The Burmese were never who we thought – DNA revealed their hidden ancestry

ရာစုနှစ်များစွာကြာအောင် မြန်မာနိုင်ငံကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ရိုးရှင်းသော ပုံပြင်တပုဒ် ဖြင့်သာ ဖွဲ့ဆိုဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ အိန္ဒိယ၊ တရုတ်နှင့် အရှေ့တောင်အာရှတို့၏ အလယ်တွင် တည်ရှိနေပြီး၊ နိုင်ငံအတွင်းနေထိုင်သူအများစုမှာ မြောက်ဘက်မှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာကြသော ကျယ်ပြန့်သည့် တိဘက်-ဗမာ လူမျိုးစုများ၏ ရွေ့ပြောင်းလာမှုမှ ဆင်းသက်လာသည်ဟုသာ အဓိပ္ပာယ် ဖော်လေ့ရှိကြသည်။ မြေပုံပေါ်တွင် ကြည့်လျှင် ဤရှင်းပြချက်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိပုံရသော်လည်း DNA ကမူ ပိုမိုရှုပ်ထွေးသော အဖြစ်အပျက်များကို ဖော်ပြနေပေသည်။

မြန်မာနိုင်ငံသည် မျိုးရိုးဗီဇအရ ရိုးရှင်းလှသည်မဟုတ်သလို ဘယ်တုန်းကမှလည်း ရိုးရှင်းခဲ့ပုံမပေါ်ပေ။ အဓိက မိုက်တိုကွန်ဒရီရယ် (mitochondrial) DNA လေ့လာမှုတခုအရ မြန်မာနိုင်ငံတွင် လူမျိုးစုပေါင်း ၁၀၀ ကျော် မှီတင်းနေထိုင်ကြပြီး၊ အဆိုပါ လူမျိုးစုများကြားတွင် ထူးကဲများပြားလှသည့် မျိုးရိုးဗီဇ ကွဲပြားမှုများကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ယူနီဖောင်းဆန်ဆန် တူညီသော ဘိုးဘွားအစဥ်အဆက်တခုတည်းကို ဖော်ပြနေခြင်းမရှိဘဲ၊ အချက်အလက်များအရ ရှေးဟောင်းမျိုးရိုးစဥ်ဆက် အများအပြားကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အနက် အချို့မှာ ရှားပါးပြီး အမြစ်တွယ်နက်ရှိုင်းကြကာ အချို့ကမူ မြန်မာနိုင်ငံကို အိမ်နီးချင်း အရှေ့တောင်အာရှနှင့် အရှေ့အာရှ အစိတ်အပိုင်းများနှင့် ချိတ်ဆက် ပေးနေပါသည်။

သုတေသီများက မြန်မာနိုင်ငံသည် ကုန်းမကြီး အရှေ့တောင်အာရှရှိ ရှေးဦးခေတ် လူသားများ ကွဲပြားခြားနားလာရာ ဗဟိုချက်များထဲမှတခု ဖြစ်ခဲ့ဟန်တူသည်ဟုပင် အကြံပြုတင်ပြခဲ့ကြသည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု စတင်သည့်နေရာမှာ ထိုနေရာပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မြန်မာနိုင်ငံသည် တရုတ်နိုင်ငံဘက်မှ တောင်ဘက်သို့ လူများ ရွေ့ပြောင်းလာရာ သက်သက်မျှသာဖြစ်ခဲ့လျှင် ၎င်း၏ DNA တွင် ထိုမျှထူးကဲများပြားလှသော ရှေးဟောင်းမျိုးရိုးစဥ်ဆက်များ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှပါဝင်နေရပါသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် မိခင်ဘက်မှ ဆင်းသက်လာသော မျိုးရိုးစဥ်ဆက်အချို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ကွဲပြားမှုများသည် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း၌ပင် တည်ရှိနေပုံရပါသနည်း။

ထို့အပြင် လူသားများ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ ဆက်ခံသူများသည် မြန်မာနိုင်ငံမှ တရုတ်နိုင်ငံ အနောက်တောင်ပိုင်းဘက်သို့သာမက အိမ်နီးချင်း အရှေ့တောင်အာရှ လူဦးရေများဆီသို့ပါ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြကြောင်း သက်သေအထောက်အထားများကို သုတေသီများ အဘယ်ကြောင့် တွေ့ရှိခဲ့ကြရပါသနည်း။ သိပ္ပံပညာရှင်များ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လေ့လာလေလေ၊ မြန်မာနိုင်ငံသည် မျိုးရိုးဗီဇအရ လမ်းပိတ်သွားသည့်နေရာတခုနှင့် တူတော့ဘဲ၊ ဆုံမှတ်တခု၊ ဆုံရပ်တခု၊ အလွန်ရှေးကျသော လူသားတို့၏ ရွေ့ပြောင်းသွားလာမှုများအတွက် စတင်ရာနေရာတခု ပိုဖြစ်နိုင်ချေရှိကြောင်း ပို၍ထင်ရှားလာပေတော့သည်။

၂၀၁၄ ခုနှစ်တွင် မြန်မာနိုင်ငံမှ မိုက်တိုကွန်ဒရီရယ် ဂျီနိုမ် (mitochondrial genomes) ရာပေါင်းများစွာနှင့် အနီးဝန်းကျင် လူဦးရေအုပ်စုများမှ နှိုင်းယှဉ်နမူနာ ထောင်ပေါင်းများစွာကို လေ့လာဆန်းစစ်ခဲ့ကြသော သုတေသီများသည် ယခင်က အမည်မဖော်ပြဖူးသေးသော (HLA groups) အုပ်စုအသစ် ၈ ခုနှင့်အတူ ရှေးဦးဆင်းသက်လာသော မျိုးရိုးစဥ်ဆက် (basal lineages) အချို့ကိုပါ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

အဆိုပါ အသစ်တွေ့ရှိရသော မျိုးရိုးခွဲများသည် အလွန်အရေးကြီးပါသည်၊ အကြောင်းမှာ ရှေးဦး မျိုးရိုးစဥ်ဆက်များသည် အထူးသဖြင့် ပထဝီဝင်ဒေသ တခုတည်းတွင် အမြင့်ဆုံး ကွဲပြားမှုများကို ပြသသည့်အခါ အလွန်ရှေးကျသော လူဦးရေသမိုင်းကြောင်းဆိုင်ရာ အရိပ်အမြွက်များကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံမှ အချက်အလက်များတွင် ထိုကဲ့သို့သော မျိုးရိုးစဥ်ဆက် အများအပြားမှာ အထူးပင် ကွဲပြားမှုရှိနေကြရာ၊ ဤဒေသသည် ကုန်းမကြီး အရှေ့တောင်အာရှသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီးနောက် ရှေးဦးခေတ် လူသားလူဦးရေများ ကွဲပြား ခြားနားလာခဲ့ကြသည့် ဗဟိုချက်များထဲမှ တခု ဖြစ်ခဲ့ဟန်တူသည်ဟု သုတေသီများက တင်ပြကြရန် ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။

