တို့စာ တို့စကား တို့တိုင်းပြည်

မောင်သူမွန် (ဝါးခယ်မ)  မိုးလေရောက်လျှင်၊ မေ.ရင်ခွင်မှာ  ခိုဝင်ပျော်ပါးရပါသည်။  သားရောက်ပြီဆို၊ အမေအိုသည်  ဆီးကြိုစောင့်စား၊ စိန်ပန်းများနှင့်  သားအား လက်ဆောင်ပေးမြဲပါ။  မိုးထစ်ချုန်းသံ၊ ဆူဆူညံလျှင်  မေ့ထံကိုပြေး၊ မေ့ရင်ခွင်မှာ  သားလေးအကြောက်ဖြေရပါသည်။  သည်တနှစ်မှာ၊ မိုးတွေ့ရွာလည်း  သည်းချာသားလေး၊ မယ့်ရင်နွေးမှာ  ထွေးခွင့်မရဘူးအမေ။  မိုးပွင့်လည်းကြွေ၊ စိန်ပန်းဝေလျှင်  အမေသားကို မြှော်ရော့မည်။  သားကိုလက်ဆောင်၊ ပေးရအောင်ဟု  နီရောင်စိန်ပန်း၊ ပွေ့တထမ်းနှင့်  လာလမ်းကကြို၊ အမေအိုကို  သားပျို မြင်ယောင်မိပါ၏။  စိန်ပန်းလည်းခြောက်၊ သားမရောက်လျှင်  စိတ်နောက် ကိုယ်ပန်း၊ မေ့အလွမ်းကို သား မှန်းဆလို့ သနားသည်။  ရွာမလိုလို၊ မိုးတွေညိုလျှင်  မေ့ကို သား လွမ်းလှပါပြီ။  မှတ်ရန် ၁၉၆၆ ခုနှစ်ထုတ် မဂ္ဂဇင်းတအုပ်လုံး မြန်မာစာသတ်ပုံတွေမှန်တယ်။ တတိုင်းတပြည်လုံးမှာလည်း မှန်ခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၆၆ ခုနှစ်ဆိုတာ ရှေးမဟုတ်ပါ။ ဝါးခယ်မမှာ 'သည်တနှစ်' ကို မှန်အောင်ရေးသားသူတွေ ရှိပါသေးလားမသိပြီ။ စိန်ပန်းနဲ့တင်စားတာဟာ မန္တလေးတက္...

ပိုမိုထင်ရှားလာမည့် အချက်တချက်မှာ -  လူတို့သည် ၎င်းတို့၏ ရုပ်ရည် သို့မဟုတ် စကားပြောဆိုပုံကြောင့် လှပကြခြင်း မဟုတ်ပေ။  ၎င်းတို့က သူတပါးအပေါ် မေတ္တာထားပုံ၊ ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်ပုံနှင့် ဆက်ဆံပုံတို့ကြောင့်သာ  လှပကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းက ကိုယ့်ထထ် အရွယ်ကြီးသူတွေ သန်မာသူ၊ မြန်ဆန်သူတွကို အားကျအထင်ကြီးကြတယ်။ အရွယ်လတ်ပိုင်းမှာ ပညာဂုဏ်၊ ရာထူးဂုဏ်၊ ဓနဂုဏ်ကြီးသူတွေကို အားကျအထင်ကြီးကြတယ်။ အရွယ် အနယ်ထိုင်လာတော့ အမြင်ပြောင်းသွားပြီ။ လူတဦးကို မြင်တာနဲ့၊ ပြောဆိုဆက်ဆံရတာနဲ့ အကဲခတ်တတ်လာပြီ။ အချောအလှတွေ၊ ပညာသနတွေ၊ အပြောကောင်းတာတွေကို ဖယ်ပြီးသိတတ်လာကြပါတော့တယ်။ မျက်စိအမြင်အား မကောင်းတော့သူတွေမှာလည်း အကဲဖြတ်စွမ်းအား ကောင်းနိုင်တယ်။ ကိုယ့်ကိုလည်း အဲလို မြင်ကြပါလိမ့်မယ်။ ဒေါက်တာတင့်ဆွေ

