍ အမွမ်းတင် ပြောဆိုလွန်းခြင်းကို တင်စားလိုတဲ့အခါ သုံးနှုန်းလေ့ရှိတယ်။

သူကတော့ဖြင့် ဟိုအလုပ်ကြီးပြီးရင် ဘာတွေဝယ်ပေးမယ်၊ ဘယ်လို ချမ်းသာတော့မယ်ဆိုပြီး မစားရ ဝခမန်း အာဘောင်အာရင်းသန်သန်နဲ့ ပြောနေတော့တာဘဲ။

ရှေ့မှာ အောင်မြင်မယ့် စီမံကိန်းအကြောင်းကို လူတွေစိတ်ဝင်စားလာအောင် မစားရ ဝခမန်း သရုပ်ဖော်ပြီး သိမ်းသွင်းပြောကြားသွားတယ်။

အပြောသမားများ၏ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာကို ပေါ်လွင်စေတဲ့ မြန်မာ့ဆိုရိုးစကား။

ဒေါက်တာတင့်ဆွေ