ရှေးအခါက တောရွာဘုန်းကြီးကျောင်း တကျောင်းတွင် ဖိုးသူတော်ကြီးတပါး ပျံလွန်တော်မူသဖြင့် ၎င်း၏ အိပ်ရာနေရာများကို ရှင်းလင်းကြသောအခါ ၎င်းဖိုးသူတော်ကြီး၏ ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးကြားတွင် သူမကျန်းမာစဉ်က ရေးထားခဲ့သော စာကလေးတစာင်ကို တွေ့ရှိကြလေသည်။
စာမှာ-
'ထရာဇာသော သုဉ်ဒသကို မုနိသုဒ္ဓါ ဒသေယျာသိ' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ထိုစာကို ဘုန်းတော်ကြီးနှင့်တကွ ရပ်ရွာထဲမှ အတော်အတန် စာပေဗဟုသုတ ရှိသူတို့ အခေါက်ခေါက်အခါခါ ဖတ်ကြပါသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှန်အောင် မပြန်ဆိုနိုင်ကြပေ။
တနေ့သ၌ ၎င်းကျောင်းသို့ ဧည့်သည် ဖိုးသူတော်ကြီးတပါး ရောက်လာလေသည်။ သို့နှင့် ဘုန်းတော်ကြီးနှင့် ဖိုးသူတော်ကြီးတို့ စကားစမြည် ပြောဆိုကြရင်း ပျံလွန်သွားသော ဖိုးသူတော်ကြီးအကြောင်း စပ်မိသွားကြသဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီးက စာကို ဖတ်ပြ မေးမြန်းသောအခါ ဧည့်သည် ဖိုးသူတော်ကြီးသည် စာကို စူးစိုက်စွာဖတ်လျက် အတန်ကြာ စဉ်းစားနေလေသည်။
ဖိုးသူတော်။ ။
'ထ' ကတော့ 'ထ' ပဲ ဆရာတောိ။ 'ရာဇာ' က မင်း။ 'သော' ဆိုတာက 'ခြောက်' ဆိုတော့ ထနဲ့ မင်းနဲ့ ခြောက်နဲ့ ပေါင်းရင် 'ထမင်းခြောက်' ဖြစ်ရမယ်။
'သုဉ်ဒသ' ဆိုတာကတော့ ကိုးကြောင်းအခေါ် 'ငွေတဆယ်' ကို ခေါ်တယ်။
'မုနိ' က 'မိနု'။
'သုဒ္ဓါ' က 'သာဓုတ်' ဖြစ်ရမယ်။
'ဒဒေယျော' ဆိုတာ 'ပေးလိုက်ပါ' လို့ အဓိပ္ပာယ်ထွက်တယ်။
ဖိုးသူတော်ကြီးမှာ 'မိနု' ဆိုတဲ့ နှမ မရှိဘူးလား ဆရာတော်။
ဘုန်းတော်ကြီး။ ။
'အဲ ရှိတယ် ဦးသူတော်ရေ့။ ဆွေမျိုးဆိုလို့ သူ့မှာ ဒီနှမတယောက်ပဲ ရှိရှာတယ်။'
ဖိုးသူတော်။ ။
'ဖိုးသူတော်ကြီးက ထမင်းခြောက်ကော မလှမ်းဘူးလား ဆရာတော်။'
ဘုန်းတော်ကြီး။ ။
'မလှမ်းလား ဦးသူတော်ရဲ့။ ဘုန်းကြီးတို့ကျောင်းက ထမင်းဟင်းများ ပေါလွန်းလို့ ကိုရင်ကျောင်းသား အပြင် ခွေး ငှက် တိရစ္ဆာန်တွေတောင် စားမကုန်တာနဲ့ ဦးသူတော်ကြီး ဦးသူတော်ကြီး ကွမ်းဖိုးဆေးဖိုး ရအောင်ဆိုပြီး ဘုန်းကြီးကပဲ ထမင်းခြောက်လှမ်းဖို့ အကြံပေးရတယ်။'
ဖိုးသူတော်။ ။
'ရွာထဲမှာ သာဓုတ် ဆိုတဲ့ ဒကာကော ရှိသလား ဆရာတော်။
ဘုန်းတော်ကြီး။ ။
'အင်း… သာဓုတ်လဲ ရှိတယ်။ ဦးသူတော်ကြီး ထမင်းခြောက်တွေ တဆင့်ရောင်းပေးတဲ့ လူပေါ့။'
ဖိုးသူတော်။ ။
'ဒီလိုဆိုရင် သာဓုတ်ကို ထမင်းခြောက် ရောင်းခိုင်းထားလို့ သူငွေတဆယ် ရစရာရှိလိမ့်မယ်။ အဲဒီ ငွေတဆယ်ကို သာဓုတ်က မိနုကို ပေးလိုက်ပါလို့ ရေးထားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ် ဆရာတော်။'
ထိုအခါမှ ဘုန်းကြီးမှာ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ပြီး သာဓုတ်ကို ခေါ်မေးရာ ဧည့်သည်ဖိုးသူတော်ကြီး ပြောသည့်အတိုင်း မှန်ကန်နေသဖြင့် သာဓုတ်ထံမှ ငွေတဆယ် တောင်းယူပြီး ဖိုးသုတော်ကြီး၏နှမ မိနုကို ပေးလိုက်ရလေသည်။
ထိုအခါမှစ၍ 'ဖိုးသူတော်စာ ဖိုးသူတော် ဖတ်တတ်' ဟူသော စကားပုံ ပေါ်ခဲ့သည်ဟု လူကြီးသူမတို့ ပြောစမှတ် ပြုခဲ့ကြသည်။ (လူထု ဦးလှ)
ဒေါက်တာတင့်ဆွေ
Comments
Post a Comment