မောင်သင်းမွန် (သံတွဲ)  လူမျိုးချင်းသာ၊ ချစ်ကြည်ပါမှ  ပြည်ရွာ စည်ကား ပါလိမ့်မည်။  လူမျိုးချင်းသာ၊ ညီညွတ်ပါမှ  ပြည်ရွာ ဝပြော ပါလိမ့်မည်။  လူမျိုးချင်းသာ၊ လက်တွဲပါမှ  ပြည်ရွာ ငြိမ်းချမ်းပါလိမ့်မည်။  လူမျိုးချင်းသာ၊ ယုံကြည်ပါမှ  ပြည်ရွာ ရန်မျိုး ကင်းလိမ့်မည်။  ဤနေ့သည်ကား  ချစ်ကြည်ယိုင်ပင်း၊ မိသားရင်းသို့  ရှမ်း၊ ချင်း၊ ကရင်၊ ကချင်၊ ကယား  ရခိုင်သားတို့၊ မျက်ထားချိုမြ  ဆုံလာကြပြီ  ပြည်ထောင်စုနေ့၊ လူမျိုးနေ့။  အို...ဤပြည်မှာဖွား၊ ဤပြည်သားတို့  ဤကား တို့ပြည်၊ အသိလည်၍  ဤပြည်ရေးရာ၊ ဆွေးနွေးပါ၍  ညီညာသီးသီး၊ ရှေ့ခရီးကို  သွေးစည်းချီတက်ကြစို့။   ။ မှတ်ရန် ၁၉၆၆ ခုနှစ်ထုတ် မဂ္ဂဇင်းတအုပ်လုံး မြန်မာစာသတ်ပုံတွေမှန်တယ်။ တတိုင်းတပြည်လုံးမှာလည်း မှန်ခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၆၆ ခုနှစ်ဆိုတာ ရှေးမဟုတ်ပါ။ ငွေတာရီမဂ္ဂဇင်း (၁၉၆၆ - ၁၉၇၀) ၁၉၆၆ ခုနှစ်ကနေ ၁၉၇၀ ပြည့်နှစ်အတွင်း ထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ ငွေတာရီမဂ္ဂဇင်းတွေထဲကမှ အွန်လိုင်းပေါ်ကနေ ဖတ်ရှုနိုင်တဲ့ Link တစ်ချို့ကို စုစည်းပေးထားပါတယ် -  ငွေတာရီ  (၁၉၆၆ ဖေဖော်ဝါရီလ) http://...

ရန်ကုန်မြို့  မှတ်ပုံတင် - ၈၈၅ နေ့စွဲ - ၁.၂.၆၆  အမှတ် ၆၈ ၁၉၆၆ ဖေဖော်ဝါရီလ  ယဉ်ကျေးမှုနှင့် သွေးစည်းမှု ၁၉၆၅-ခု၊ ဒီဇင်ဘာ ၂၇-ရက်နေ့က ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၌ ကျင်းပသော ရှမ်းစကားနှင့်စာပေ ဟောပြောပွဲတွင် တက္ကသိုလ်များ တိုင်းရင်းသားစာပေနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကော်မတီဥက္ကဋ္ဌတင်အေး (ရှမ်းပြည်) က “ပြည်ထောင်စု တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ အချင်းချင်း တဦး၏ စာပေဓလေ့ထုံးစံ ယဉ်ကျေးမှုကို တဦးက သိကျွမ်းနားလည်မှုသာ ချစ်ကြည်ရေးနှင့် သွေးစည်းရေး အပြည့်အဝရှိမည် ဖြစ်ကြောင်း” သဘာပတိခွန်း ပြောကြားရာတွင် ထည့်သွင်း ပြောကြားသွားလေသည်။  ဦးတင်အေး (ရှမ်းပြည်) ၏ မိန့်ကြားချက်သည် အနှစ်သာရရှိသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အလေးအနက် ထောက်ခံလိုပေသည်။ တိုင်းရင်းသားချစ်ကြည်ရေးနှင့် သွေးစည်းညီညွတ်ရေးကို ဆောင်ရွက်ရာ၌ နိုင်ငံရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေး၊ စီးပွားရေး၊ ပညာရေးစသည်ဖြင့် နည်းအသွယ်သွယ်ရှိရာ ယဉ်ကျေးမှုအားဖြင့် ဆောင်ရွက်ခြင်းသည် အလွန်ထိရောက်ထက်မြက်သောနည်းတနည်းဖြစ်ပေသည်။ တိုင်းရင်းသားအချင်းချင်း တဦး၏ ဘာသာစကား၊ စာပေလေ့လာစံကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု၊ လက်မှုပညာ၊ အဓမ်းအနား၊ အသုံးအဆောင်၊ ဆင်ယင်ထုံးဖွဲ့မှု၊ သဘင်၊ ဂီတအစရှိသော ယဉ်ကျေးမှုကိစ္စအဝဝကို တဦ...