ဤအချက်သည် ခေတ်ပေါ်မြန်မာလူမျိုး အားလုံးသည် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း နှစ်သောင်းပေါင်း များစွာကြာအောင် ပြောင်းလဲမှုမရှိဘဲ နေထိုင်ခဲ့ကြသည့် ရှေးဟောင်းအုပ်စု တစုတည်းမှ ဆင်းသက် လာကြသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက မြန်မာနိုင်ငံတွင် အလွန်ရှေးကျသော လူဦးရေ သမိုင်းကြောင်း၏ အမှတ်အသားများကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည့် မျိုးရိုးဗီဇ ကွဲပြားမှုများ စုဝေး တည်ရှိနေကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကွဲပြားချက်သည်လည်း အလွန်အရေးကြီးပါသည်။

မျိုးရိုးဗီဇ ကွဲပြားမှုရှိနေုံမျှဖြင့် လူဦးရေအုပ်စု တစုသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ တခုတည်းသော မွေးဖွားရာဇာစ်မြစ် ဖြစ်သည်ဟု မပြသနိုင်ပါ။ သို့သော်လည်း ဒေသတခုသည် ရှေးဟောင်း မျိုးရိုးစဥ်ဆက်များ ကွဲပြားပြန့်ပွားလာခြင်းနှင့် အသက်ဆက်ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်ရေးတို့တွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ကြောင်းကိုမူ ညွှန်ပြနိုင်ပေသည်။

ဤလေ့လာမှုတွင် အဆွဲဆောင်ဆုံးအပိုင်းမှာ မြန်မာနိုင်ငံနှင့် တရုတ်နိုင်ငံ အနောက်တောင်ပိုင်း တို့အကြားရှိ ဆက်စပ်မှုပင် ဖြစ်ပေမည်။ M24၊ M54၊ M55၊ M84၊ M90 နှင့် M91 အပါအဝင် (HLA groups) အုပ်စုအများအပြားကို ဒေသနှစ်ခုစလုံးတွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ပျံ့နှံ့တည်ရှိပုံ ပုံစံမှာမူ ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ အချို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် အရှေးကျဆုံး ပုံပေါက်နေသည့် မျိုးရိုးခွဲများနှင့် ကွဲပြားမှုအများဆုံး အခြေအနေများသည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် စုဝေးနေကြပြီး၊ ဆက်စပ်နေသည့် အခြားမျိုးရိုးခွဲများမှာမူ တရုတ်နိုင်ငံ အနောက်တောင်ပိုင်းတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ထိုပုံစံသည် မြန်မာနိုင်ငံမှ တရုတ်နိုင်ငံ အရှေ့အာရှ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ရှေးခေတ်က ရွေ့ပြောင်းသွားလာခဲ့ကြဖွယ်ရှိသည့် အခြေအနေသစ်တခုကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

သုတေသီများ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဤသို့ ပြန့်နှံ့ရွေ့ပြောင်းမှုအချို့သည် ယခုလက်ရှိ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု သမိုင်းကြောင်းများ မပေါ်ပေါက်လာမီ နှစ်ပေါင်း ၂၅,၀၀၀ နှင့် ၁၀,၀၀၀ ကြားကာလအတွင်း ကတည်းက ဖြစ်ပွားခဲ့ဟန်တူသည်။ ရှေးဦးလူသားများသည် အရှေ့တောင်အာရှ ပတ်လည် ကမ်းရိုးတန်းလမ်းကြောင်းများအတိုင်းသာ ပြန့်နှံ့သွားကြသည်ဟု ယူဆမည့်အစား မြန်မာနိုင်ငံနှင့် ၎င်း၏ မြစ်ဝှမ်းဒေသကြီးများမှတဆင့် ဖြတ်သန်းသွားသော အတွင်းပိုင်းလမ်းကြောင်းသည်လည်း အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ဖွယ်ရှိကြောင်း ဤလေ့လာမှုက တင်ပြထားသည်။

ဧရာဝတီ၊ သလ္လာဝတီ နှင့် သံလွင်မြစ်ကြောင်းစနစ်များသည် မြန်မာနိုင်ငံကို မြောက်ဘက်နှင့် အရှေ့ဘက် ပိုဝေးသော ဒေသများနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးထားပြီး ဤမြစ်ကြောင်း လမ်းကြောင်းများသည် အတွင်းပိုင်းသို့ သဘာဝအလျောက် ပို့ဆောင်ပေးသည့် လမ်းမကြီးများ ဖြစ်လာခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးဟောင်းလူဦးရေများသည် ဤမြစ်ဝှက်ဒေသများအတိုင်း မြောက်ဘက် တရုတ်နိုင်ငံ အနောက်တောင်ပိုင်းဆီသို့ ဦးတည်ရွေ့ပြောင်းသွားခဲ့ကြကာ ရှေးဟောင်းပုံစံများတွင် လုံးဝနီးပါး မပေါ်လွင်ခဲ့သော မျိုးရိုးဗီဇ ဆက်သွယ်မှုများကို ဖန်တီးပေးခဲ့ကြသည်ဟု သုတေသီများက တင်ပြခဲ့ကြသည်။

ဤတွေ့ရှိချက်သည် လူ့သမိုင်းကြောင်းအတွင်း မြန်မာနိုင်ငံ၏ ပထဝီဝင်အနေအထားကို ရှုမြင်ပုံ လုံးဝပြောင်းလဲသွားစေသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့က တောင်တန်းများ၊ နိုင်ငံနယ်နိမိတ်များနှင့် သဲကန္တာရများကို အတားအဆီးများအနေဖြင့်သာ မြင်တတ်ကြသည်။ သို့သော် ရှေးဦးလူသားများ အတွက်မူ မြစ်များသည် လမ်းမကြီးများဖြစ်ကြပြီး၊ မြစ်ဝှက်ဒေသများသည် ရွေ့ပြောင်းသွားလာရာ လမ်းကြောင်းများဖြစ်ကာ၊ သစ်တောများသည် နံရံများထက် ပို၍သွားလာရာ လမ်းကြောင်းများပင် ဖြစ်ကြသည်။ မြန်မာနိုင်ငံသည် ဤဝန်းကျင်အခြေအနေအမျိုးမျိုး ဆုံတွေ့ရာနေရာတွင် တိတိကျကျ တည်ရှိနေသည်။

သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် အိန္ဒိယကုန်းမြေလည်းကောင်း၊ မြောက်ဘက်နှင့် အရှေ့မြောက်ဘက်တွင် တရုတ်နိုင်ငံဘက်သို့ တက်သွားသည့် တောင်တန်းဒေသများလည်းကောင်း ရှိကြသည်။ အရှေ့ဘက်နှင့် အရှေ့တောင်ဘက်တွင် ကုန်းမကြီး အရှေ့တောင်အာရှ တည်ရှိပြီး နိုင်ငံကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသည်မှာ ဤဒေသများကို ချိတ်ဆက်ပေးထားသည့် ဧရာမမြစ်ကြောင်းစနစ်ကြီးများပင် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ရှေးဦးလူသားအုပ်စုများသည် မြန်မာနိုင်ငံကို အကြိမ်ကြိမ်ဖြတ်သန်း ရွေ့ပြောင်းခဲ့ကြမည်ဆိုပါက နိုင်ငံသည် ဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေရုံမျှရှိသည့် နောက်ဆုံးဘူတာရိုတခု ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းကိုယ်တိုင်က ရွေ့ပြောင်းသွားလာမှု အစဉ်အလာထဲမှ အစိတ်အပိုင်းတခု ဖြစ်လာခဲ့ပေလိမ့်မည်။

မြန်မာနိုင်ငံကို လူဦးရေအုပ်စု တစုတည်းအနေဖြင့် မကြည့်တော့ဘဲ လေ့လာသည့်အခါ ဤအချက်သည် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာသည်။ နိုင်ငံအတွင်း၌ မျိုးရိုးဗီဇအရ လုံးဝတူညီကြခြင်းမရှိသော အဓိက လူမျိုးစုနှင့် ဘာသာစကားအုပ်စုကြီးများ ရှိနေသည်။ ၂၀၁၄ ခုနှစ် မိုက်တိုကွန်ဒรียာ လေ့လာမှုတွင် ဗမာလူမျိုးများနှင့် ကရင်လူမျိုးများအကြား သိသာထင်ရှားလှသော ကွာခြားချက်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ဗမာလူမျိုး နမူနာများတွင် မိုက်တိုကွန်ဒรียာ မျိုးရိုးခွဲပေါင်း ၈၀ ကွဲပြားစွာ ပါရှိနေပြီး ဤကွဲပြားမှု အဆင့်ကို သုတေသီများက အလွန်အမင်း များပြားလွန်းသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကရင်လူမျိုးများတွင်မူ ပိုမိုခိုင်မာသော မျိုးရိုးဗီဇ သီးသန့်ဆန်မှု လက္ခဏာများကို ပြသနေသည်။ ကရင်လူမျိုး နမူနာများ၏ သုံးပုံနှစ်ပုံနီးပါးမှာ (HLA groups) အုပ်စု ငါးခုထဲတွင်သာ ပါဝင်နေကြပြီး ၎င်းမှာ ဗမာလူမျိုးများတွင် တွေ့ရသည့် ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့နေသည့် ပုံစံနှင့် အလွန်တရာ ကွာခြားနေသည်။ လူဦးရေစာရင်းဆိုင်ရာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုများအရလည်း ဗမာလူမျိုး နမူနာများတွင် လတ်တလော လူဦးရေတိုးပွားလာမှုကို ညွှန်ပြနေပြီး ကရင်လူမျိုးများတွင်မူ ပိုမိုတည်ငြိမ်ပြီး သီးသန့်ဆန်သော ပုံစံကို ပြသနေသည်။

ဤတွေ့ရှိချက်များသည် ဗမာနှင့်ကရင်လူမျိုးများသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အကိုင်းအခက်များကို ကိုယ်စားပြုနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ကုန်းမကြီး အရှေ့တောင်အာရှ၏ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ဒေသဆိုင်ရာ သမိုင်းကြောင်းအတွင်းတွင် အနီးကပ် ဆက်စပ်လျက်ရှိဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ မိခင်ဘက်မှ မျိုးရိုးဗီဇ သမိုင်းကြောင်းများက ခေတ်ပေါ်နိုင်ငံတခုတည်းတွင် အတူတကွ နေထိုင်ရုံမျှဖြင့် လူဦးရေစာရင်းဆိုင်ရာ အတိတ်သမိုင်း တူညီနေသည်ဟု မဆိုလိုကြောင်း ပြသနေသည်။

ဤကွာခြားချက်က လူမျိုးစုဆိုင်ရာ အမှတ်လက္ခဏာ၊ ဘာသာစကားနှင့် မျိုးရိုးဗီဇတို့သည် အစားထိုး၍ရနိုင်သော အရာများမဟုတ်ကြကြောင်း အခိုင်မာဆုံး သတိပေးချက်များထဲမှ တခုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ဗမာလူမျိုးများသည် မြန်မာနိုင်ငံတွင် လူဦးရေအများဆုံး လူမျိုးစုဖြစ်ပြီး မြန်မာဘာသာစကားမှာလည်း နိုင်ငံ၏ အဓိက သုံးစွဲသော ဘာသာစကား ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဗမာလူမျိုး လူဦးရေအတွင်း တွေ့ရှိရသည့် မျိုးရိုးဗီဇ ကွဲပြားမှုများအရ ဤအုပ်စု ဖြစ်တည်လာမှုတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော ရှေးဦးစတင်တည်ထောင်ခဲ့သည့် လူဦးရေအုပ်စုတခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာသည်ထက် ရှေးဟောင်းမျိုးရိုးစဥ်ဆက် အများအပါအဝင် ပေါင်းစပ်ပါဝင်လာမှုများ ပါဝင်ပတ်သက်နေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

သုတေသီများ၏ အဆိုအရ နောင်လာနောက်သား ဗမာလူမျိုး လူဦးရေများ တိုးပွားလာမှုကြောင့် ရှေးဟောင်း မိုက်တိုကွန်ဒရီရယ် မျိုးရိုးစဥ်ဆက်များကို တိုးပွားလာသော လူဦးရေအတွင်းသို့ ဆောင်ကြဉ်းလာနိုင်ခဲ့ပြီး ကျယ်ပြန့်ပြီး ရောနှောနေသော မိခင်ဘက်ဆိုင်ရာ မျိုးရိုးဗီဇ တည်ဆောက်ပုံကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အခြားတဖက်တွင် ကရင်လူမျိုးတို့၏ ဖြစ်စဉ်မှာ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ၎င်းတို့၏ မိုက်တိုကွန်ဒရီရယ် ကွဲပြားမှု နည်းပါးခြင်းနှင့် မျိုးရိုးခွဲ အနည်းငယ်တွင်သာ စုဝေးနေခြင်းတို့သည် တိကျသော မိခင်ဘက်ဆိုင်ရာ မျိုးရိုးစဥ်ဆက်များကို အခြားအရာများထက် ပိုမိုများပြားလာစေပြီး ကျန်ရှိသည်များ ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်သည့် လူမှုရေး သို့မဟုတ် ပထဝီဝင်ဆိုင်ရာ သီးသန့်ဆန်စွာ နေထိုင်ခဲ့မှု ကာလရှည်များ၏ ဖြစ်နိုင်ခြေများနှင့် ကိုက်ညီနေပေသည်။

