"မာန်"

ကဗျာဝတ္ထု

ဒေါင်းနွယ်ဆွေးရေး

အခဏ်း-(၁)

(အမှာ)

တယောက်သောသူက၊ ငါ့ထံမှ၊ အထဲနှလုံးတို့ကို၊ ထုတ်ယူသွားကတည်းက၊ လောကတွင် ရပ်တည်နေနိုင်ရန်မဖြစ်သော်လည်း၊ ကဗျာရေးရန်အတွက်သာ၊ ငါ့မှာ အသက်ရှင်နေရတော့သည် ဟု၊ စကားဆိုလှာတတ်သော ချစ်ညီ.... တဦးသို့ ။ ။

ကဗျာ၃ပုဒ်ကုံး

ကဗျာစဉ်(၁)

ယာဉ် ကဗျာဒဏ္ဍာရီ

[၁]

သင့်မယုံလည်း၊

သင်ယုံသောခါ၊ ဤကဗျာသည်၊

စီးလှာမျက်ရည်၊ စမ်းစမ်းစိမ့်လိမ့်တကား။ ။

[၂]

သွယ်ခိုင်မြင့်သွန်း၊ ရေတံခွန်လည်း၊

ငွေကွန်ဇာနား၊ လှိုင်းပန်းပွားနှင့်၊

ကျောက်သားတောင်ခြေ၊ ပဲ,ယာ,ခွေတည့်၊

သဲမြေဂွမ်းနု၊ ပုလဲဥလည်း၊

အဖုအထစ်၊ အရစ်ရစ်လျှင်၊

သစ်မြစ်လမ်းလျှောက်၊ ဟောင်းလောင်းပေါက်နှင့်၊

အညှောက်စို့စို့၊ ထွားထွားစို့တည့်။

အို့... ဘယ်သူ့ခြေရာ၊ ဘယ်သူလာ၍၊

ဘယ်မှာသို့လျှင်၊ ခရီးနှင်လိမ့်၊

သမင်ရေသောက်၊ ကျားလည်းဟောက်ပေါ့၊

ရှေ့နောက်ဝန်းချာ၊ မျှော်လေရာကား၊

ကိုင်းဖြာယှက်ကုပ်၊ ကျွန်းအုပ်ညိုညို၊

ဟီးလေးခို၍၊ မယှုနေခြည်၊

နှင်းရည်မခ၊ ဤဒေသသည်၊

ကျောက်ဝကနုတ်၊ ရဲတိုက်တည်း။ ။

[၃]

ကျွန်းအုပ်ပိတ်ဖုံး၊ လမ်းအဆုံးကား၊

ပွတ်လုံးကျောက်တိုင်၊ ပန်းခိုင်ပန်းခက်၊

နွှယ်ခြင်းယှက်မျှ၊ စွမ်းထက်ပညာ၊

ဗိသုကာ၏၊ လက်ရာစစ်စစ်၊

အမွေနစ်တည်၊ ခွေရစ်သွယ်အိမ်၊

ကြောင်လိမ်လှေခါး၊ ကျောက်ဖြူသားလည်း၊

တိမ်ပါးသို့လု၊ ဘယ်နှုယ်ထုပါ၊

ပန်းပုကျွမ်းကျင်၊ မျှော်စင်,မျှော်ခမ်း၊

အလင်းလမ်းတည့်၊ လက်ရမ်းလည်းကျောက်၊

မှခ်အိုးကျောက်လျှင်၊ သခင်မရှိ၊

မှောင်အတိမို့၊ အသိမမြင်၊

ဘယ်သို့ထင်ရ၊ ကြာလျှင်ရွံ့ကြောက်၊

တစ္ဆေခြောက်လိမ့်၊ ကွေ့ကောက်ခြေဆင်း၊

ကျောက်သလင်းလမ်း၊ ပြာနှမ်းနှမ်းလည်း၊

လခြမ်းရထား၊ နှုတ်ခမ်းပါးကို၊

စောင့်စားနေဟန်၊ ထီးထီးကျန်သည်။

မညံဆိတ်ဆိတ်-သာတကား။ ။

[၄]