မူရင်းစကားပုံတွေကို ထင်သလိုမပြင်သင့်ပါ အမေးတခု = ကျွန်တော်တို့ခုခေတ်မှာ ဘာသာရေးနဲ့တော်တော်များများတွဲသုံးကြတဲ့ စကားပုံလေးတခုဖြစ်တဲ့ "ရွှေကျောင်းပြောင်ပြောင် ဝမ်းခေါင်ခေါင်" ရဲ့ ဆိုလိုရင်းအဓိပ္ပာယ်လေး သိချင်လို့ပါ။   ခုတော်တော် များများကတော့ ဘုန်းကြီးကျောင်းကရွှေရောင်တောက်နေသလောက် ငတ်ပြတ်နေသူတွေ အတော်များနေလို့ ဘာသာရေးအလွဲအမှားတခုအနေနဲ့ ရှုံ့ချတဲ့နေရာမှာ သုံးကြတာတွေ့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆရာကြီးသခင်ဘသောင်းရဲ့ စာအုပ်တအုပ်ထဲမှာကျ " ရွှေကျောင်းပြောင်ပြောင် ဆွမ်းခေါင်ခေါင်" လို့ရေးထားပါတယ်။ ဆိုတော့က မူရင်းက ဘယ်ဟာပါလဲဗျ။ ပြီးတော့ အဓိပ္ပာယ်ကရော ခုသုံးနေကြတာနဲ့ တူညီပါသလားခင်ဗျ။ ပြန်စာ ရွှေကျောင်းပြောင်ပြောင် ဝမ်းခေါင်ခေါင် = ရွှေချထားသောကျောင်းတွင် သီတင်းသုံးနေသော်လည်း ဆွမ်းကွမ်းချို့တဲ့နေသကဲ့သို့ အမြင်အားဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝဟန် ရှိနေသော်လည်း အမှန်တကယ်မူ ဆင်းရဲကျပ်တည်းနေသည်။ " ရွှေကျောင်း‌ပြောင်ပြောင် ဝမ်းခေါင်ခေါင် ဆိုသကဲ့သို့ ဟန်သာလျှင် ကျန်နေကြတော့သဖြင့် ...." နေတော့ ပျဉ်ထောင်၊ စားတော့ ချဉ်ပေါင်။ အဲလို မူရင်း အဆိုစကား၊ စကားပုံ စတာတွေကို ဆင်တူယိုးမှား သု...