ဤသည်မှာ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ နယ်နိမိတ်များသည် မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ အမှတ်အသားများကို ချန်ထားရစ်စေနိုင်သည့် နည်းလမ်းများထဲမှ တခု ဖြစ်ပေသည်။ လူတို့သည် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ တိုင်အောင် ကျယ်ပြန့်သော ဒေသတခုတည်းကို အတူတကွ မျှဝေ နေထိုင်ကြသော်လည်း လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှု ပုံစံများ၊ ပထဝီဝင်၊ ဘာသာစကားနှင့် လူမှုအသိုက်အဝန်း ဖွဲ့စည်းပုံတို့က ၎င်းတို့ကို တစိတ်တပိုင်းအားဖြင့် သီးခြားစီ ကွဲပြားနေစေသည်။ လူမျိုးဆက်များစွာ ကြာလာသောအခါ ထိုနယ်နိမိတ်များသည် DNA တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာပေတော့သည်။

ရလဒ်သည် လူမျိုးရေးအရ ခွဲခြားမှုတခုမဟုတ်ဘဲ လူဦးရေသမိုင်းကြောင်းဆိုင်ရာ အချက်ပြမှုတခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ထိုကဲ့သို့သော အချက်ပြမှုများစွာ ရှိနေပါသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၏ မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ မြေပုံသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သည့်အခါ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာသည်။

မြန်မာနိုင်ငံသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ အရှေ့မြောက်ပိုင်းနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေပြီး တောင်အာရှနှင့် အရှေ့တောင်အာရှကို ချိတ်ဆက်ပေးသည့် သမိုင်းဝင် အဓိက လမ်းကြောင်းကြီးတခုပေါ်တွင် တည်ရှိနေသောကြောင့် တောင်အာရှဘက်မှ ဆင်းသက်လာသည့် မျိုးရိုးဗီဇသည် ဗမာလူမျိုးတို့၏ မိခင်ဘက်ဆိုင်ရာ မျိုးရိုးဗီဇစု (maternal gene pool) တွင် အဓိက အစိတ်အပိုင်းတခုအနေဖြင့် ပါဝင်နေမည်ဟု ယူဆရန် လွယ်ကူပေသည်။ သို့သော် မြန်မာနိုင်ငံမှ မိုက်တိုကွန်ဒြီးယား ဂျီနိုမ် (mitochondrial genomes) ၈၄၅ ခုကို အသုံးပြု၍ ပြုလုပ်ခဲ့သော ၂၀၁၅ ခုနှစ် လေ့လာမှုကြီးတွင်မူ ထိုသို့ မပြသခဲ့ပေ။ နမူနာများ၏ ၄.၂၆% ခန့်သာလျှင် တောင်အာရှ ဆင်းသက်လာမှုနှင့် ဆက်စပ်နေသော ဟေလာအုပ်စုများ (Haplogroups) သို့ ကနဦးတွင် သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ၆၀% ကျော်မှာမူ အရှေ့ယူရေးရှား (East Eurasian) မျိုးရိုးစဥ်ဆက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် သုတေသီများသည် ကျယ်ပြန့်လှသော ဟေလာအုပ်စုများအတွင်းမှ နောက်ထပ် မျိုးရိုးခွဲများကို ထပ်မံဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အလုံးစုံသော ပုံစံမှာမူ အထူးသဖြင့် ဗမာ၊ ရခိုင်နှင့် ကရင်လူမျိုးများတွင် အရှေ့တောင်အာရှ၏ မျိုးရိုးဗီဇ ပုံစံကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေဆဲ ဖြစ်သည်။ M4၊ M5၊ M30၊ M33 နှင့် M45 ကဲ့သို့သော တောင်အာရှ မျိုးရိုးစဥ်ဆက်များသည် အရှေ့တောင်အာရှနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အိန္ဒိယဘက်မှ မျိုးရိုးဗီဇ ဝင်ရောက်လာမှု အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်ကို ညွှန်ပြနေသည့်အတိုင်း နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ နိမ့်ပါးသော အကြိမ်ရေများတွင်သာ ပါရှိနေကြောင်း စာရေးသူများက အထူးတလည် မှတ်ချက်ပြုထားသည်။

သမိုင်းကြောင်းအရ အိန္ဒိယ၏ လွှမ်းမိုးမှု အလွန်အားကောင်းခဲ့သည်ကို ပြသနေသောကြောင့် ဤအချက်မှာ အံ့သြစရာ ဖြစ်သည်။ အိန္ဒိယ၏ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုများ၊ ပုံနှိပ်စာပေနှင့် အက္ခရာများ၊ ကုန်သွယ်မှု၊ နိုင်ငံရေး အယူအဆများနှင့် ယဉ်ကျေးမှု ထုံးတမ်းစဉ်လာများသည် ဤဒေသသို့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ လွှမ်းမိုးမှုဆိုသည်မှာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော မျိုးရိုးဗီဇ အစားထိုးလဲလှယ်မှု တခုတည်းနှင့် အတူတူပင် မဟုတ်ပေ။ ဤကွဲပြားချက်သည် လူ့သမိုင်းကြောင်းတွင် အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လူတို့သည် ထိုယဉ်ကျေးမှု စတင်ရာဒေသ၏ မျိုးရိုးဗီဇကို လက်မခံဘဲ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုကို လက်ခံနိုင်ကြသည်။ နိုင်ငံများသည် အရေးအသား စနစ်များကို ငှားရမ်း သုံးစွဲနိုင်သည်။ ကုန်သည်များသည် လူဦးရေ၏ အများစုအဖြစ်သို့ မရောက်ရှိဘဲ ဘာသာစကားများနှင့် နည်းပညာများကို ဖြန့်ဝေနိုင်ကြသည်။ အထက်တန်းလွှာများသည် ဘိုးဘွားအစဥ်အဆက် ဒေသခံအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေသည့် လူမှုအသိုက်အဝန်းများအပေါ် နိုင်ငံရေးအရ ထိန်းချုပ်မှုများကို တည်ဆောက်နိုင်ကြသည်။

