နင် နင့် ဟေ့

မေးခွန်းတခု = ဆရာနဲ့တိုင်မှာလို့ပြောတာကို "ငါဆိုလိုချင်တာကိုနင်နားလည်တယ်ဟုတ်လား၊ နင့်အတွက်ဘာပြဿနာရှိနေလို့လဲ ငါပြောချင်တာကို သိရင်ပြီးရောလေ" ဆိုပြီးပြန်ပြောတယ်ဗျ။

ပြန်စာ

ဟေ့၊ နင်၊ နင့် စတဲ့ အသုံးအနှုန်းတွေဟာ ဒုတိယဝစန (Second Person Pronoun) အဖြစ် အလွန် ရှေးကျစွာကတည်းက သုံးစွဲခဲ့ကြသည့် စကားလုံးများ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ယဉ်ကျေးမှု နည်းတဲ့အသုံးတွေလည်း ဖြစ်တယ်။

ပါဠိ၊ သက္ကတ သဒ္ဒါစနစ်များလွှမ်းမိုးမှု မတိုင်မီ ပုဂံခေတ် ကျောက်စာများမှအစပြုပြီး ဇာတ်နိပါတ်၊ ပျို့၊ ကဗျာနှင့် နန်းတွင်းသုံး စာပေများအထိ သဘာဝကျစွာ ရေးသားခဲ့ကြတယ်။ ခေတ်ကာလ ရွှေ့လျားလာသည်နှင့်အမျှ ယဉ်ကျေးမှုအရ အဓိပ္ပာယ်နှင့် အသုံးအဆောင်များ ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။

"နင်" နှင့် "နင့်" ၏ သဒ္ဒါဆိုင်ရာ ခွဲခြားချက်

နင် (ကတ္တား/အကူပုဒ်) — ပြောဆိုသူက မျက်မှောက်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ် (သို့မဟုတ်) နာမ်ကို တိုက်ရိုက် ရည်ညွှန်းသော နာမ်စား ဖြစ်ပါသည်။

ဥပမာ - "နင် ဘာလုပ်နေသလဲ။" / "နင် လာခဲ့ပါ။"

နင့် (ပိုင်ဆိုင်ရာ/ဖိနိပိတ်အသံ) — "နင်" ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုပြ သို့မဟုတ် သံပြင်း (ဖိနိပိတ်) အဖြစ် သုံးစွဲခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ဥပမာ - "နင့် စာအုပ်" (ပိုင်ဆိုင်မှု) / "နင့်ကို ငါ ပြောမယ်" (ကံပုဒ်)

ရှေးခေတ် မြန်မာစာပေတွင် "နင်" ဆိုသည်မှာ ယခုခေတ်ကဲ့သို့ ရိုင်းပြသော စကားလုံး မဟုတ်ခဲ့ပါ။ မိဘက သားသမီးကိုလည်းကောင်း၊ ဆရာက တပည့်ကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရင်နဲ့ အထက်လူကြီးများက ငယ်သားများကိုလည်းကောင်း အချစ်တော်၊ အရင်းအနှီးအဖြစ် သုံးစွဲခဲ့ကြပါတယ်။

မြတ်စွာဘုရားအလောင်းတော်များ၊ ရဟန္တာများနှင့် မင်းညီမင်းသားတို့သည်ပင် မွေးမိခင်၊ ခင်ပွန်း သို့မဟုတ် နီးစပ်သူများကို သံယောဇဉ်ကြီးစွာဖြင့် "နင်" ဟု သုံးနှုန်းခဲ့ကြသည်ကို ၅၅၀ ဇာတ်ဝတ္ထုများနှင့် ရှေးပျို့များတွင် တွေ့ရပါတယ်။

ပုဂံခေတ် ကျောက်စာတွေမှာ "ငါ" နှင့် "နင်" ကို ပုံမှန် နာမ်စားအဖြစ် ယှဉ်တွဲသုံးစွဲခဲ့ကြတယ်။

သုံးစွဲရာတွင် သတိပြုစရာ အဆင့်အတန်း (Context)

၁။ ရင်းနှီးမှုပြ အသုံး (Intimate/Affectionate) -

မိဘက သားသမီးကို ပြောဆိုရာတွင်လည်းကောင်း၊ ငယ်သူချင်း အချင်းချင်း (အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများအကြား) ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ ပြောဆိုရာတွင်လည်းကောင်း သဘာဝကျကျ သုံးစွဲကြတယ်။

၂။ ဒေါသနှင့် အနိမ့်အမြင်ပြ အသုံး (Impolite/Derogatory) -

စာပေစံနှုန်းနှင့် မာနပြိုင်ပွဲများ၊ ရန်ဖြစ် ဒေါသထွက်ချိန်များတွင် ရိုင်းပြစွာ အနိုင်ပိုင်း ပြောဆိုရန်အတွက် "နင်" နှင့် "နင့်" ကို သုံးစွဲကြတယ်။

အသက်ကြီးသူ၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူ သို့မဟုတ် အကွာအဝေးရှိသူများကို "နင်" လို့ ခေါ်လိုက်ရင် လွန်စွာ ရိုင်းပြတဲ့ အသုံးအနှုန်း ဖြစ်သွားမယ်။

(၂)

နာမ်၊ နာမ်စားတခုခုကို အောက်မြစ်ထည့်လိုက်ရင် ၏ ဆိုတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုသဘော ဖြစ်ပါတယ်

ငါ - ငါ့

သင် သင့်

ကိုယ် ကိုယ့်

မောင်မောင် - မောင်မောင့်

ကျမ၊ မောင်ဘ၊ မလှ တို့မှာတော့ အသံသဘောအရ အောက်မြစ် မလိုတော့ပါ။

(၃)

စကားအရာမှာ ဆိုစကားတွေ ရှိတယ်။

ငါးစိမ်းသယ်စကား "ဟဲ့ကောင်မ ဝယ်ချင်ဝယ် မဝယ်ချင် ကိုင်မကြည့်နဲ့"

မန္တလေးဈေးချိုသူစကား "မောင်ကြီးနှမ ကျားကိုက်ပါစေ"

ကြက်ဝိုင်းစကား (နမူနာ မထည့်တော့ပါ)

ကျောက်ဝိုင်းစကား (နမူနာ မထည့်တော့ပါ)

ဖဲဝိုင်းစကား စသည်။ (နမူနာ မထည့်တော့ပါ)

ဒေါက်တာတင့်ဆွေ