တန်ဆောင်မုန်းလ ဗြိစ္ဆာရာသီဘွဲ့

တိမ်ခိုးမှ ဖျော်ဖျော်လေ၊ (ဖြော်ဖြော်လေ- မူကွဲ)

ဖလ်နန်းစကြာ၊ ဝိသာခါနှင့်

ယှဉ်လာပြိုင်ထွန်း၊ လပြည့်ဝန်းလည်း

လေးကျွန်းလည်လှည့် ရွှေဘုန်းတော်ပြည့်လှသည်

ကြည့်တိုင်းတော် ပါလို့လေး။ ။

စက်ဖော်ငယ်မှ ကွာဝေး၊

အခေါက်တရာ၊ ကတ္တီပါနှင့်

ရတနာကျောက်စီ၊ မည်သရီကို

လီလီထပ်ပုံ၊ တပိုင်းငယ်ခြုံ

မလုံသေးလို့၊ ဧးလှသနော်

လမြတ်ကယ်ဗြိစ္ဆာ၊ ဤအခါကို

တံငါငါးမင်၊ ပိုက်ကြီးရှင်တို့

ဒေါင်ဒင်သံညောင်း၊ လှေငယ်လောင်းနှင့်

မြစ်ကြောင်းမှာ ဆော်သည်

နတ်ကျော်အောင် စည်တီးလို့

မကြီးငယ်ညှိုး။ ။

ကြောက်စိုးမှ လန့်ဖွယ်၊

ခဝဲရစ်ခွေ၊ ပြည်ပန်းရွှေနှင့်

တောခြေတောင်ယံ၊ ပင်နန်းပျံမှာ

လူဟန်နွဲ့ညိတ်၊ ကရဝိတ်လည်း

ချစ်ရိပ်သွယ်လို့၊ ငယ်သံတွတ်တီး

ဆီမီးက ထိန်၊ မြောက်လေက ကြိမ်သနှင့်

တိမ်အဆာကျယ်၊ နှာမောင်းသွယ်လို့

ရွှေနွယ်လို ချီသည်၊

ကျီးအာနီ မျက်နှာလှကို

ဓညပြည်ဧး။ ။

နာရီအန္တ၊ ဂဏန်းဆနှင့်

ချမ်းစပြုတုန်း၊ တန်ဆောင်မုန်းကို

ပတ်ကုံးဝန်းကျင်၊ ဇမ္ဗူပြင်မှာ

ကြင်သူမရှိ၊ အသာမိတို့

ကယိကနွမ်း၊ မယ်နှင့်လွမ်းလို့

စက်ခန်းဘုံခွင်၊ ငိုလျက်သာ ဝင်လိမ့်မည်

နှင်းရွှင်ရွှင် ဟေမန်မိုးက

ဆော်နှိုးကြွေး။ ။ (မယ်ခွေ)

ရှေးစာကဗျာများ

ဒေါက်တာတင့်ဆွေ