မြန်မာနိုင်ငံ၏ DNA က အိန္ဒိယ၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် ဤလေ့လာမှုများတွင် စစ်ဆေးခဲ့ကြသည့် ဗမာနှင့် ကရင်လူမျိုးများအကြားတွင် လွှမ်းမိုးမှုရှိသော တောင်အာရှ မိခင်ဘက်ဆိုင်ရာ မျိုးရိုးဗီဇ အမှတ်အသားကို ဖန်တီးပေးခြင်းမရှိဘဲ အရေးပါသော ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အမှတ်အသားတခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ပိုမိုအရှေ့ဘက်သို့ ချဲ့ထွင်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ ဤပုံစံသည် ပို၍ပင် ရှင်းလင်းလာသည်။ ဗမာ၊ ရခိုင်နှင့် ကရင်လူမျိုးများသည် တောင်အာရှ လူဦးရေများထက် အရှေ့တောင်အာရှ လူဦးရေများနှင့် မျိုးရိုးဗီဇ ပိုမိုဆင်တူကြကြောင်း တူညီသော ၂၀၁၅ ခုနှစ် သုတေသနက တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ကျယ်ပြန့်သော မိုက်တိုကွန်ဒြီးယား တည်ဆောက်ပုံသည် B5a၊ F1a1a၊ M7ac နှင့် များပြားလှသော M မျိုးရိုးခွဲများကဲ့သို့သော မျိုးရိုးစဥ်ဆက်များ အခိုင်အမာ ပါဝင်မှုဖြင့် ကုန်းမကြီး အရှေ့တောင်အာရှနှင့် ကိုက်ညီနေခဲ့သည်။

ဤအချက်သည် မြန်မာနိုင်ငံသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံနှင့် မျိုးရိုးဗီဇအရ လုံးဝ သီးသန့်ကွဲကွာနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ မကွဲကွာလှပါ။ နယ်စပ်တလျှောက်ရှိ အချို့သော လူမှုအသိုက်အဝန်းများ၊ အထူးသဖြင့် နာဂနှင့် ချင်းလူမျိုးများသည် ၎င်းတို့၏ ပထဝီဝင်နှင့် ဘာသာစကားဆိုင်ရာ ဆက်နွှယ်မှုများနှင့်အညီ ပိုမိုဆင်တူမှုများနှင့် တောင်အာရှနှင့် ဆက်စပ်နေသော မျိုးရိုးဗီဇ စီးဆင်းမှုဆိုင်ရာ သက်သေများကို ပြသနေကြသည်။ သို့သော် နိုင်ငံ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အဓိက လူဦးရေအုပ်စုများကမူ ပိုမိုအားကောင်းသော အရှေ့တောင်အာရှ မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ တိမ်းညွတ်မှုကို ပြသခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက်တွင် အကြီးမားဆုံးသော အလှည့်အပြောင်းတခု ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသည်။ မြန်မာနိုင်ငံသည် မျိုးရိုးဗီဇကို လက်ခံရရှိရုံသာမကဘဲ အထောက်အထားများအရ မျိုးရိုးဗီဇ ရွေ့ပြောင်းမှုများသည် အပြင်ဘက်သို့လည်း ထွက်သွားခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ ရရှိနိုင်သော လူဦးရေဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို အသုံးပြု၍ ယခင်က ပြုလုပ်ခဲ့သော မိုက်တိုကွန်ဒြီးယား ရွေ့ပြောင်းသွားလာမှု ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ မြန်မာနိုင်ငံမှ ပတ်ဝန်းကျင်နိုင်ငံများဆီသို့ အလုံးစုံ အပြုသဘောဆောင်သော ရွေ့ပြောင်းသွားလာမှု လက်ကျန်ပါဝင်လျက်ရှိပြီး အိမ်နီးချင်း လူဦးရေအုပ်စုများ ပါဝင် ပတ်သက်နေသည့် သိသာထင်ရှားသော မျိုးရိုးဗီဇ ဖလှယ်မှုများကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ဤအချက်သည် သမိုင်းဝင် အဖြစ်အပျက်တခုတည်းတွင် မြန်မာလူမျိုး သန်းပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်သို့ ရွေ့ပြောင်းသွားခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် နမူနာကောက်ယူထားသော မိခင်ဘက်ဆိုင်ရာ မျိုးရိုးစဥ်ဆက်များအတွင်းရှိ မျိုးရိုးဗီဇ ဖလှယ်မှုဆိုင်ရာ ကိန်းဂဏန်းဆိုင်ရာ ခန့်မှန်းချက်များကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ ဦးတည်ချက်မှာမူ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံသည် လူဦးရေများ ဝင်ရောက်လာရာ နေရာတခု သက်သက်အဖြစ်သာမကဘဲ၊ မိခင်ဘက်ဆိုင်ရာ မျိုးရိုးစဥ်ဆက်များ အိမ်နီးချင်း ဒေသများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ နေရာတခုအနေဖြင့်လည်း အချက်အလက်များတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုင်းနိုင်ငံရှိ လူဦးရေများကို ဂျီနိုမ်တလွှား ပြန်လည်ဆန်းစစ်ချက် အသစ်တခုက အခြားသော မှတ်သားဖွယ် အရိပ်အမြွက်တခုကို ထပ်မံဖြည့်တင်းပေးထားသည်။ အရင်းအမြစ် ရှာဖွေသည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြသော သုတေသီများသည် ဗမာနှင့် ဆက်စပ်နေသည့် မျိုးရိုးဗီဇ အစိတ်အပိုင်းတခုသည် အလယ်ပိုင်း ထိုင်းလူဦးရေနှင့် တောင်ပိုင်း ထိုင်းလူဦးရေတို့တွင် အသီးသီးအားဖြင့် ခန့်မှန်းခြေ ၂၄% နှင့် ၁၁% အထိ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ မြန်မာနိုင်ငံနယ်စပ်နှင့် နီးကပ်နေသော ပလောင်နှင့် ရှမ်းအုပ်စုများတွင်လည်း ဗမာနှင့် ဆက်စပ်နေသော မျိုးရိုးဗီဇကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဤကိန်းဂဏန်းများကို မှန်ကန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်စားပြု လူဦးရေအုပ်စုများကို အသုံးပြု၍ ကိန်းဂဏန်းဆိုင်ရာ ရောစပ်မှုပုံစံတခုဖြင့် ထုတ်လုပ်ထားသော မျိုးရိုးဗီဇအချိုးအစားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ အလယ်ပိုင်း ထိုင်းလူမျိုးများ၏ အတိအကျ ၂၄% မှာ သမိုင်းဝင် ဗမာရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများမှ ဆင်းသက်လာကြသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်သလို သီးခြားသတ်မှတ်ထားသော ရွေ့ပြောင်းသွားလာမှု အဖြစ်အပျက် တခုတည်းကိုလည်း ဖော်ထုတ်ပြသနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ စာရေးသူကိုယ်တိုင်က ဤပုံစံတကျ ရလဒ်များကို ရှုပ်ထွေးလှသော ဒေသဆိုင်ရာ ရောစပ်မှုနှင့် နည်းလမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်များအတွင်းမှ ဆွေးနွေး တင်ပြထားကြသည်။ သို့သော်လည်း ဤအချက်ပြမှုသည် ဗမာနှင့် ဆက်စပ်နေသော မျိုးရိုးဗီဇသည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ခေတ်ပေါ် နယ်နိမိတ်များကို ကျော်လွန်ကာ အိမ်နီးချင်း လူဦးရေအုပ်စုများ၏ အစိတ်အပိုင်းတခု ဖြစ်လာခဲ့သည့် သမိုင်းကြောင်းကို ထောက်ခံအားဖြည့်ပေးနေသောကြောင့် အလွန်အရေးပါနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်လမ်းသွား ရွေ့ပြောင်းလှုပ်ရှားမှုစနစ်: မြန်မာနိုင်ငံသည် တရုတ်နှင့် အိန္ဒိယတို့မှ လူဦးရေများကို လက်ခံရရှိရုံသာမကဘဲ လူများ ဝင်ရောက်လာခြင်း၊ ထွက်ခွာသွားခြင်းနှင့် အသိုက်အဝန်းများ ရောနှောခြင်းစသည့် နှစ်လမ်းသွား ရွေ့ပြောင်းမှုစနစ်တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။

