ကျွန်တော်က ဘုန်းကြီးမျိုး။ မိဘ ဘိုးဘွားတွေက တောရွာကလေးတရွာမှာ နေထိုင်ကြတယ်။ တောရွာမှာ ယောက်ျားလေးတိုင်းက အရွယ်ရောက်လာတာနဲ့ ရှင်ပြုပြီး ကိုရင်ဝတ်ကြရတယ်။ အဖေရဲ့ မိဘတွေဟာ ပုလိပ်ရောဂါကပ်ဆိုးကြီးထဲ ပါသွားကြသတဲ့။ အသက် ၁၆ နှစ်သာ ရှိသေးတဲ့အဖေက အိမ်ထောင်ဦးစီးလုပ်ရတယ်။ ညီသုံးယောက်လုံး သင်္ကန်းဆက်ဝတ်ကြပြီး ရဟန်းဖြစ်လာကြတယ်။ ရွာကျောင်းဆရာတော်က ကိုရင်နဲ့ ရဟန်းငယ်တွေကို မုံရွာသွား စာသင်ကြစေတယ်။ အဲဒီခေတ်မှာ ပညာရည်ကောင်းသူကို 'ဉာဏ်ကောင်းတယ်' လို့ သတ်မှတ် ပြောဆိုကြပါတယ်။ ဦးလေးတွေအားလုံးလည်း ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ စာရင်းထဲမှာ ပါတယ်။ တဝမ်းကွဲတပါးလည်း ပါသေးတယ်။ ဦးလေးတွေအကုန် ဓမ္မာစရိယပြီးကြတယ်။ စာချကြတယ်။ အဖေ့ညီ အကြီးဆုံးကတော့ ဓမ္မာစရိယပြီးတဲ့နောက် လူဝတ်လဲပါတယ်။ အိမ်ထောင်ကျတယ်။ ကျွန်တော်က ဦးလေးဆီမှာ နွေရာသီတိုင်း စာလိုက်သင်ရတယ်။ အင်္ဂလိပ်စာ။ ဦးလေးက ဘယ်အချိန်မှာ အင်္ဂလိပ်စာ တတ်သလဲမသိပါ။ နောက်တော့ အလွတ်ပညာသင်ကျောင်းမှာ မြန်မာစာဆရာ ဖြစ်လာပြန်ပါတယ်။ ဦးလေး အငယ်နှစ်ပါးကတော့ မုံရွာကနေ မန္တလေး။ ဘုရားကြီးတိုက်၊ ပုခန်းကျောင်းအိုကြီးမှာ သီတင်းသုံးပြီး သကျသီဟ ဖြေဆိုကြလို့ ၂ ပါး အောင်တယ်။ ယနေ့ ပရိယတ္တိစာမေးပွဲတွေမှာ တ...
မြန်မာနိုင်ငံသားတွေ ဘယ်မှာနေနေ မြန်မာစာမှန်အောင်ရေးတတ်စေရမည်။