အို.... နားထောင်စမ်းပါ၊ ဤအခါဝယ်၊

လွှင့်လှာလေတွင်၊ ရှိုက်သံထင်၏၊

တံဇင်ရိတ်သံ၊ ဗျာတ်စောင်းသံလို၊

သံညှုလည်းရော၊ သံချိုနှော၍၊

အတောမသတ်၊ လှိုင်းခြင်းထပ်မျှ၊

ကြွေပြတ်သည်ဆိုင်၊ ဗျာဝှန့်လှိုင်သူ၊

ညှာခိုင်ဖြူထား၊ မယှိတပါးသည်၊

ကြောက်အားလည်းမွန်၊ စိုးရွံ့လွန်၍၊

အားသွန်စိုက်စိုက်၊ ခေါင်းမှေးငိုက်ကာ၊

ကြေးဝါသံနှောင်၊ အကျဉ်းထောင်၏၊

အမှောင်မြေခမ်း၊ ကျောက်ခါးပန်းကို၊

တစမ်းဝါးဝါး၊ ကုပ်ဖဲ့ကျားကန်၊

အားမတန်ရှင့်၊ မဟန်တော့ပိုင်၊

ခွေပြတ်ယိုင်မှ၊ လက်မှိုင်ညှိုးလျ၊

သက်ပြင်းချပြီး၊ ‘တောက်’ခေါက်ပြီးနှင့်၊

ရှိုက်ကြီးတငင်၊ မျက်ရည်ယှဉ်သည်၊

ပါးပြင်ပြည့်နွေးစီးသတည်း။ ။

[၅]

မျက်ရည်အိုင်ထွန်း၊ ငိုရလွန်း၍၊

ပြည့်ရွှန်းရူပါ၊ ကြော့ရုပ်ဝါလည်း၊

နံ့သာပြင်လွှင့်၊ ညှိုးလျော်ရင့်တည့်၊

ကစဉ့်ကလျား၊ ဆံဦးဖွားလည်း၊

လှုပ်ရှားလှိုင်းတွန့်၊ လွှန့်၍ဖွာလျား၊

လေနှင့်ပါ၏၊ ဘဇာတွက်ကြောင့်၊

တအောင့်မနား၊ မျက်ရည်များရှင်၊

လှကေသွင်သည်၊ ပဲ့တင်သည်းထန်၊

ငိုရဖန်လိမ့်၊ ညိုစိမ့်နက်မှောင်၊

ကြော့မျက်တောင်ဝယ်၊ တောက်ပြောင်ပုလဲ၊

တွဲရရွဲခို၊ ရှင်းရှင်းစိုတည့်၊၊

အငိုရပ်သော်၊ ရှိုက်သံပေါ်လှာ၊

ဂယက်ဖြာရှင့်…။

ကြေင်းရာစေ့ငုံ၊ သည့်ဖြစ်စုံကို၊

ကြေးမုံသဘွယ်၊ စမ်းရေစွယ်မှ၊

ပုန်းကွယ်တိုးလျှိုး၊ နွမ်းနယ်ညှိုးသည့်၊

အမျိုးညံ့သား၊ သူဖုန်းစားမူ၊

မျက်ဝါးထင်ထင်၊ နေ့ဆက်မြင်သည်၊

သဇင်ကြွေမည်-စိုးယောင်ယောင်တကား။ ။

[၆]