ပထဝီဝင်ဆိုင်ရာ ဆုံရပ်: မြန်မာနိုင်ငံသည် အိန္ဒိယကုန်းမြေကို တရုတ်နှင့် အရှေ့တောင်အာရှတို့နှင့် ချိတ်ဆက်ပေးသော သမိုင်းဝင် ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တည်ရှိနေပြီး မြစ်များ၊ သစ်တောများနှင့် တောင်တန်းများကို အသုံးပြု၍ ရှေးခေတ်ကတည်းက သွားလာလှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။

မတူကွဲပြားသော မျိုးရိုးဗီဇအခင်းအကျင်း: ဗမာလူမျိုးများတွင် မိုက်တိုကွန်ဒြီးယား မျိုးရိုးခွဲများ ကွဲပြားမှု အလွန်များပြားပြီး၊ ကရင်လူမျိုးများတွင်မူ သီးသန့်ဆန်မှု လက္ခဏာများ ပိုမိုပြသနေကာ ရခိုင်၊ နာဂ၊ ချင်းနှင့် ရှမ်း စသည့် အခြားအုပ်စုများတွင်လည်း သီးခြားမျိုးရိုးဗီဇ ပုံစံများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ရှေးဦးမျိုးရိုးစဥ်ဆက်များ (Basil Lineages): အခြားကမ္ဘာ့ အချက်အလက်အစုံများနှင့် ကိုက်ညီရန် ခက်ခဲပြီး အလွန်ရှေးကျသော လူသားတို့၏ သမိုင်းကြောင်းကို ဖော်ပြနေသည့် M82၊ M83၊ M84၊ M90 နှင့် M91 ကဲ့သို့သော ရှေးဦးမျိုးရိုးစဥ်ဆက်များကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

အိန္ဒိယနှင့် ဆက်စပ်မှုဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်: သမိုင်းကြောင်းအရ အိန္ဒိယ၏ ယဉ်ကျေးမှု လွှမ်းမိုးမှု အလွန်အားကောင်းခဲ့သော်လည်း ဗမာနှင့် ကရင်လူမျိုးများ၏ မိခင်ဘက်ဆိုင်ရာ မျိုးရိုးဗီဇ အချက်အလက်များတွင် တောင်အာရှ၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ ရှိပြီး အရှေ့တောင်အာရှ ဆန်ဆန် မျိုးရိုးဗီဇ ပုံစံကိုသာ ပိုမိုပြသနေသည်။

မြစ်ကြောင်းစနစ်များ၏ အခန်းကဏ္ဍ: ဧရာဝတီနှင့် သလွန် (သလ္လဝတီ/သံလွင်) မြစ်စနစ်များသည် သဘာဝ မြောက်-တောင် လမ်းကြောင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ပလိစတိုစင်း (Pleistocene) နှောင်းပိုင်းနှင့် နီယိုလစ်သစ် (Neolithic) အစောပိုင်းကာလများတွင် တရုတ်နိုင်ငံ အနောက်တောင်ပိုင်းဆီသို့ ရွေ့ပြောင်းသွားလာမှုကို အထောက်အကူပြုခဲ့နိုင်သည်ဟု သုတေသီများက တင်ပြထားသည်။

ရှေးဟောင်းသုတေသနဆိုင်ရာ အထောက်အထား: မြန်မာနိုင်ငံနှင့် ယူနန်ပြည်နယ်တို့အကြား ကျောက်ခေတ်လက်နက် ထုံးတမ်းစဉ်လာများ ဆင်တူယိုးမှားဖြစ်မှု စသည့် ရှေးဟောင်းသုတေသန အထောက်အထားများကို ဤဖြစ်နိုင်ခြေအတွက် အထောက်အကူပြု နောက်ခံအဖြစ် ကိုးကားဖော်ပြခဲ့သည်။

ကမ်းရိုးတန်းလမ်းကြောင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ချက်: ကမ်းရိုးတန်းလမ်းကြောင်းများသည် ရေမျက်နှာပြင် မြင့်တက်လာခြင်းနှင့် ရှေးခေတ်ကမ်းခြေ အထောက်အထားများ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ခြေရှိသဖြင့် ကမ်းရိုးတန်းတခုတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ မြန်မာနိုင်ငံ၏ အတွင်းပိုင်းမြစ်ဝှက် လမ်းကြောင်းများသည်လည်း အရှေ့တောင်အာရှနှင့် အရှေ့အာရှအတွင်းပိုင်းကို ချိတ်ဆက်ပေးသည့် တံတားသဖွယ် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။

