ဘုန်းကြီးမျိုး

ကျွန်တော်က ဘုန်းကြီးမျိုး။ မိဘ ဘိုးဘွားတွေက တောရွာကလေးတရွာမှာ နေထိုင်ကြတယ်။ တောရွာမှာ ယောက်ျားလေးတိုင်းက အရွယ်ရောက်လာတာနဲ့ ရှင်ပြုပြီး ကိုရင်ဝတ်ကြရတယ်။

အဖေရဲ့ မိဘတွေဟာ ပုလိပ်ရောဂါကပ်ဆိုးကြီးထဲ ပါသွားကြသတဲ့။ အသက် ၁၆ နှစ်သာ ရှိသေးတဲ့အဖေက အိမ်ထောင်ဦးစီးလုပ်ရတယ်။ ညီသုံးယောက်လုံး သင်္ကန်းဆက်ဝတ်ကြပြီး ရဟန်းဖြစ်လာကြတယ်။

ရွာကျောင်းဆရာတော်က ကိုရင်နဲ့ ရဟန်းငယ်တွေကို မုံရွာသွား စာသင်ကြစေတယ်။

အဲဒီခေတ်မှာ ပညာရည်ကောင်းသူကို 'ဉာဏ်ကောင်းတယ်' လို့ သတ်မှတ် ပြောဆိုကြပါတယ်။ ဦးလေးတွေအားလုံးလည်း ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ စာရင်းထဲမှာ ပါတယ်။ တဝမ်းကွဲတပါးလည်း ပါသေးတယ်။ ဦးလေးတွေအကုန် ဓမ္မာစရိယပြီးကြတယ်။ စာချကြတယ်။

အဖေ့ညီ အကြီးဆုံးကတော့ ဓမ္မာစရိယပြီးတဲ့နောက် လူဝတ်လဲပါတယ်။ အိမ်ထောင်ကျတယ်။ ကျွန်တော်က ဦးလေးဆီမှာ နွေရာသီတိုင်း စာလိုက်သင်ရတယ်။ အင်္ဂလိပ်စာ။ ဦးလေးက ဘယ်အချိန်မှာ အင်္ဂလိပ်စာ တတ်သလဲမသိပါ။ နောက်တော့ အလွတ်ပညာသင်ကျောင်းမှာ မြန်မာစာဆရာ ဖြစ်လာပြန်ပါတယ်။

ဦးလေး အငယ်နှစ်ပါးကတော့ မုံရွာကနေ မန္တလေး။ ဘုရားကြီးတိုက်၊ ပုခန်းကျောင်းအိုကြီးမှာ သီတင်းသုံးပြီး သကျသီဟ ဖြေဆိုကြလို့ ၂ ပါး အောင်တယ်။ 

ယနေ့ ပရိယတ္တိစာမေးပွဲတွေမှာ တိပိဋကစာမေးပွဲနှင့် သကျသီဟအဘိဝံသစာမေးပွဲ့တို့ဟာ အခက်ခဲဆုံးနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာအကြီးမားဆုံးစာမေးပွဲတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ မန္တလေးမြို့ ပရိယတ္တိ သာသနဟိတ အသင်းကြီးက ကြီးမှူးကျင်းပတဲ့ သီးခြားစာသင်တန်း/သီးခြားစာချတန်း အဘိဝံသ စာမေးပွဲကို သကျသီဟစာမေးပွဲလို့ အမည်တွင်တာက စတင်ကျင်းပခဲ့တဲ့ ၁၂၆၈-ခုနှစ် သကျသီဟ ဘုရားဝင်းထဲမှာကျင်းပခဲ့တာကြောင့် သကျသီဟစာမေးပွဲလို့ နာမည်တွင်ခြင်းဖြစ်တယ်။

ပခန်းဆရာတော်ကြီး ပျံတော်မူတော့ ဦးလေးအကြီးဆုံး (အခု ဆေးရုံတွက်နေရ) က ကျောင်းထိုင် ဖြစ်လာတယ်။

နောက် ပါဠိ မြန်မာ အဘိဓာန်ပြုစုရေး အစုတခုမှာ သကျသီဟ ဦးလေးနှစ်ပါးလုံး တာဝန်ကျတယ်။

ကျွန်တော်လည်း ပြည်ပကို ထွက်ပြေးရတော့ တခါတခါမှသာ ဦးလေးဆရာတော်တွေဆီ အဆက်အသွယ်လုပ်ခွင့် သာပါတယ်။

ကျွန်တော် နယူးဒေလီမှာ ရှိနေတုန်း ဦးလေးဆရာတော်သုံးပါးလုံး ဘုရားဖူးကြွလာကြတော့ ပြန်ဆုံခွင့်ရတယ်။

ဦးလေးက 

“မောင်တင့်ဆွေ ဘယ်မှတော့ ပြောမနေနဲ့ပေါ့။ ငါလည်း သံဃမဟာနာယကထဲ ပါနေရတယ်” ဒုတိယဥက္ကဌတပါး။

နောက်တော့ ဘွဲ့တံဆိပ်တွေ ထပ်ထပ်ရတာလည်း သိရတယ်။

၂၀၁၈ ခုနှစ်နွေရာသီမှာ ဆင်မင်းကျောင်းကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ပြန်ရာက်ပါတော့တယ်။ ၂၇ နှစ်ခွဲကြာပြီ။ ဦးလေးအငယ် ပျံတော်မူပြီးလို့ ကျန် ၂ ပါးသာတွေ့ရပါတော့တယ်။

ပြည်တွင်းကနေ ပြန်လာပြီးမှာ တဝမ်းကွဲဆရာတော် ပျံတော်မူပြန်ပါတယ်။ 

ဆရာတော်တွေထက် အသက်ကြီးကြတဲ့ ကျွန်တော့ အမေကအရင်၊ နောက်မှာ အဖေ ကွယ်လွန်ကြတယ်။

၂၀၁၈ တုန်းကတွေ့နိုင်ခဲ့တဲ့ ဦးလေး (ဆေးရုံတက်နေတဲ့ ဆရာတော့်အထက်) ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ဦးလေးလည်း ကွယ်လွန်သွားတာ မကြာလှသေးပါ။

ဦးလေးဆရာတော်တွေက 'စာသမား' လို့ အရပ်စကားနဲ့ သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်။ ပရိယတ္တိမှာ စွမ်းနိုင်သလောက် တတ်သိတော်မူကြပါတယ်။

ဆင်မင်းကျောင်းဆရာတော်အကြောင်း စာအုပ်တအုပ်ကနေ ကူးယူတင်ပြပါဦးမယ်။

အဂ္ဂမဟာဂန္ထဝါစကပဏ္ဍိတ အဘိဓဇမဟာရဋ္ဌဂုရု

ဘဒန္တသြဘာသာဘိဝံသာမဟာထေရ်

ပတ္တမြားရတုဝိဇာတမင်္ဂလာ အဘိဓဇဂုဏပူဇာမော်ကွန်း (၂၀၁၇)

ကူးတာမှားရင် ကျွန်တော့တာဝန်။

အဲလို ပညာကိုသာကြိုးစားတော်မူကြတဲ့ ဦးလေးဆရာတော်တွေအရိပ်မှာ ကျွန်တော်လည်း ပညာကို လွန်စွာတန်ဖိုးထားသူတယောက် ဖြစ်လာပါတော့တယ်။

မြန်မာပြည်မှာ လောကီပညာ၊ လောကုတ္တရာပညာတွေ ထွန်းပြောင်ပါစေသတည်း။

ဒေါက်တာတင့်ဆွေ