လဝန်းငွေအိမ်၊ ထွန်းညှိချိန်ဝယ်၊

မြူတိမ်ဂွမ်းဆက်၊ ယက္ကန်းယှက်၍၊

လျောင်းစက်ကျွန်းအုပ်၊ မှောင်မှာမြုပ်သော်၊

တပုဒ်ထံတျာ၊ တေးကဗျာကား၊

ဗျတ်လွှာစောင်းရှင်၊ နုတ်ဦးလွှင်မှ၊

ပိယဝါစာ၊ မြည်လှာသဲ့သဲ့၊

လွမ်းလှိုင်းဖွဲ့ရှင့်၊ သဲနွဲ့လေးလေး၊

သံအေးပိုပို၊ သံချိုနုနု၊

သံညုရစ်နှောင်၊ ညှို့လှာယောင်တည့်၊

အမှောင်တဝက်၊ လရောင်ပက်ဆမ်း၊

သဲဖြူလမ်းဝယ်၊ ထမ်းငြားဗျတ်စောင်း၊

ညိုမောင်းမောင်းကို၊ လက်ချောင်းညွှတ်တင်၊

လွမ်းကြိုးငင်သည့်၊ လုလင်ယောက်ျား၊ 

သူဖုန်းစားသည်၊ နှင်းဖွားဖြိက်ဖြိက်၊ 

ကျောက်ရဲတိုက်မှ၊ ရှိုက်သံကြားရာ၊ 

ပြူးတင်းလွှာသို့၊ မျှော်ကာရုပ်တန့်၊ 

လည်တိုင်ဆန့်င်း၊ ရင်တွင်းပြည့်ကြပ်၊ 

ထားရှိအပ်သည့်၊ ကိန်းဝပ်မေတ္တာ၊ 

ဂရုဏာနှင့်၊ ကြင်နာသနား၊ 

သောစိတ်များသည်၊ သည်းခြားရင်ဆိုင်၊ 

ဖူးပွင့်ခိုင်… သည့်၊ 

ပင်တိုင်နွဲ့နှောင်း-မသိခေါင်ခေါင်တကား။ ။

[၇]

သည်အခါသော်၊ 

ငွေလှော်ပြည့်လှိုင်း၊ လစက်ဝိုင်းလည်း၊ 

သင်တိုင်းတိမ်လွှာ၊ မြူပုဝါတွင်၊ 

ချိတ်ငင်တွဲလွှဲ၊ လုတဲတည့်၊ 

နှင်းဖွဲဝေ့သွန်၊ ကျောက်သလွန်ခံ၊ 

ရဲတိုက်ယံလည်း၊ ရှိုက်သံဖုံးလွှမ်း၊ 

ပြည့်ခမန်းတည်း၊ သဲလမ်းခြေစွယ်၊ 

သစ်ရိပ်ကွယ်ကား၊ လှုပ်ရှားတဖန်၊ 

ငြိမ်ပြန်ခဏ၊ တည်မရတည့်၊

ဝဲလှည့် ယာပြောင်း၊ တစေ့စောင်းလျှင်၊ 

ခြောက်မြောင်းဆိတ်ငြိမ်၊ မတင်းတိမ်နိုင်၊ 

ပင့်သက်လှိုင်၏၊ ရင့်ခိုင်ယောက်ျား၊ 

နှလုံးသားလည်း၊ မြစ်ဖျားခံကာ၊ 

ယိုစိမ့်လှာသည့်၊ မေတ္တာနှိုးဆောင်၊ 

ပင့်ကူနှောင်ဝယ်၊ ညီတွယ်ရစ်ပတ်၊ 

အထပ်ထပ်ကြောင့်၊ စောင်းဗျတ်လက်စွမ်း၊

ညှိုးလက်စမ်း၍၊ နှုတ်ခမ်းဖွင့်ဟ၊ 

လှိုင်းရွရွှဖြင့်၊ ရူပကလျာ၊ 

ကြော့ရုပ်ဝါသို့၊ ခွန်းသပို့သည်၊ 

တစ်ဆို့သံတုန်-အက်အက်တကား။ ။

[၈]