မျိုးရိုးဗီဇနှင့် လူဦးရေသမိုင်းကြောင်း: ဒေသတခုနှင့်တခုအကြား မျိုးရိုးဗီဇ ဆက်စပ်မှုများ (ဥပမာ- ထိုင်းနိုင်ငံရှိ ဗမာနှင့် ဆက်စပ်နေသော မျိုးရိုးဗီဇအစိတ်အပိုင်းများ) ရှိနေခြင်းသည် လူဦးရေတခုလုံး မျိုးတူပြောင်းလဲသွားခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရွေ့ပြောင်းရောစပ်မှုများမှတဆင့် မျှဝေခံစားထားသည့် ရှေးဟောင်း မျိုးရိုးစဥ်ဆက် အထောက်အထားများကို ပြသနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရာခိုင်နှုန်းများနှင့် သမိုင်းဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်: မျိုးရိုးဗီဇ ရာခိုင်နှုန်းများသည် ရက်စွဲ၊ ဘာသာစကား သို့မဟုတ် သမိုင်းဝင် အမှတ်လက္ခဏာတခုပါရှိသည့် ပတ်စပို့စ်တခု မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်းသုတေသန၊ ဘာသာစကားဗေဒနှင့် သမိုင်းတို့နှင့်အတူ တွဲဖက်လေ့လာရမည့် ပုံစံတခု၏ အစိတ်အပိုင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုနှင့် သီးခြားဖြစ်မှု: မြန်မာနိုင်ငံ၏ ဘာသာစကား ကွဲပြားမှု၊ ပထဝီဝင်နှင့် မျိုးရိုးဗီဇ တည်ဆောက်ပုံတို့သည် လူဦးရေတခုတည်း ကျယ်ပြန့်လာခြင်းထက် အကြိမ်ကြိမ် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံခဲ့ကြမှုကို ညွှန်ပြနေသော်လည်း ကရင်လူမျိုးများကဲ့သို့ သီးသန့်ဆန်နေမှု ကာလများကိုလည်း မျိုးရိုးဗီဇ အထောက်အထားများက ပြသနေသည်။

မျိုးရိုးဗီဇ လွင့်စင်မှုနှင့် တည်ထောင်သူများအကျိုးသက်ရောက်မှု (Genetic Drift and Founder Effects): လူဦးရေအုပ်စုများသည် လူမှုရေးအရ သီးသန့်ကွဲထွက်နေပြီး မျိုးဆက်များစွာတိုင်အောင် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိနေသည့်အခါမျိုးတွင် မျိုးရိုးဗီဇ လွင့်စင်မှုနှင့် တည်ထောင်သူများ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများက သီးသန့်ထင်ရှားသော မျိုးရိုးခွဲပုံစံများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ခေတ်ပေါ်အမှတ်လက္ခဏာနှင့် ရှေးဟောင်းဘိုးဘွားစဉ်ဆက်: ခေတ်ပေါ် လူမျိုးစု အမှတ်လက္ခဏာများသည် ၎င်းတို့၏အောက်တွင် တည်ရှိနေသော ရှေးဟောင်း ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်များ၏ သက်တမ်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ ပိုမို၍ ငယ်ရွယ်ကြသည်။

မျိုးရိုးဗီဇနှင့် ခေတ်ပေါ်အမှတ်လက္ခဏာများ: ဗမာ၊ ကရင်၊ ရှမ်း၊ ရခိုင်၊ ချင်း၊ နာဂ စသည့် လူမျိုးစုများသည် သမိုင်းကြောင်းအရ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်လက္ခဏာများကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသော်လည်း DNA ကမူ ခေတ်ပေါ်အမည်များနှင့် တိုက်ရိုက်မကိုက်ညီသော ရှေးဟောင်း လူဦးရေ တည်ဆောက်ပုံများကို ဖော်ပြနေသည်။

ဆုံရပ်နှင့် နှစ်လမ်းသွား ရွေ့ပြောင်းမှုများ: မြန်မာနိုင်ငံသည် မျိုးရိုးဗီဇအရ အဆုံးသတ်နေရာတခု မဟုတ်ဘဲ လူသားများ အကြိမ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည့် ဆုံရပ်တခုဖြစ်ကာ ရှေးခေတ်ကတည်းက တရုတ်နိုင်ငံ အနောက်တောင်ပိုင်းနှင့် အရှေ့တောင်အာရှတို့အကြား မျိုးရိုးစဥ်ဆက်များ အပြန်အလှန် ပျံ့နှံ့ခဲ့သည်။

အိန္ဒိယနှင့် တရုတ်တို့၏ လွှမ်းမိုးမှု ကွာခြားချက်: ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ယဉ်ကျေးမှုအရ အိန္ဒိယ၏ လွှမ်းမိုးမှု အလွန်အားကောင်းခဲ့သော်လည်း အဓိက လူဦးရေအုပ်စုများတွင် တောင်အာရှ မိခင်ဘက်ဆိုင်ရာ မျိုးရိုးဗီဇမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် နည်းပါးပြီး အရှေ့တောင်အာရှ ဆန်ဆန် မျိုးရိုးဗီဇ ပုံစံကိုသာ ပိုမိုပြသနေသည်။

မတူကွဲပြားသော လူဦးရေသမိုင်းကြောင်းများ: ဗမာလူမျိုးများတွင် မိုက်တိုကွန်ဒြီးယား မျိုးရိုးစဥ်ဆက် ကွဲပြားမှု အလွန်များပြားပြီး၊ ကရင်လူမျိုးများတွင်မူ သီးသန့်ဆန်မှု လက္ခဏာများကို ပြသနေကာ လူမျိုးစုအလိုက် သမိုင်းကြောင်းနှင့် ဖြစ်စဉ်များ ကွာခြားကြသည်။

ရှေးဦးလူသားတို့၏ ရွေ့ပြောင်းမှုများ: ယခုလက်ရှိ တွေ့ရှိချက်များသည် မြန်မာနိုင်ငံကို သမိုင်းဝင် တိဘက်-ဗမာ ရွေ့ပြောင်းလာမှု သက်သက်ဖြင့်သာ ကြည့်ရှု၍မရဘဲ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၂၅,၀၀၀ နှင့် ၁၀,၀၀၀ ကြားကတည်းက အစပြုခဲ့သည့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော လူသားတို့၏ ရွေ့ပြောင်းသွားလာမှုနှင့် ကွဲပြားခြားနားမှုကြီး၏ အဓိက အခန်းကဏ္ဍတခုအဖြစ် ပေါ်လွင်စေသည်။