၁။ ဆရာ အတိသယဝုတ္တိနှင့်အတိဿယဝုတ္တိ ဘယ်ဟာမှန်သလဲခင်ဗျ အတိသယဝုတ္တိအလင်္ကာ ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ရှိနိုင်သည်ထက် လွန်လွန်ကဲကဲ၊ အလွန်အကြူး ချဲ့ထွင်၍ သွယ်ဝိုက်ဖွဲ့ဆိုသော မြန်မာစာပေ အလင်္ကာတမျိုး ဖြစ်သည်။ ၂။ ကျေးဇူးပြု၍ အလင်္ကာရဲ့အဓိပ္ပါယ်လေး ရှင်းပြပါလားဆရာ။ ကျွန်တော်က နည်းနည်းသာသိတယ်။ စာရေးသားရာမှာ ဝေါဟာရစကားလုံးတွေနဲ့ ဝါကျ ခေါ် စာကြောင်းတွေရေးရတယ်။ ဝါကျတိုင်းဟာ သဒ္ဒါမှန်ရတယ်။ စကားအသုံးအနှုန်းမှန်ရမယ်။ စာစီစာကုံးရေးနည်းကို ကျောင်းတွေမှာသင်ရသလို နိဒါန်း၊ စာကိုယ်၊ နိဂုံးလို့ခေါ်တဲ့ အပိုင်း သုံးပိုင်းပါစေရတယ်။ စာပိုဒ်တွေခွဲသင့်တာ ခွဲရတယ်။ စာကို ကျစ်လျစ်သိပ်သည်းအောင်ရေးတာ ကောင်းတယ်။ ဆိုလိုချင်တာကို စာဖတ်သူနားလည်စေရမယ်။ တန်းကနည်း နားလည်စေတာနဲ့ အချိန်ဆွဲပြီးသိအောင်ရေးတာလို့ ရှိတယ်။ မှန်ကန်၊ ရှင်းလင်း၊ ကျစ်လျစ်၊ ပြေပြစ်နေရင် ကောင်းတယ်။ စာကိုတန်ဆာဆင်ရေးတာကို အလင်္ကာပါတယ်လို့ခေါ်တယ်။ ငါးနည်းရှိတယ်လို့ ဖတ်မှတ်ထားပါတယ်။ ၁။ ဝင်္ကဝုတ္တိအလင်္ကာ ခေါ် သွယ်ဝိုက်တန်ဆာဆင်ခြင်း = ပြောလိုတဲ့အချက်အလက်တွေကို လှလှပပ အဖွဲ့အနွဲ့ အလှည့်တွေနဲ့ ရေးနည်းဖြစ်တယ်။ ၂။ မြည်သံစွဲအလင်္ကာ ခေါ် မြည်သံကိုစွဲ၍ ပြုဖွဲ့တ...

  ကွန်မင့်တခု = ဗမာစကားမွာ (ဖလား) ဆိုတာ ဘာ အဓိပ္ပါယ်လဲ ဖြေပေးကြပါလား သိချင်လို့ ကျွန်တော့ကိုမေးတာ မဟုတ်ပါ။ ဖြေချင်သူဖြေသဘော။ တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ တင်ပြပါမယ်။ ဖလား အသုံးနဲ့သတ်ပုံကို မြန်မာအဘိဓာန် အကျဉ်းက ဒီလိုဆိုပါတယ် - ဖလား - န / ဖလား / သတ္တုတမျိုးမျိုး သို့မဟုတ် နှီးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဖင်ပိုင်း လုံးဝိုင်းသည့် အဖုံးမပါ၊ ထည့်စရာ ခပ်စရာ ခွက်ဝိုင်း။   ဖလားစုံကွမ်းအစ် - န / ဖလားစုံကွမ်းစစ် / ကွမ်းသီးဆိတ်၊ ထုံး၊ ရှားစေးနှင့်အမွှေးအကြိုင်ထည့်ရာ အများအားဖြင့်ဖလားငယ်လေးလုံးပါရှိသည့် ကွမ်းအစ်။    ရေဖလား ငွေဖလား ရွှေဖလား ဒန်ဖလား ဆုဖလားအသုံးလည်း မှန်တယ်။ ဘန်းစကာဆိုရင်တော့ မသိပါ။  ခေတ်ပျက်စကားတွေကို မသိချင်ပါ။ ဒေါက်တာတင့်ဆွေ