“အို…ပင်တိုင်စံဦး၊ မီးရှူးတန်ဆောင်၊ 

လှမှူးခေါင်ငဲ့၊ လွမ်းနှောင်ရိပ်ခြည်၊ 

ဘယ်ခင်းမည်ကြောင့်၊ မဆည်လှိုက်လှိုက်၊ 

လောင်မိုးမြိုက်လျှင်၊ တရှိုက်လွမ်းလွမ်း၊ 

တတမ်းတတ၊ ငိုပါရလိမ့်၊ 

သင်ကခွင့်ပြု၊ ငါယခုပင်၊ 

သက်လှဆံဖျား၊ စွန့်စားစိတ်သန်၊ 

သစ္စာနှံ၏၊ ဘေးရန်ဘယ့်လောက်၊

တောင်နှယ်မောက်လည်း၊ မကြောက်တွန့်တွန့်၊ 

မရွံ့ယိုင်ယိုင်၊ ကြံ့ကြံ့ခိုင်အံ့၊ 

ပင်တိုင်ကသာ၊ နှုတ်လွှာသွက်သွက်၊ 

ခွန်းမိန့်မြွက်…။” ဟု၊ ကွဲအက်ပွင့်အံ၊ 

နှလုံးယံမှ၊ စောင်းသံကိုဖောက်၊ 

အကြိုထောက်သော်၊ တယောက်အားငယ်၊ 

ပုလဲသွယ်ခင်၊ မျက်ရည်ရှင်လည်း၊ 

ဆံပင်ဖျားလျား၊ လက်ဝါးနှင့်သုတ်၊ 

ရှိုက်သံရုပ်၍၊ အမှတ်တမဲ့၊ 

စောင်းငှဲ့ညှင်းသာ၊ ပြတင်းလွှာမှ၊ 

ငံ့ကာစေ့စေ့၊ မျှော်ပါချေ့သော်၊ 

တကွေ့လမ်းမြှောင်၊ ပြုပြုမှောင်သည့်၊ 

လရောင်မှုံမှုံ၊ ဂမုန်းချုံဝယ်၊ 

နွမ်းနွယ်ညှိုးပါး၊ သူဖုန်းစားကို၊ 

စောင်းညှိပိုက်ချီ၊ မျက်ရည်လည်ဖြင့်၊ 

တေးသီးဖွဲ့ငင်၊ ရေးရေးမြင်သည်၊ 

ပြုံးချင်နိုင်နိုင်-မချီလောင်လောင်တကား။ ။

[၉]

ပြုံးချင်နိုင်နိုင်၊ မပြုံးနိုင်သား၊ 

ကျောက်တိုင်တံတိုင်း၊ ဝန်းကာဆိုင်းသည့်၊

အုပ်ဆိုင်းယှက်ဖြာ၊ ယက်မလွှာမှ၊ 

မြင်ရသဏ္ဍန်၊ မဲမဲဟန်ကား၊ 

နွမ်းပါးကိုယ်ရည်၊ ဝတ်ထည်ညစ်ထွေး၊ 

အဖါထေးနှင့်၊ အသွေးအရောင်၊ 

မတောက်ပြောင်ရှင့်၊ ကြွေလွင့်ရွက်ဝါ၊ 

သို့ပမာလျှင်၊ မြင်ကာမျှဖြင့်၊ 

သိနှင့်ခြားနား၊ ‘သူဖုန်းစား’ဟု၊ 

လှုပ်ရှားဟန်ပန်၊ မျတ်စောင်းသံကြောင့်၊ 

စိုးနှောင့်မဆည်၊ သောမျက်ရည်လည်း၊ 

မိုးစည်ကဲဝှန်၊ မတန့်သွန်လျှင်၊ 

လူ့ကျွန်စေပါး၊ စောင်းသမားသို့၊ 

ခွန်းအားကုန်ညှပ်၊ စကားဖြစ်ရုံ၊ 

ကြာနှုတ်ငုံဖြင့်၊ သဲမုံသဲ့သဲ့၊ 

နွမ်းယဲ့ယဲ့လျှင်၊ လွမ်းဖွဲ့မဆုံး၊ 

ပန်းနှယ်ကုံးသည်၊ 

နှလုံးခုန်သံ-ညက်ညက်ဘကား။ ။

[၁၀]

“အို…မေတ္တာရှေ့ထား၊ စကားဆိုလှာ၊ ၏

ဒွန်းစဏ္ဍာငဲ့၊ သင်နဲ့ငါကား၊ 

ဘဝအားဖြင့်၊ ခြားနားသီခေါင်၊

မှတ်ချက်

ကဗျာက ရှည်လို့ အပိုင်းလိုက်သာ တင်ပြပါမယ်။ မနေ့က စပါတယ်။ ဆက်ပါဦးမယ်။

ဒေါက်တာတင့်ဆွေ