မှန်ပါတယ်၊ ယခုဖော်ပြခဲ့တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ လေ့လာတွေ့ရှိချက်တွေအရ မြန်မာနိုင်ငံဟာ အိန္ဒိယနဲ့ တရုတ်ကြားက နယ်စပ်ဒေသ သက်သက်မျှသာမဟုတ်ဘဲ ရှေးဦးခေတ် လူသားတွေ အကြိမ်ကြိမ်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြတဲ့ ဆုံရပ်တခုဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်စေပါတယ်။ အဓိက အချက်တွေအနေနဲ့ကတော့ -

မျိုးရိုးဗီဇ ဆုံရပ်နှင့် အတွင်းပိုင်းလမ်းကြောင်း: မြန်မာနိုင်ငံဟာ မျိုးရိုးဗီဇ ကွဲပြားမှုတွေ စုဝေးရာနေရာတခု ဖြစ်ရုံသာမက အတွင်းပိုင်း ရွေ့ပြောင်းသွားလာမှုတွေအတွက်ပါ အဓိက လမ်းကြောင်းတခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

နယ်စပ်ဒေသ သက်သက်မဟုတ်ခြင်း: အိန္ဒိယနဲ့ တရုတ်နိုင်ငံတို့ရဲ့ အစွန်အဖျား သို့မဟုတ် ကြားခံနယ်စပ်တခုအဖြစ် တည်ရှိနေတာထက် အာရှရဲ့ လူသားသမိုင်းကြောင်းကြီး ကိုယ်တိုင်ရေးထိုးခဲ့ရာ နေရာတခုအဖြစ် ပို၍ တည်ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိရပါတယ်။

ရှေးဟောင်းသမိုင်းကြောင်း: ယနေ့ခေတ် မြင်တွေ့နေရတဲ့ ခေတ်ပေါ်နယ်နိမိတ်တွေနဲ့ အမှတ်လက္ခဏာတွေ မပေါ်ပေါက်လာခင် ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက လူသားအုပ်စုတွေ အပြန်အလှန် ရွေ့ပြောင်းရောနှောခဲ့ကြတဲ့ ဇာတ်လမ်းတပုဒ်ကို DNA ကတဆင့် ဖော်ပြနေပါတယ်။

အချုပ်မှာ

လေ့လာတွေ့ရှိချက် သစ်များအရ မြန်မာလူမျိုးများ၏ DNA နှင့် မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ သုတေသန ထုတ်ဖော်ချက် အချုပ်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါသည်-

·        မျိုးရိုးဗီဇ ဆုံရပ်နှင့် ကွဲပြားမှုစင်တာ: မြန်မာနိုင်ငံသည် မျိုးရိုးဗီဇအရ အဆုံးသတ်နေရာတခု မဟုတ်ဘဲ လူသားများ အကြိမ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည့် ဆုံရပ်တခုဖြစ်ကာ ကုန်းမကြီး အရှေ့တောင်အာရှသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီးနောက် ရှေးဦးခေတ် လူသားများ ကွဲပြားခြားနားလာခဲ့ကြသည့် ဗဟိုချက်များထဲမှ တခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

·        နှစ်လမ်းသွား ရွေ့ပြောင်းလှုပ်ရှားမှု: နိုင်ငံအတွင်းသို့ လူများ ဝင်ရောက်လာခြင်း၊ ထွက်ခွာသွားခြင်းနှင့် အသိုက်အဝန်းများ ရောနှောခြင်းစသည့် နှစ်လမ်းသွား ရွေ့ပြောင်းမှုစနစ်တွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး၊ မြစ်ဝှက်ဒေသများနှင့် အတွင်းပိုင်းလမ်းကြောင်းများမှတဆင့် တရုတ်နိုင်ငံ အနောက်တောင်ပိုင်းဆီသို့ မျိုးရိုးစဥ်ဆက်များ ပျံ့နှံ့ခဲ့သည်။

·        အိန္ဒိယ၏ ယဉ်ကျေးမှုလွှမ်းမိုးမှုနှင့် မျိုးရိုးဗီဇကွာခြားချက်: သမိုင်းကြောင်းအရ အိန္ဒိယ၏ ယဉ်ကျေးမှု လွှမ်းမိုးမှု အလွန်အားကောင်းခဲ့သော်လည်း အဓိက လူဦးရေအုပ်စုများတွင် တောင်အာရှ မိခင်ဘက်ဆိုင်ရာ မျိုးရိုးဗီဇမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် နည်းပါးပြီး အရှေ့တောင်အာရှ ဆန်ဆန် မျိုးရိုးဗီဇ ပုံစံကိုသာ ပိုမိုပြသနေသည်။

·        လူမျိုးစုအလိုက် ကွဲပြားသော မျိုးရိုးဗီဇပုံစံများ: ဗမာလူမျိုးများတွင် မိုက်တိုကွန်ဒြီးယား မျိုးရိုးခွဲများ ကွဲပြားမှု အလွန်များပြားပြီး၊ ကရင်လူမျိုးများတွင်မူ သီးသန့်ဆန်မှု လက္ခဏာများကို ပြသနေကာ ရခိုင်၊ နာဂ၊ ချင်းနှင့် ရှမ်း စသည့် အခြားအုပ်စုများမှာလည်း ၎င်းတို့၏ သီးခြားမျိုးရိုးဗီဇ ပုံစံများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

·        ရှေးဦးမျိုးရိုးစဥ်ဆက်များ (Basil Lineages): အခြားကမ္ဘာ့ အချက်အလက်အစုံများနှင့် ကိုက်ညီရန် ခက်ခဲပြီး အလွန်ရှေးကျသော လူသားတို့၏ သမိုင်းကြောင်းကို ဖော်ပြနေသည့် M82၊ M83၊ M84၊ M90 နှင့် M91 ကဲ့သို့သော ရှေးဦးမျိုးရိုးစဥ်ဆက်များကို တွေ့ရှိရခြင်းဖြင့် ခေတ်ပေါ်အမည်နာမများ မပေါ်ပေါက်မီကတည်းက ရှိခဲ့သော ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည့် လူ့သမိုင်းအလွှာကို ဖော်ပြနေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ DNA သည် လူမျိုးစုတခုတည်း၏ တသမတ်တည်းဖြစ်သော ဇာစ်မြစ်ကို မပြသဘဲ၊ ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက လူသားတို့ အပြန်အလှန် ဆုံတွေ့၊ ရွေ့ပြောင်း၊ ရောနှောခဲ့ကြသည့် ရှုပ်ထွေးပြီး ကြွယ်ဝသော မျိုးရိုးဗီဇ အခင်းအကျင်းတခု ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။

https://www.youtube.com/watch?v=2laIudzI8yA

ဒေါက်တာတင့်ဆွေ