ကွန်မင့်တခု = ထမင်းစားရင် တပြတ်ပြတ်မြည်သံ မထွက်စေနဲ့ ဟင်းချိုရည်ခပ်သောက်လျှင် တရှူးရှူး မမြည်စေရ ကျောင်းတက်တော့ စာအုပ်မှာ ကိုယ်နဲ့မဆိုင် ခွင့်မပိုင် ဆွဲကိုင်မကြည့်ရ လူကြီးမိဘ ဆရာသမားတွေရှေ့ ဖြတ်လျှောက်ရင် ခေါင်းငုံ့ရမယ် စသည်ဖြင့် ကလေးဘဝ လောကဝတ်. အသေးစားလေးတွေ တွေးမိပါတယ် ခင်ဗျ (ဆုံး)
Etiquette စာလုံးကို အဘိဓါန်မှာ ကျင့်ဝတ်၊ ထုံးတမ်း၊ ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုလို့လည်း ဘာသာပြန်ပါတယ်။
ကျွန်တော့ဇာတိရွာကလေး သတိရကြောင်းရေးလေ့ရှိပါတယ်။ အောက်ချင်းတွင်းခရိုင်၊ ပုလဲမြို့နယ်၊ မင်းရွာ။
တကယ့် တောရွာလေး၊ အရွယ်အစားလည်းသေး၊ ဈေးတောင်မရှိတဲ့ရွာ။ ကျွန်တော်က ရွာမှာ ခဏသာ ကျောင်းနေခဲ့ရတယ်။ နွေရာသီတိုင်းမှာ ရွာကိုအလည်ပြန်တယ်။ ရွာကလူကြီးတွေဆီကတော့ အသိပညာတွေ ရခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်ငယ်ငယ်လေးက ရွာကိုသွားတိုင်း၊ ရွာကလူကြီးတွေက အလိမ်မာသင်ပေးကြတယ်။ ထမင်းဝိုင်းမှာ ဖိနပ်ချွတ်စားရတယ်။ လူကြီးကို ဦးချရတယ်။ ဟင်းခပ်ဇွန်းကို ထမင်းစားတဲ့လက်နဲ့မကိုင်ရဘူး။ အသံမည်အောင်မစားရဘူး။ ဟင်းခပ်ပြီးရင် ဇွန်းကို ဟင်းပန်းကန်မှာ အနေတော်အောင် ပြန်ထားရတယ်စသဖြင့် လိုက်နာစရာတွေကို ရွာကအမျိုးတွေကနေ သင်ပေးတယ်။
အိပ်ရင် အရှေ့ဖက်သာ ခေါင်းပြုအိပ်ရတာ၊ လူကြားထဲမှာ နေတာထိုင်တာ၊ လူကြီးနဲ့ပေးစရာယူစရာရှိတိုင်း လက်နှစ်ဖက်သုံးရတာ၊ လူကြီးရှေ့မှာ ခေါင်းငုံ့ရတာ စတဲ့နီတိတွေလည်းပါတယ်။ ဘုန်းကြီးတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး ည်းမျဉ်းတွေလည်းပါတယ်။
အဲဒီခေတ်က ဘုန်းတော်ကြီးတွေ အရိပ်ကို မနင်းရတဲ့သဘောနဲ့ ဘုန်းကြီးလာရင် အရိပ်ထွက်တဲ့ကက်ကဆိုရင် ခဏရပ်နေရတယ်။ တောရွာတွေမှာ ဆရာတော်တွေက သြဇာကြီးပြီး ဆရာတော်တွေကလည်း သီလ သမာဓိ ပညာ ပြည့်ဝကြတယ်။ ကျွန်တော် တိုင်းပြည်ကနေ ထွက်ပြေးရတဲ့နှစ် ၁၉၉၀ အကုန်အထိ ရွာကျောင်းဆရာတော် သက်တော်ထင်ရှား ရှိသေးတယ်။
ဘယ်နိုင်ငံ ဘယ်လိုပွဲလမ်းရောက်ရောက် မွေးဇာတိရွာက လူကြီးသူမတွေကနေသင်ပေးတဲ့ ‘အက်တစ်ကက်’ ခေါ် ယဉ်ကျေးမှု ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေကိုတော့ လိုက်နာပါတယ်။ တိုင်းတပါးကလူတွေ ရေးတဲ့စာအုပ်ထဲမှာ အဲတာတွေမပါ။
ရွာက ဆရာတော်၊ အဖေ၊ အမေ၊ ဦးကြီး၊ ဦးလေး၊ အရည်း၊ အဒေါ်တွေကို သတိရတယ်။
ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
Comments
Post a Comment